അറിവിൻ്റെ വയനാടൻ യാത്ര

തീർച്ചയായും, പതിനൊന്നു മുതൽ പതിമൂന്നു വയസ്സുവരെയുള്ള കുട്ടികൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു ലളിതമായ നോൺ-ഫിക്ഷൻ കഥ താഴെ നൽകുന്നു.

—

**നോൺ-ഫിക്ഷൻ സ്റ്റോറി ഐഡിയ 31**

സൂര്യൻ പതിയെ പടിഞ്ഞാറൻ ചക്രവാളത്തിൽ മറയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാവിൻ കൊമ്പിലെ മാമ്പഴങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നേർത്ത പ്രകാശരശ്മികൾ താഴേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി. വയനാടൻ ചുരത്തിലെ മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ താഴ്‌വരയിലെ ‘ആരോഗ്യം’ എന്ന ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ, അർജുനും മീരയും അവരുടെ മുത്തശ്ശിയുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് കളിക്കുകയായിരുന്നു. അർജുന് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുണ്ട്, മീരക്ക് പതിനൊന്ന്. അവർ നല്ല കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. കളിക്കാനും പഠിക്കാനും സാഹസിക യാത്രകൾ പോകാനും അവർക്ക് ഒരുപോലെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം, മുത്തശ്ശി അടുക്കളയിൽ ചൂടുള്ള ചായയുണ്ടാക്കുന്നതിനിടയിൽ അവരോട് പറഞ്ഞു, “കുട്ടികളേ, ഇന്ന് രാത്രി നല്ലൊരു കഥ പറയാം. പ്രകൃതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു യഥാർത്ഥ കഥ.”

അർജുനും മീരയും ആവേശത്തിലായി. മുത്തശ്ശിയുടെ കഥകൾ എന്നും അവർക്ക് ഒരുപാട് അറിവ് നൽകുമായിരുന്നു. അവർ ചായ കുടിച്ച് കഥ കേൾക്കാൻ തയ്യാറായി മുത്തശ്ശിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു.

“നിങ്ങൾക്കറിയാമോ,” മുത്തശ്ശി കഥ തുടങ്ങി, “നമ്മുടെ ഈ വയനാട് എത്രമാത്രം പ്രത്യേകതയുള്ള ഒരിടമാണെന്ന്?”

മീര തലയാട്ടി, “എനിക്കറിയാം മുത്തശ്ശി, ഇവിടെ കാടുണ്ട്, പുഴയുണ്ട്, തേയിലത്തോട്ടങ്ങളുണ്ട്!”

അർജുൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു, “വയനാട്ടിൽ ഒരുപാട് വന്യജീവികളുണ്ട്, കടുവയും ആനയുമൊക്കെ!”

മുത്തശ്ശി ചിരിച്ചു. “അതൊക്കെ ശരിയാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് മറ്റൊരു കാര്യമാണ്. നമ്മുടെ ഈ വയനാടിന്റെ സ്വന്തമായ ഒരു നിധിയെക്കുറിച്ചാണ്.”

അർജുനും മീരയും ആകാംഷയോടെ മുത്തശ്ശിയെ നോക്കി.

“നിങ്ങൾ സസ്യങ്ങളെയും പൂക്കളെയും നിരീക്ഷിക്കാറുണ്ടോ?” മുത്തശ്ശി ചോദിച്ചു.

“ഉണ്ട് മുത്തശ്ശി,” മീര പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഒരുപാട് പൂക്കൾ വരയ്ക്കാറുണ്ട്.”

“എന്നാൽ, ലോകത്ത് വളരെ കുറച്ച് സ്ഥലങ്ങളിൽ മാത്രം കാണുന്ന ചില പ്രത്യേക സസ്യങ്ങളുണ്ട്. അവയെ നമ്മൾ ‘എൻഡമിക് സ്പീഷീസുകൾ’ എന്ന് പറയും. നമ്മുടെ ഈ പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകൾ, പ്രത്യേകിച്ച് വയനാടിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളും അങ്ങനെയുള്ള അനേകം സസ്യങ്ങളുടെയും ജീവികളുടെയും വീടാണ്.”

അർജുൻ നെറ്റിചുളിച്ച് ചോദിച്ചു, “എൻഡമിക് സ്പീഷീസോ? അതെന്താ മുത്തശ്ശി?”

മുത്തശ്ശി വിശദീകരിച്ചു, “അതായത്, ഒരു പ്രത്യേക പ്രദേശത്ത് മാത്രം കാണുന്നവ. ലോകത്തിന്റെ മറ്റൊരിടത്തും അവയെ കാണാൻ കഴിയില്ല. നമ്മുടെ വയനാടിന്റെ ഒരു വലിയ പ്രത്യേകതയാണിത്. ഇവിടെയുള്ള അനേകം സസ്യങ്ങളും പൂമ്പാറ്റകളും പക്ഷികളും ഒക്കെ ഇങ്ങനെയുള്ളവയാണ്.”

അവർക്ക് അത്ഭുതമായി തോന്നി.

“നിങ്ങൾ സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്ന് വളരെ ഉയരത്തിലുള്ള ഒരു കാടിനെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?” മുത്തശ്ശി തുടർന്നു. “മേഘങ്ങൾ താഴ്ന്ന് വന്ന് മരങ്ങളെ തഴുകിപ്പോകുന്ന, എല്ലായ്പ്പോഴും തണുപ്പും ഈർപ്പവുമുള്ള ഒരു കാട്?”

“കേട്ടിട്ടുണ്ട് മുത്തശ്ശി, അങ്ങനെയുള്ള കാടുകളെ ‘ഷോളാ വനങ്ങൾ’ എന്ന് പറയും,” അർജുൻ പറഞ്ഞു. അവന്റെ സ്കൂളിലെ പാഠപുസ്തകത്തിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.

“ശരിയാണ് മോനേ. നമ്മുടെ വയനാട്ടിലെയും മറ്റ് പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെയും ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ കാണുന്ന കാടുകളാണിവ. ഇവിടെ വളരെ പ്രത്യേകതയുള്ള സസ്യങ്ങളും ജീവികളുമുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, ‘നീലക്കുറിഞ്ഞി’. നിങ്ങൾക്കറിയാമോ, 12 വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മാത്രം പൂക്കുന്ന ഈ മനോഹരമായ പൂവ് ലോകത്ത് വേറെ എവിടെയും കാണാൻ കഴിയില്ല. നമ്മുടെ പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ സ്വന്തമാണ് അത്!”

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. “അതൊരു യക്ഷിക്കഥയിലെ പൂവ് പോലെയാണല്ലോ മുത്തശ്ശി!”

“അതെ, പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുതങ്ങളിൽ ഒന്നാണത്,” മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ ഈ ചെറിയ ഗ്രാമത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള കാടുകളിൽ പോലും അനേകം രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിന് പുറകിലുള്ള ചെറിയ കുന്നിൻചെരുവിലെ പഴയ ഗുഹയിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടോ?”

അവർ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി. ആ വഴിക്ക് അധികമാരും പോകാറില്ല.

“നാളെ രാവിലെ നിങ്ങൾക്കൊരു കൗതുകമുള്ള കാര്യമെനിക്ക് കാണിച്ചുതരാൻ പറ്റും. ധൈര്യശാലികളായ കുട്ടികളാണെങ്കിൽ മാത്രം.” മുത്തശ്ശി ചിരിച്ചു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, നല്ല തെളിഞ്ഞ കാലാവസ്ഥയായിരുന്നു. അർജുനും മീരയും മുത്തശ്ശിയോടൊപ്പം ആ കുന്നിൻചെരുവിലേക്ക് നടന്നു. വഴിയാകെ മുത്തശ്ശി പലതരം ചെടികളെയും മരങ്ങളെയും അവർക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി.

“ഈ ചെടി കണ്ടോ?” മുത്തശ്ശി ഒരു ചെറിയ പർപ്പിൾ നിറമുള്ള പൂവുള്ള ചെടി കാണിച്ച് ചോദിച്ചു. “ഇതിന് ‘അമൃതവല്ലി’ എന്ന് പറയും. ഒരുപാട് ഔഷധഗുണങ്ങളുള്ള സസ്യമാണിത്. പ്രകൃതി നമുക്ക് നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.”

അവർ കുന്നിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറി. അവിടെ ഒരു ചെറിയ ഗുഹയുടെ കവാടം കണ്ടു. ഇരുണ്ട് കിടക്കുന്ന ആ ഗുഹയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മീരക്ക് ചെറിയ പേടി തോന്നി.

“പേടിക്കേണ്ട മീരൂട്ടി, ഇവിടെ വലിയ അപകടമൊന്നുമില്ല. ഇതൊരു ചെറിയ ഗുഹയാണ്,” മുത്തശ്ശി അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

അവർ ഗുഹയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ച് നടന്നു. കുറച്ച് ദൂരം ഉള്ളിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ, മുത്തശ്ശി ഒരു ചെറിയ കല്ല് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. അതിൽ എന്തോ വരച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.

“ഇത് കണ്ടോ?” മുത്തശ്ശി ചോദിച്ചു. “നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ ഇവിടെ താമസിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്റെ ഒരു തെളിവാണിത്. ഒരുപക്ഷേ, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇവിടെ ജീവിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യർ വരച്ച ചിത്രങ്ങളായിരിക്കാം ഇത്. മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ഒരു ചരിത്രം ഇവിടെ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്.”

അർജുൻ ആകാംഷയോടെ ആ കല്ലിലെ ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി. മൃഗങ്ങളെയും മനുഷ്യരൂപങ്ങളെയും പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ചില രൂപങ്ങൾ അവയിലുണ്ടായിരുന്നു. അവ വളരെ പഴക്കമുള്ളതാണെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലായി.

“നമ്മുടെ വയനാടിന്റെ ചരിത്രം കാടുകൾ പോലെ തന്നെ ആഴത്തിലുള്ളതാണ്,” മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു. “പഴയകാലത്ത് ഇവിടെ ജീവിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യർ പ്രകൃതിയോടിണങ്ങിയായിരുന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ഈ ഗുഹകൾ അവർക്ക് വീടുകളായിരുന്നു. അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയെക്കുറിച്ച് അവർ നന്നായി പഠിച്ചു.”

“അവർ ഈ ചിത്രങ്ങൾ എന്തിനാണ് വരച്ചത് മുത്തശ്ശി?” മീര ചോദിച്ചു.

“ഒരുപക്ഷേ, അവർ കണ്ട മൃഗങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, അവർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരു സന്ദേശം നൽകാനോ ആയിരിക്കാം. ഇത് നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, നമ്മൾ പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമാണ്, പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണ് എന്നതാണ്.”

അവർ ഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. അർജുനും മീരയും അത്ഭുതത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് പുതിയൊരു ലോകം തുറന്ന് കിട്ടിയത് പോലെ തോന്നി.

“മുത്തശ്ശി, നമ്മൾ ഈ ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് സ്കൂളിലെ ടീച്ചറോട് പറയണോ?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.

“തീർച്ചയായും മോനേ. ഇങ്ങനെയുള്ള കണ്ടെത്തലുകൾ ലോകത്തിന് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. ഇത് നമ്മുടെ നാടിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചും സംസ്കാരത്തെക്കുറിച്ചും കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കും.”

അവർ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അവരുടെ മനസ്സിൽ പുതിയ അറിവുകളും ചിന്തകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. വയനാടിന്റെ സ്വന്തമായ എൻഡമിക് സ്പീഷീസുകളെക്കുറിച്ചും, നീലക്കുറിഞ്ഞിയെക്കുറിച്ചും, ഷോളാ വനങ്ങളെക്കുറിച്ചും, പൂർവ്വികരുടെ ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം അവർ പുതിയ കാഴ്ചപ്പാടോടെ ഓർത്തു.

അന്നുമുതൽ, അർജുനും മീരയും പ്രകൃതിയെ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ ചെടിയിലും, ഓരോ പൂവിലും, ഓരോ കല്ലിലും അവർ പുതിയൊരു കഥ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അവർ അവരുടെ സ്കൂളിൽ ഈ ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചും എൻഡമിക് സ്പീഷീസുകളെക്കുറിച്ചും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. ടീച്ചർമാരും കൂട്ടുകാരും അത്ഭുതത്തോടെ അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു.

മുത്തശ്ശി അവർക്ക് ഒരു വലിയ പാഠം നൽകി. അത് വെറും കഥയായിരുന്നില്ല. നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിയാൽ, ഓരോ കാര്യത്തിലും ഒരുപാട് അറിവും ചരിത്രവും അത്ഭുതങ്ങളും കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്നതായിരുന്നു ആ പാഠം. പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് ഓരോരുത്തരുടെയും ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. അറിവ് നേടുക എന്നത് ഒരു വലിയ സാഹസിക യാത്രയാണെന്നും, ആ യാത്രയിൽ കൂടെക്കൂട്ടാൻ ഏറ്റവും നല്ല കൂട്ടുകാർ ആകാംഷയും നിരീക്ഷണപാടവവുമാണെന്നും അവർ പഠിച്ചു.

—

**ഗുണപാഠം:** നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയെയും ചരിത്രത്തെയും നിരീക്ഷിക്കുകയും പഠിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമുക്ക് ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ അറിവുകൾ നേടാനും, അവയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം മനസ്സിലാക്കാനും കഴിയും. ഓരോ കണ്ടെത്തലും ഒരു പുതിയ പാഠമാണ്.