നിഴൽ മാന്ത്രിക ലോകം

Surrealism Story Idea 6

ഒരിക്കൽ, പച്ചപുതച്ച കുന്നുകൾക്ക് നടുവിൽ, ചെറിയൊരു പുഴയുടെ ഓരത്തായി, ആരവ് എന്ന പന്ത്രണ്ടുകാരനും അവന്റെ അനുജത്തി ലയ എന്ന പതിനൊന്നുകാരിയും അവരുടെ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ പക്ഷികളുടെ പാട്ടും, പുഴയുടെ കളകളാരവവും കേട്ടുകൊണ്ടാണ് അവർ ഉണർന്നിരുന്നത്. ആരവ് അല്പം ശാന്തസ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു, എന്നാൽ ലയ ഉത്സാഹവതിയും, എപ്പോഴും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവളുമായിരുന്നു. അവർക്ക് സ്കൂളും കളികളും പിന്നെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അമ്മൂമ്മ കഥകൾ പറഞ്ഞു തരുന്നതും ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ, എല്ലാത്തിനും ഒരു പ്രത്യേകത തോന്നി. സാധാരണപോലെ സൂര്യൻ ഉദിച്ചു, പക്ഷെ അതിന്റെ നിറം ഇളം വയലറ്റ് ആയിരുന്നു. ആരവ് കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി നോക്കി, ‘ഇതെന്താ ഇങ്ങനെയൊരു നിറം?’ അവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അടുക്കളയിൽ, ലയ അവളുടെ ഓറഞ്ച് ജ്യൂസ് കുടിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ, അത് ഒരു നിമിഷം ചുവപ്പും അടുത്ത നിമിഷം നീലയും ആയി മാറി. “അണ്ണാ, നോക്കിക്കേ!” ലയ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ആരവ് ഓടിച്ചെന്ന് നോക്കി. ജ്യൂസ് ഇപ്പോൾ തിളങ്ങുന്ന പർപ്പിൾ നിറത്തിൽ ചിരിക്കുന്നു! അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഓരോ ദിവസവും ഓരോ നിറമല്ലേ? ഇന്നും അതുപോലെ.” പക്ഷെ അവർക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു, ഇത് സാധാരണമായിരുന്നില്ല.

അവർ പ്രാതൽ കഴിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ, മേശപ്പുറത്തെ ക്ലോക്ക് സമയം കാണിക്കുന്നതിന് പകരം, സന്തോഷമുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരിയാണ് കാണിച്ചത്. അതെന്താണെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അവർക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ വളർത്തു പൂച്ചയായ മിന്നുവിനെ നോക്കി. മിന്നു തറയിൽ നിന്ന് ഒരു ഇഞ്ച് ഉയരത്തിൽ മെല്ലെ ഒഴുകി നടക്കുകയായിരുന്നു! “മിന്നു, താഴെയിറങ്ങ്!” ലയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പക്ഷെ മിന്നു കണ്ണടച്ച്, വായുവിൽ സന്തോഷത്തോടെ നടന്നു.

എന്നാൽ, ഏറ്റവും വലിയ അതിശയം കാത്തിരുന്നത് അവർ പുറത്തേക്ക് പോയപ്പോഴാണ്. അവരുടെ നിഴലുകൾ! അവ തീർത്തും സാധാരണമായിരുന്നില്ല. ആരവ് നടന്നപ്പോൾ അവന്റെ നിഴൽ അവനെക്കാൾ ഒരുപാട് മുന്നോട്ട് നീണ്ടുപോയി. പിന്നെ ഒരു ഞൊടിയിടയിൽ അത് തീർത്തും ചെറുതായി, ഒരു ചെറിയ പുള്ളിയായി മാറി. ലയ ഓടിയപ്പോൾ അവളുടെ നിഴൽ എതിർദിശയിലേക്ക് ഓടാൻ തുടങ്ങി! “അണ്ണാ, എന്റെ നിഴൽ എനിക്ക് അനുസരിക്കുന്നില്ല!” ലയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവൾ അതിനെ പിടിക്കാൻ നോക്കി. നിഴൽ കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നതുപോലെ അവളുടെ ചുറ്റും വട്ടം കറങ്ങി.

ആരവിന് ആദ്യം അല്പം പേടിയായി. എങ്കിലും ലയയുടെ കളിചിരികൾ കണ്ടപ്പോൾ അവനും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. “നമുക്ക് ഇതിന്റെ പിന്നാലെ പോയാലോ?” ലയ ചോദിച്ചു. ആരവ് സമ്മതിച്ചു. അവന്റെ നിഴൽ ഒരു വഴികാട്ടിയെപ്പോലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ചിലപ്പോൾ അത് മരങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി. മറ്റു ചിലപ്പോൾ ചുമരുകളിൽ നൃത്തം ചെയ്തു. അവർ തങ്ങളുടെ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു.

പൂന്തോട്ടം തീർത്തും മാറിയിരുന്നു. സാധാരണ പച്ചപ്പുല്ലിന് പകരം, വെള്ളി നിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന പുല്ലുകൾ! ഓരോ പുൽക്കൊടിയും ചെറിയ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ മിന്നിത്തിളങ്ങി. പൂക്കൾക്ക് സാധാരണ നിറങ്ങളായിരുന്നില്ല. അവക്ക് മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ആ പൂക്കൾ മനോഹരമായ പാട്ടുകൾ മൂളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ പൂവും ഓരോ താളത്തിൽ, മൃദുവായി പാടി.

ഒരു വലിയ ആപ്പിൾ മരം അവിടെ നിന്നിരുന്നു. അതിന്റെ ഇലകൾക്ക് പകരം, തിളങ്ങുന്ന പ്രകാശത്തിന്റെ നേർത്ത തന്തുക്കളായിരുന്നു. ആപ്പിളുകൾ സുതാര്യമായിരുന്നു. അവക്കുള്ളിൽ ചെറിയ ലൈറ്റുകൾ മിന്നിമറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. ലയ ഒരു ആപ്പിളിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “ഇതൊരു മാന്ത്രിക ആപ്പിളാണോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.

അവരുടെ നിഴലുകൾ അവരെ ഒരു ചെറിയ ജലധാരയുടെ അടുത്തേക്ക് നയിച്ചു. ഈ ജലധാരയിൽ നിന്ന് വെള്ളമല്ല വന്നിരുന്നത്. അതിൽ നിന്ന് ചിരിയുടെ നേർത്ത നൂലുകളാണ് ഉയർന്നുപൊങ്ങിയത്. ആ നൂലുകൾ വായുവിൽ നൃത്തം ചെയ്തു. പിന്നെ അവ ഒരുമിച്ച് ഒരു വലിയ, ചിരിക്കുന്ന മേഘമായി മാറി. ആരവും ലയയും അതിശയത്തോടെ നോക്കിനിന്നു.

“നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഇത്ര അതിശയിക്കുന്നത്, കുഞ്ഞുങ്ങളെ?” ഒരു മനോഹരമായ സ്വരം അവർ കേട്ടു. അവർ നോക്കിയപ്പോൾ, ഒരു വലിയ വർണ്ണശലഭം അവരെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ ചിറകുകൾക്ക് കുന്നിൻ ചെരിവിലെ പൂക്കളുടെ നിറമായിരുന്നു. “ഞങ്ങൾ അതിശയിച്ച് പോയി, എല്ലാം മാറിയല്ലോ,” ആരവ് പറഞ്ഞു. “മാറ്റം നല്ലതാണ്, അല്ലേ?” ശലഭം ചിറകടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ നിഴലുകൾക്ക് പറയാനുള്ളത് നിങ്ങൾ കേൾക്കണം. അവ നിങ്ങളെ പുതിയ വഴികളിലേക്ക് നയിക്കും.”

ശലഭം പറന്നുപോയി. അവരുടെ നിഴലുകൾ വീണ്ടും കളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചിലപ്പോൾ അവ വലിയ ചിറകുകളായി മാറി പറന്നു. മറ്റു ചിലപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ മീനുകളെപ്പോലെ നീന്തി. ആരവിനും ലയക്കും മനസ്സിലായി, ഈ നിഴലുകൾ വെറും പ്രതിബിംബങ്ങളായിരുന്നില്ല. അവ അവരുടെ ഉള്ളിലെ ചിന്തകളും, മറന്നുപോയ സ്വപ്നങ്ങളും, അവരുടെ ഭാവനയുടെ ലോകവുമായിരുന്നു.

അവർ നിഴലുകളെ പിന്തുടർന്ന് നടന്നു. നിഴലുകൾ ഒരു ചെറിയ കുടിലിലേക്ക് നയിച്ചു. ആ കുടിലിന്റെ വാതിൽ മേഘങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്. അവർ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ, ഉള്ളിൽ നിറയെ മിഠായി മരങ്ങളും, ചോക്ലേറ്റ് നദികളും! അവിടെ ഒരു ചെറിയ, മൃദുവായ മേഘം ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് ഒരു ചിരിക്കുന്ന മുഖമുണ്ടായിരുന്നു.

“ഹലോ, കൊച്ചുകൂട്ടുകാരേ!” മേഘം പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ നിഴലുകൾ നിങ്ങളെ എങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നു?”
“ഇവിടെയാണോ ഞങ്ങളുടെ നിഴലുകൾ?” ലയ ചോദിച്ചു.
“അല്ല,” മേഘം ചിരിച്ചു. “നിങ്ങളുടെ നിഴലുകൾ നിങ്ങളുടെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ട്. പക്ഷെ അവ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കുകയാണ്. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലുള്ള ഭാവനയാണ് ഈ ലോകം ഉണ്ടാക്കിയത്. നിങ്ങളുടെ നിഴലുകൾ നിങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, നിങ്ങൾ എത്രമാത്രം അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞവരാണെന്നാണ്.”

മേഘം അവർക്ക് ഒരു കടങ്കഥ നൽകി:
“സമയം കാണിക്കാത്ത ക്ലോക്ക്,
ചിരിയിൽ തീരുന്ന ജലധാര,
നിഴലുകൾ സ്വന്തം കഥകൾ പറയും,
എന്താണ് ഇതിനൊക്കെ കാരണം?”

ആരവ് ചിന്തിച്ചു. ലയയും ആലോചിച്ചു. “നമ്മുടെ ഭാവന!” ലയ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ കാര്യങ്ങളെ കാണുന്ന രീതിയാണ് ഇതിനൊക്കെ കാരണം. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സന്തോഷവും സങ്കടവുമാണ് ജ്യൂസിന്റെ നിറം മാറ്റിയത്. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ വിസ്മയമാണ് നിഴലുകളെ ഇങ്ങനെ കളിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.”

“ശരിയാണ്!” മേഘം സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ കണ്ടതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ പ്രതിഫലനമാണ്. ഓരോ നിഴലിനും അതിന്റേതായ കഥയുണ്ട്. ആ കഥകൾ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വരുന്നതാണ്.”

അവർ കുടിലിന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. നിഴലുകൾ അവരെ വീണ്ടും ആ ആപ്പിൾ മരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ കുളമുണ്ടായിരുന്നു. ആ കുളത്തിൽ സാധാരണ വെള്ളമായിരുന്നില്ല. അതിൽ നിറയെ സന്തോഷമുള്ള ഓർമ്മകളുടെ വർണ്ണരാജി ആയിരുന്നു. ലയയുടെയും ആരവിന്റെയും കുട്ടിക്കാലത്തെ കളികൾ, ചിരികൾ, അമ്മയും അച്ഛനുമൊത്തുള്ള നിമിഷങ്ങൾ – എല്ലാം അതിൽ തിളങ്ങിനിന്നു.

അവർ കുളത്തിലേക്ക് നോക്കി. അവരുടെ നിഴലുകൾ ആ വർണ്ണരാജിയിൽ ലയിച്ചു ചേർന്നു. ഒരു നിമിഷം അവർക്ക് തങ്ങളുടെ നിഴലുകളെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം, ആ നിഴലുകൾ തിരികെ അവരിലേക്ക് വന്നു ചേർന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ അവ കൂടുതൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളവയായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ നിഴലുകളുമായി അവർക്ക് ഒരു പുതിയ ബന്ധം തോന്നി.

പതുക്കെ, ആ അതിശയ ലോകം മായാൻ തുടങ്ങി. വെള്ളി നിറമുള്ള പുല്ലുകൾ സാധാരണ പച്ചയായി. പാട്ട് പാടുന്ന പൂക്കൾ നിശബ്ദമായി. പ്രകാശമുള്ള ഇലകളുള്ള മരം അതിന്റെ പഴയ രൂപത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ജ്യൂസിന്റെ നിറം ഓറഞ്ചായി. പൂച്ച മിന്നു തറയിലൂടെ സാധാരണപോലെ നടന്നു.

പക്ഷെ ആരവിന്റെയും ലയയുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു മാറ്റം വന്നിരുന്നു. അവർക്ക് ലോകത്തെ പുതിയ കണ്ണുകളോടെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും അവർക്ക് അത്ഭുതം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. അവരുടെ നിഴലുകൾ ഇപ്പോൾ സാധാരണമായിരുന്നു, പക്ഷെ അവരെ നോക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് അപ്പോഴും ആ ദിവസത്തെ വിസ്മയങ്ങൾ ഓർമ്മവന്നു.

അവർ സ്കൂളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, ആരവ് ലയയോട് പറഞ്ഞു, “നമ്മൾ നമ്മുടെ നിഴലുകളെ കണ്ടെത്തി, അല്ലേ?”
“അതെ, അണ്ണാ,” ലയ ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ നമ്മളെത്തന്നെയാണ് കണ്ടെത്തിയത്. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ മാന്ത്രിക ലോകത്തെ.”

ആ ദിവസം മുതൽ, ആരവും ലയയും അവരുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി. സാധാരണ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും അവർക്ക് സന്തോഷവും വിസ്മയവും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. ചിലപ്പോൾ ഒരു മേഘത്തിന് ഒരു പക്ഷിയുടെ രൂപം തോന്നും. മറ്റു ചിലപ്പോൾ ഒരു പൂവിന് ഒരു ചിരിയുടെ ഭാവം തോന്നും. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ലോകം നമുക്ക് ചുറ്റും ഒരുപാട് അത്ഭുതങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്, അത് കാണാനുള്ള കണ്ണുകൾ നമുക്കുണ്ടായാൽ മാത്രം മതി.

ഈ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് എന്തെന്നാൽ, ലോകം നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു അത്ഭുതമാണ്. നമ്മുടെ ഭാവനയാണ് നമ്മുടെ ലോകത്തെ നിറമുള്ളതാക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ കൗതുകം (Curiosity), ധൈര്യം (Courage), ദയ (Kindness) എന്നിവയാണ് പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ നമ്മളെ സഹായിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ നിഴലുകൾ പോലെ, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈ നല്ല ഗുണങ്ങളും നമ്മളെ എപ്പോഴും പിന്തുടരും, വെളിച്ചവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ പാതകളിലേക്ക് നമ്മളെ നയിക്കും.