## Surrealism Story Idea 5
ഒരു മഴക്കാല സായാഹ്നമായിരുന്നു അത്. മയയും അർജുനും ജനലിനരികിലിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റിൽ മരങ്ങൾ ആടിക്കളിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നൽ പിണരുകൾ വെളിച്ചം വീശി. “എന്തൊരു ബോറാ ഈ മഴ,” പന്ത്രണ്ടുകാരിയായ മയ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. “കളിക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല.”
“അതേ ചേച്ചി,” പതിനൊന്നുകാരനായ അർജുൻ തലയാട്ടി. “പുതിയൊരു ഗെയിം പോലും കളിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ.”
അവർ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ജനലിലൂടെ പുറത്തുള്ള മഴയെ നോക്കി. വീടിനകത്ത് ഒരു പ്രത്യേകതയും ഇല്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ ദിവസമായിരുന്നു അത്. സാധാരണ മുറികൾ, സാധാരണ കസേരകൾ, സാധാരണ നിറങ്ങൾ.
പെട്ടെന്ന്, ചുമരിലിരുന്ന ചിത്രം മയയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ചിത്രത്തിൽ ഒരു പുഴയും കുറച്ച് മരങ്ങളുമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, പുഴയിലെ വെള്ളം പതിയെ മുകളിലേക്ക് ഒഴുകിത്തുടങ്ങിയെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. മരങ്ങൾ പതിയെ ഇളകിക്കൊണ്ടിരുന്നു, അവയുടെ ഇലകൾക്ക് ഒരു നീല നിറം വരുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
“അർജുൻ, ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കിക്കേ,” മയ ആകാംഷയോടെ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി. “അതെന്താ ചേച്ചി, പുഴയിലെ വെള്ളം താഴേക്ക് പോകാതെ മുകളിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന പോലെ? മരങ്ങൾക്ക് നീല നിറവും വരുന്നുണ്ടല്ലോ?” അവൻ കണ്ണു തിരുമ്മി ഒന്നുകൂടി നോക്കി.
അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. “നമ്മുടെ തോന്നലായിരിക്കും,” മയ പറഞ്ഞു. “കണ്ണുതട്ടിയതായിരിക്കും.”
പക്ഷേ, അത് തുടരുകയായിരുന്നെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. അടുക്കളയിലുള്ള ക്ലോക്ക് പെട്ടെന്ന് പിറകിലേക്ക് കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ടിക്-ടോക് എന്ന സാധാരണ ശബ്ദത്തിന് പകരം ടോക്-ടിക് എന്നൊരു വിചിത്രമായ ശബ്ദം.
“ക്ലോക്ക് പിറകിലേക്കാണോ കറങ്ങുന്നത്?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
മയ ഓടി ക്ലോക്കിനടുത്ത് ചെന്നു. “അതേ അർജുൻ, സമയം പിറകിലേക്ക് പോവുന്നു! ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ?”
അപ്പോഴാണ് അവർ ശ്രദ്ധിച്ചത്, തങ്ങൾ ഇരുന്നിരുന്ന കസേരയ്ക്ക് ഒരു മാറ്റം വരുന്നത്. അതിന്റെ തടി കാലുകൾക്ക് പകരം, അവ ഒരു മൃദുവായ മേഘക്കഷ്ണമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കസേരയുടെ തുണിക്ക് ഒരു സ്വർണ്ണ നിറം വന്നു. അത് വളരെ മൃദുവായി, അതിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ തങ്ങൾ ആകാശത്ത് ഒഴുകി നടക്കുന്ന പോലെ അവർക്ക് തോന്നി.
“വൗ!” അർജുൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ഇതൊരു മേഘം പോലെയാണല്ലോ! ഇത് ശരിക്കും മേഘമാണോ?”
മയ ആ മേഘക്കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്നു. “എനിക്കെന്തോ ഇത് ശരിക്കും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു അർജുൻ. നമുക്ക് ഇരിക്കാൻ ഒരു മേഘക്കസേര കിട്ടിയിരിക്കുന്നു!”
അപ്പോൾ അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പൂച്ച മിനു, അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നെത്തി. മിനുവിന്റെ രോമങ്ങൾക്ക് സാധാരണയുള്ള കറുത്ത നിറമായിരുന്നില്ല അപ്പോൾ. മഴവില്ലിന്റെ എല്ലാ നിറങ്ങളും അതിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. മിനു നടക്കുമ്പോൾ ഓരോ രോമവും ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിൽ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നതുപോലെ അവർക്ക് തോന്നി. അത് മയയുടെ കാലിൽ ഉരസി, പതിയെ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “നീല മേഘങ്ങൾ… സ്വപ്നത്തിന്റെ വാതിലുകൾ…”
മയയും അർജുനും ഞെട്ടിപ്പോയി. “മിനു സംസാരിച്ചോ?” മയയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
“അതേ ചേച്ചി! മിനു നമ്മളോട് സംസാരിച്ചു!” അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ മിനുവിനെ നോക്കി.
“അത് ശരി, നിങ്ങളുടെ ലോകം മാറാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു,” മിനു വീണ്ടും പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഇവിടെയുണ്ട്. കണ്ണുകൾ തുറന്നു നോക്കൂ, ഹൃദയം കൊണ്ട് കാണൂ.” മിനു പതിയെ നടന്നു നീങ്ങി, മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങൾ അതിന്റെ പിന്നിൽ മാഞ്ഞുപോയി.
അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി. ഇത് വെറുമൊരു സ്വപ്നമല്ലെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. അവർ എഴുന്നേറ്റ് മുറിയിലൂടെ നടന്നു. നിലത്ത് ചവിട്ടിയപ്പോൾ, നിലം റബ്ബർ ബോൾ പോലെ കുഴഞ്ഞു. അവർ നടക്കുമ്പോൾ കാൽപാദങ്ങൾ നിലത്ത് ആഴ്ന്നുപോയി, ഓരോ കാൽവെയ്പിലും നിലം ഒരു സംഗീതം പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ‘ടോയിംഗ്! ടോയിംഗ്!’
പുസ്തക അലമാരയിലെ പുസ്തകങ്ങൾക്കെല്ലാം ചിറകുകൾ മുളച്ചു. അവ ഓരോന്നും ഷെൽഫുകളിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്ന് മുറിക്കുള്ളിൽ വട്ടമിട്ട് പറന്നു. ചില പുസ്തകങ്ങൾ തുറന്നു കിടന്നു, അതിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ജീവനുള്ള ചിത്രങ്ങളായി മാറി, ചിത്രങ്ങൾ കഥകൾ പറഞ്ഞു.
“ഇതൊരു മായാലോകം പോലെയാണല്ലോ,” മയ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് പേടിയാകുന്നില്ല, പക്ഷേ ഇത് വളരെ വിചിത്രമാണ്.”
“എനിക്കും,” അർജുൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “നമ്മൾ ഒരു സ്വപ്നത്തിലാണോ?”
അവർ പതിയെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അടുക്കള വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ, ഉള്ളിൽ നിറയെ മിഠായി മരങ്ങളായിരുന്നു! ആകാശത്ത് പഞ്ചാരമേഘങ്ങൾ ഒഴുകി നടക്കുന്നു. മിഠായി മരങ്ങളിൽനിന്ന് ചോക്ലേറ്റുകളും ജെല്ലിബീനുകളും തൂങ്ങിക്കിടന്നു. അവരുടെ കണ്മുന്നിൽ ഒരു മരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ലോലിപോപ്പ് പൊഴിഞ്ഞുവീണു.
“വൗ!” അർജുൻ ആർത്തു വിളിച്ചു. “മിഠായി വനം!”
മയ അതിൽനിന്ന് ഒരു ചോക്ലേറ്റ് പൊട്ടിച്ചെടുത്തു. “ഇതൊരു പുതിയ ലോകം പോലെയാണല്ലോ അർജുൻ. നമ്മൾ എന്തു ചെയ്യണം?”
അപ്പോഴാണ് ഒരു മരത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ പുസ്തകം താഴേക്ക് പറന്നുവന്നത്. ആ പുസ്തകത്തിന് സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള പുറം ചട്ടയും തിളങ്ങുന്ന അക്ഷരങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. അത് അവരുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. പുസ്തകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ അനങ്ങി ഒരു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. “അത്ഭുതങ്ങളുടെ ലോകത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം, കൊച്ചുകാരുക്കളേ! നിങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ടെത്തിയതിൽ എനിക്ക് അതിയായ സന്തോഷമുണ്ട്.”
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?” മയ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ അറിവുകളുടെ കാവൽക്കാരൻ,” പുസ്തകം പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ ലോകം ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ഭാവന പോലെയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇത് ശാശ്വതമല്ല, പക്ഷേ നിങ്ങൾക്ക് ഇത് അനുഭവിക്കാൻ ഒരു അവസരം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് എങ്ങനെ സാധാരണ നിലയിലാക്കാം എന്നതല്ല ചോദ്യം. ഈ അദ്ഭുതങ്ങളെ എങ്ങനെ നിങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്.”
“പക്ഷേ, ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
“എല്ലാം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ട്, കൊച്ചുകാരുക്കളേ. ഈ ലോകം അതിന്റെ ഭംഗി മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ ഭാവനയ്ക്ക് നിറം കൊടുക്കുക. ഓരോ നിമിഷവും ഒരു പുത്തൻ അനുഭവമാണ്. മയ, അർജുൻ, നിങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് ഒരു പുതിയ പാത കണ്ടെത്തണം.”
പുസ്തകം പതിയെ തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഒരു ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ചിത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഒരു മരവും പൂക്കളുമെല്ലാമുള്ള ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു അത്. “ഈ ചിത്രത്തിന് നിറം നൽകുക,” പുസ്തകം പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ നിറങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്. നിങ്ങൾക്കിത് ചെയ്യാൻ കഴിയും.”
മയയും അർജുനും ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി. അവർക്ക് എവിടെനിന്നാണ് നിറങ്ങൾ കിട്ടുക? അപ്പോഴാണ് അർജുൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ കൈയ്യിട്ടത്. അവന്റെ കൈയ്യിൽ അവന്റെ പഴയൊരു ക്രയോൺ ബോക്സ് ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണയായി നിറങ്ങൾ മങ്ങിയതും ഉപയോഗിക്കാത്തതുമായ ക്രയോണുകളായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, ആ ക്രയോണുകൾക്ക് തിളക്കമുള്ള മഴവിൽ നിറങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നോക്കിക്കേ ചേച്ചി,” അർജുൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ ക്രയോണുകൾക്ക് നിറം വന്നിരിക്കുന്നു!”
മയയും അർജുനും ഒരുമിച്ച് പുസ്തകത്തിലെ ചിത്രത്തിന് നിറം നൽകാൻ തുടങ്ങി. അവർ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ചിരിക്കുകയും കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു. മയ മരങ്ങൾക്ക് പച്ചയും ചുവപ്പും നിറം നൽകി. അർജുൻ പൂക്കൾക്ക് മഞ്ഞയും നീലയും വയലറ്റും നിറം കൊടുത്തു. അവരുടെ ഭാവനയിൽ കണ്ട എല്ലാ നിറങ്ങളും അവർ ചിത്രത്തിൽ ചേർത്തു. അവർ ഓരോ നിറവും ചേർക്കുമ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള മിഠായി മരങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ തിളക്കം വന്നു. പഞ്ചാര മേഘങ്ങൾ മധുരമുള്ള മഴയായി പെയ്തു.
അവർ നിറം നൽകി തീർന്നപ്പോൾ, ആ ചിത്രം ജീവൻ വെച്ചതുപോലെയായി. അതിലെ പൂക്കൾ ചിരിക്കുകയും മരങ്ങൾ ആടുകയും ചെയ്തു. ഒരു ചെറിയ പൂമ്പാറ്റ ചിത്രത്തിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്ന് മുറിക്കുള്ളിൽ വട്ടമിട്ട് പറന്നു.
പുസ്തകം വീണ്ടും ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾ അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടു, അവയ്ക്ക് ജീവൻ നൽകി. ലോകം എപ്പോഴും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ഭാവനയും സ്നേഹവും സത്യസന്ധതയും ധൈര്യവും നിങ്ങളെ എല്ലാറ്റിനെയും നേരിടാൻ സഹായിക്കും.”
അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവർക്ക് ഒരു പ്രത്യേകത അനുഭവപ്പെട്ടത്. മിഠായി മരങ്ങൾ പതിയെ അടുക്കളയായി മാറാൻ തുടങ്ങി. പഞ്ചാര മേഘങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോയി. പുസ്തകത്തിലെ ചിത്രത്തിലെ പൂമ്പാറ്റ പതിയെ സാധാരണ പൂമ്പാറ്റയായി മാറി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പറന്നു.
അടുക്കള വാതിൽ സാധാരണ നിലയിലായി. അവർ കസേരയിലേക്ക് നോക്കി. മേഘക്കസേര സാധാരണ കസേരയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ചുമരിലെ ചിത്രം സാധാരണ പുഴയും മരങ്ങളുമായി മാറി. ക്ലോക്ക് ശരിയായ താളത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോയി.
മിനു അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. മഴവിൽ നിറങ്ങൾ മാഞ്ഞ് അതിന്റെ സാധാരണ കറുത്ത രോമങ്ങളായി മാറിയിരുന്നു. അത് മയയുടെ കാലിൽ ഉരസി, പതിയെ പൂച്ചയുടെ സാധാരണ ശബ്ദത്തിൽ ‘മ്യാവു’ എന്ന് പറഞ്ഞു.
മയയും അർജുനും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടതാണോ?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
“എനിക്കറിയില്ല,” മയ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, ആ ക്രയോണുകൾക്ക് ഇപ്പോഴും തിളക്കമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.” അവൾ അർജുന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് നോക്കി.
അർജുൻ ക്രയോൺ ബോക്സ് പുറത്തെടുത്തു. ക്രയോണുകൾക്ക് സാധാരണ നിറങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു അപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നത്.
“ഒരുപക്ഷേ, അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല,” മയ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ചിലപ്പോൾ മാന്ത്രികമായ ഒന്നിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. നമ്മൾ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭംഗിയായി ചിത്രത്തിന് നിറം കൊടുത്തു.”
അർജുൻ തലയാട്ടി. “നമ്മൾ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചു, അല്ലേ ചേച്ചി? ചിലപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ കാണുന്നതിനേക്കാൾ അപ്പുറമായിരിക്കും.”
മയ ചിരിച്ചു. “അതെ, നമ്മുടെ ലോകം എത്ര അത്ഭുതകരമാണെന്ന് നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കി. ചിലപ്പോൾ നമ്മൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള സാധാരണ കാര്യങ്ങൾ പോലും വളരെ മനോഹരമാണ്.”
അവർ രണ്ടുപേരും വീണ്ടും ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. മഴ തോർന്നിരുന്നു. ആകാശത്ത് ഒരു വലിയ മഴവില്ല് തെളിഞ്ഞു. അവർക്ക് തോന്നി, ആ മഴവില്ല് ഒരു പ്രത്യേക സമ്മാനം പോലെയാണെന്ന്. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു.
**പാഠം:** ലോകം എപ്പോഴും അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്. നിങ്ങൾ ഭാവനയും ഹൃദയവും ഉപയോഗിച്ച് നോക്കിയാൽ, സാധാരണ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും മാന്ത്രികമായ സൗന്ദര്യം കാണാൻ സാധിക്കും. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹവും സത്യസന്ധതയും ധൈര്യവും നിങ്ങളെ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും മുന്നോട്ട് നയിക്കും.
