ചിത്രത്തിലെ മാന്ത്രിക നിറങ്ങൾ

സർറിയലിസം കഥാ ആശയം 4

അദിതിയും രോഹനും എല്ലാ ദിവസവും രാത്രി കിടക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവരുടെ മുറിയിലെ ചുമരിലുള്ള വലിയ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നീല നദി ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നതും, നദീതീരത്ത് ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന മരങ്ങളും, ദൂരെയായി മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു വീടുമുള്ള മനോഹരമായ ഒരു പ്രകൃതി ദൃശ്യമായിരുന്നു ആ ചിത്രം. “എന്ത് രസമായിരിക്കും ആ പുഴയിൽ മീൻ പിടിക്കാൻ അല്ലേ, രോഹൻ?” അദിതി ചോദിച്ചു. രോഹൻ തലയാട്ടി. “അവിടെ മഴ പെയ്താൽ, ഈ പുഴ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞൊഴുകും അല്ലേ ചേച്ചി?”

ഒരു ദിവസം രാത്രി, പതിവ് പോലെ അവർ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. അദിതിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പൂർണ്ണ ചന്ദ്രൻ ആകാശത്ത് ഒരു വലിയ വെള്ളിത്തളിക പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ നോട്ടം പതിയെ ചുമരിലെ ചിത്രത്തിലേക്ക് നീണ്ടു. അദിതിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾ കണ്ടത് സത്യമാണോ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ അവൾ കണ്ണുകൾ പലവട്ടം ചിമ്മി തുറന്നു. ചിത്രത്തിലെ പുഴയിൽ നേരിയ ഓളങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു! മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ കാറ്റിൽ ആടുന്നതുപോലെ ചെറുതായി അനങ്ങുന്നുമുണ്ട്. അവൾ പതിയെ രോഹനെ തട്ടി വിളിച്ചു. “രോഹൻ, രോഹൻ… നോക്കിയേ!”

രോഹൻ കണ്ണു തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റു. അവൻ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ ഉറക്കം ഒറ്റയടിക്ക് പറന്നുപോയി. “ഇതെന്താ ചേച്ചി? ചിത്രത്തിന് ജീവൻ വെച്ചോ?” ചിത്രത്തിലെ ആകാശത്ത് ഒരു കുഞ്ഞു നക്ഷത്രം മിന്നിമറഞ്ഞു. അദിതിയും രോഹനും പരസ്പരം നോക്കി. ഭയത്തേക്കാളുപരി അവർക്ക് അത്ഭുതമായിരുന്നു തോന്നിയത്. പുഴയിലെ വെള്ളം പതിയെ ഇരമ്പാൻ തുടങ്ങി, അതൊരു നേർത്ത സംഗീതം പോലെ തോന്നി. ചിത്രത്തിലെ പുഴയുടെ കരയിലേക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു നടപ്പാത തെളിഞ്ഞു വന്നു, അവർക്ക് മുറിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അതിലൂടെ നടന്നുപോകാൻ കഴിയുമെന്ന് തോന്നി.

അദിതിക്ക് ആകാംഷ അടക്കാനായില്ല. അവൾ പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. “നമുക്കൊന്ന് പോയി നോക്കിയാലോ?” അവൾ രോഹനോട് ചോദിച്ചു. രോഹൻ ആദ്യം ഒന്ന് മടിച്ചു. “അമ്മ വഴക്ക് പറയുമോ ചേച്ചി?” “ഇതൊരു സ്വപ്നം പോലെയാണ്, രോഹൻ. നമുക്ക് വേഗം തിരിച്ചു വരാം,” അദിതി അവനെ ധൈര്യപ്പെടുത്തി. അവർ സാഹസികമായ ഒരു യാത്രക്ക് തയ്യാറെടുത്തു.

അദിതി ചിത്രത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ കൈ നീട്ടി ചിത്രത്തിലെ പുഴയിൽ തൊട്ടു. തണുത്ത, യഥാർത്ഥ വെള്ളത്തിന്റെ സ്പർശം! അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ രോഹനെ നോക്കി. രോഹൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അദിതിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവർ ഇരുവരും ഭിത്തിയിലുള്ള ചിത്രത്തിലൂടെ പതിയെ ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു. അവർക്ക് പിന്നിൽ ചിത്രം പഴയതുപോലെയായി.

അതൊരു മുറിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവർ കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു മുറിയെപ്പോലുമല്ലായിരുന്നു അത്. തറയിൽ പുൽമേട് പോലെ മൃദലമായ പച്ച പരവതാനി വിരിച്ചിരുന്നു. അതിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കാലുകൾ മണ്ണിൽ ചവിട്ടുന്നതുപോലെ മൃദലമായ അനുഭവം. മേൽക്കൂരയിൽ തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളും ഒരു പുഞ്ചിരിക്കുന്ന വലിയ ചന്ദ്രനും. ചുമരുകൾ വർണ്ണാഭമായിരുന്നു. മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിന്ന ചിത്രത്തിലെ കാഴ്ചകൾ ഇപ്പോൾ മാറിയിരിക്കുന്നു.

അവർ ചുറ്റും നോക്കി. ഒരു മൂലയിൽ വലിയ പുസ്തക ഷെൽഫുകൾ. അതിലെ പുസ്തകങ്ങൾ സാധാരണ പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നില്ല. ചില പുസ്തകങ്ങൾ മിന്നുന്ന പ്രകാശത്താലായിരുന്നു നിർമ്മിച്ചിരുന്നത്, ഓരോ പേജും ഓരോ നിറമുള്ള കഥകൾ പറഞ്ഞു. നീല പേജുകൾ സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ചുവപ്പ് പേജുകൾ സൂര്യാസ്തമയത്തിന്റെ തീവ്രമായ വർണ്ണങ്ങളെക്കുറിച്ചും, പച്ച പേജുകൾ ഇടതൂർന്ന കാടുകളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി. മറ്റു ചില പുസ്തകങ്ങളുടെ പേജുകൾ ഒഴുകുന്ന വെള്ളം പോലെയായിരുന്നു. അവയിലൂടെ വിരലോടിച്ചപ്പോൾ, കൈകളിൽ തണുത്ത വെള്ളത്തിന്റെ സ്പർശം!

തൊട്ടടുത്ത്, മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച കസേരകൾ, അവ മെല്ലെ രൂപം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവർ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അത് അവരെ ഒരു തൂവൽ പോലെ താങ്ങിനിർത്തി, അടുത്ത നിമിഷം അതൊരു വലിയ മൃദലമായ പരുത്തിക്കെട്ടായി മാറി. “ഇതെന്തൊരു സ്ഥലമാ, ചേച്ചി?” രോഹൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.

അദിതിയും അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയിരുന്നു. അവർ ഒരു ‘ക്ലോക്ക്’ കണ്ടു. അവിടെ സമയം അളന്നത് ഒരു കുഞ്ഞു പൂവിന്റെ വിരിയലിന്റെയും വാടലിന്റെയും വേഗതയിലായിരുന്നു. പൂവ് വിരിയുമ്പോൾ പകൽ, വാടുമ്പോൾ രാത്രി. മിനിറ്റുകൾക്കകം പൂവ് വിരിയുകയും വാടുകയും ചെയ്തു. സമയത്തിന് ഇവിടെ ഒരു മൂല്യവുമില്ലെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.

അവർ അവിടുത്തെ ഒരു ‘കണ്ണാടി’ ശ്രദ്ധിച്ചു. അതിൽ നോക്കിയപ്പോൾ, അവർ കണ്ടത് അവരുടെ ഭാവിയായിരുന്നു. അദിതി ഒരു കുഞ്ഞു പൂച്ചക്കുട്ടിയെ രക്ഷിക്കുന്നതും, രോഹൻ ഒരു മുത്തശ്ശിക്ക് റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കാൻ സഹായിക്കുന്നതുമായ ദൃശ്യങ്ങളായിരുന്നു ആ കണ്ണാടിയിൽ. നന്മയുടെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ! അത് കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് ഉള്ളിൽ സന്തോഷം തോന്നി.

ഈ മുറിയുടെ ഒരു ചുമരിൽ ഒരു ജനൽ കണ്ടു. അതിലൂടെ അവർക്ക് അവരുടെ സ്വന്തം മുറി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവരുടെ മുറി വിളറിയതും നിറങ്ങളില്ലാത്തതുമായി തോന്നി. ഒരു മാജിക് ലോകത്തിൽ വന്നതുകൊണ്ട് അവർക്ക് അവരുടെ പഴയ മുറി മങ്ങിയതായി തോന്നിയതാവാം.

അപ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം കേട്ടു. “നിങ്ങൾ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് സ്വാഗതം!”
അവർ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഒരു ചായപ്പാത്രം! ചായിക്കൂട്ടൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു പൊട്ടൻ ചായപ്പാത്രം. അതിന് നല്ല ചുവന്ന നിറവും, ഒരു കുഞ്ഞു തൊപ്പിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് മെല്ലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒഴുകി നടന്നു. ഒരു മണിയൊച്ച കേൾക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു അതിന്റെ സംസാരം. “നിങ്ങൾക്ക് കളർ മാറുന്ന ചായ കുടിക്കണോ? അത് നിങ്ങളെ കൂടുതൽ ശാന്തരും ധൈര്യശാലികളും ആക്കും.”

അവർ ആ കുസൃതിക്കാരനായ ചായപ്പാത്രത്തിൽ നിന്ന് ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചു. ഓരോ കവിൾ കുടിക്കുമ്പോഴും ചായയുടെ നിറം മാറി. ഒരു നിമിഷം ചായ നീലയായി, അടുത്ത നിമിഷം പിങ്ക് ആയി. അവർക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. അവർക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരുതരം ശാന്തതയും ഒപ്പം ധൈര്യവും നിറയുന്നത് അവർ അറിഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ ഇവിടെ എത്തിയത് ഒരു കാരണത്താലാണ്,” ചായിക്കൂട്ടൻ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ മുറിയിലെ നിറങ്ങൾ മങ്ങിയിരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ലേ? ‘മറന്നുപോയൊരു ചിരിയുടെ പ്രതിധ്വനി’ കണ്ടെത്താൻ സഹായിച്ചാൽ നിങ്ങളുടെ മുറിയിലെ നിറങ്ങൾ തിരിച്ചു വരും.”
“മറന്നുപോയൊരു ചിരിയുടെ പ്രതിധ്വനി? അതെന്താ?” അദിതി ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
ചായിക്കൂട്ടൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതൊരു സാധനമല്ല, അതൊരു വികാരമാണ്. നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഏറ്റവും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ഒരു നിമിഷം ഓർത്ത് അത് മറ്റൊരാളുമായി പങ്കുവെക്കുക. ആത്മാർത്ഥമായ ചിരിയുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് മാത്രമേ ആ പ്രതിധ്വനി ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയൂ.”

അദിതിയും രോഹനും കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവർ ഒരുമിച്ച് കളിച്ച ഒരുപാട് നല്ല നിമിഷങ്ങൾ അവരുടെ ഓർമ്മകളിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞു. ആദ്യമൊന്നും അവർക്ക് ഏത് ഓർമ്മയാണ് ഏറ്റവും മികച്ചതെന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ അവർ ഒരു പ്രത്യേക നിമിഷത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.

“ഒരു ദിവസം ഞങ്ങൾ പൂന്തോട്ടത്തിൽ കളിക്കുമ്പോൾ,” അദിതി ഓർമ്മിച്ചു, “രോഹൻ ഒരു തേനീച്ചയെ പേടിച്ച് ഒരു കുഴിയുടെ ഉള്ളിൽ വീണു. അവന്റെ മുഖത്ത് നിറയെ മണ്ണായി. അവൻ കരഞ്ഞില്ല, പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ ചിരിയായിരുന്നു.”
“അതെ, ചേച്ചി എന്നെ മാന്തിക്കളഞ്ഞു! അതും ഒരു തേനീച്ചയെ പേടിച്ച്!” രോഹൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു, ചിരി പൊട്ടി. അന്ന് അവർ എത്ര ചിരിച്ചുവെന്ന് അവർ ഓർത്തു. വയറു വേദനിക്കുന്നതുവരെ അവർ ചിരിച്ചു. അവരുടെ ഉള്ളിൽ ആ ചിരിയുടെ പ്രതിധ്വനി വീണ്ടും ഉയർന്നു വന്നു.

അവർ ആ നിമിഷം ഓർത്ത് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അവരുടെ ചിരി ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. ആ ചിരിയിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത, തിളക്കമുള്ള ശബ്ദം, ഒരു കുഞ്ഞു മണിയുടെയും ചിരിയുടെയും സംയോജനം പോലെ, ഉയർന്നു വന്നു. അത് പതിയെ ഒഴുകി അവർക്ക് മുറി കാണുന്ന ജനലിലൂടെ അവരുടെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത് അവർ കണ്ടു.

അത്ഭുതം! അവരുടെ മുറിയിൽ നിറങ്ങൾ പതിയെ തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങി. മങ്ങിയ ചുമരുകൾക്ക് വീണ്ടും ജീവൻ വെച്ചു. കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്ക് പുതുമ വന്നു. എല്ലാം കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതായി തോന്നി.
“നിങ്ങളുടെ ദൗത്യം പൂർത്തിയായി!” ചായിക്കൂട്ടൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ആ മുറി പതിയെ മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മേഘം കൊണ്ടുള്ള കസേരകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. പുസ്തക ഷെൽഫുകൾ മാഞ്ഞു. പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ചന്ദ്രൻ കണ്ണുചിമ്മി. അദിതിയും രോഹനും കണ്ണടച്ചു. അവർക്ക് നേരിയ ഒരു തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു.

കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ അവർ തങ്ങളുടെ കട്ടിലിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ചുമരിലെ ചിത്രം പഴയതുപോലെയായിരിക്കുന്നു. പുഴ ഒഴുകുന്നില്ല, മരങ്ങൾ അനങ്ങുന്നില്ല. എല്ലാം സാധാരണ പോലെ.
“അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ, ചേച്ചി?” രോഹൻ ചോദിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആകാംഷ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അദിതി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഒരുപക്ഷേ… പക്ഷേ എനിക്കൊരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്.”
അവർ ചുറ്റും നോക്കി. അവരുടെ മുറിക്ക് മുമ്പത്തേതിനേക്കാൾ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നോ? ഒരു നേർത്ത, സന്തോഷകരമായ തിളക്കം അവിടെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജവും, സന്തോഷവും, ആകാംഷയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി.
അവർക്ക് ഉടൻ ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവർക്ക് ഉറങ്ങേണ്ടിയിരുന്നില്ല. അവരുടെ സാധാരണ മുറിയിൽ പോലും, ഒരു പുതിയ കാഴ്ചപ്പാടോടെ നോക്കിയപ്പോൾ, നിറങ്ങളും ഭംഗിയുമുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി.

അവരുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു കുഞ്ഞു ചിരി വിടർന്നു. ജീവിതത്തിൽ നിറങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ഒരു വലിയ യാത്ര പോകേണ്ടതില്ല, ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടാവും ആ മാന്ത്രികത എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

**നന്മപാഠം:** നമ്മുടെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന നല്ല ഓർമ്മകൾക്കും, ഭാവനയ്ക്കും, സന്തോഷത്തിനും നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകൾക്ക് പോലും മാന്ത്രികമായ നിറങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയും. ലോകത്തെ പലപ്പോഴും നമ്മൾ കാണുന്നതിനേക്കാൾ മനോഹരമാക്കാൻ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ആകാംഷയ്ക്കും സന്തോഷത്തിനും കഴിയും.