ഭാവനയുടെ മായാലോകം: ഈണം

# സർറിയലിസം കഥ ആശയം 7

ഒരു വേനൽക്കാല സായാഹ്നത്തിൽ, പതിനൊന്ന് വയസ്സുകാരനായ ആര്യനും അവന്റെ ഒൻപത് വയസ്സുകാരി അനുജത്തി മായയും അവരുടെ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്ത് കളിക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ സാധനങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു കൊട്ട നിറയെ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളുമായി അവർ വന്നതാണ്. കളിച്ചു മടുത്തപ്പോൾ, അവർ പുല്ലിൽ കിടന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. മേഘങ്ങൾ പലതരം രൂപങ്ങളിൽ ഒഴുകി നടന്നു.

“ആ മേഘം ഒരു ആനയെപ്പോലെ!” മായ പറഞ്ഞു.
“അതോ? അതൊരു കപ്പലാണ്!” ആര്യൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.

പെട്ടെന്ന്, ആര്യന്റെ കൈ ഒരു തണുത്ത ലോഹത്തിൽ തട്ടി. മണ്ണ് മാറ്റി നോക്കിയപ്പോൾ, അതൊരു പഴയ സംഗീതപ്പെട്ടി ആയിരുന്നു. പൊടിപിടിച്ച്, നിറം മങ്ങിയിരുന്നുവെങ്കിലും അതിന് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.
“ആര്യൻ, നോക്കിയേ! ഇത് മുത്തശ്ശിയുടെ സംഗീതപ്പെട്ടിയല്ലേ?” മായ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“അതേ! പണ്ട് മുത്തശ്ശി ഇതിൽ നിന്ന് പാട്ടുകൾ കേൾപ്പിക്കുമായിരുന്നു,” ആര്യൻ ഓർത്തു.

അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് സംഗീതപ്പെട്ടി തുറന്നു. അതിനകത്ത് ഒരു കുഞ്ഞൻ മാലാഖയുടെ രൂപം മെല്ലെ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആര്യൻ അതിലെ താക്കോൽ തിരിച്ചു. ഒരു നേർത്ത സംഗീതം ഉയർന്നു വന്നു. മനോഹരമായ ഒരു ഈണം. പക്ഷേ, അത് പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല. പാട്ടിന്റെ ഒടുക്കം എത്തിയപ്പോൾ ഒരു കുഞ്ഞു നക്ഷത്രവെളിച്ചം സംഗീതപ്പെട്ടിയിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്ന് പിന്നാമ്പുറത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഒരു കുഞ്ഞൻ കുളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ആ കുളം അവിടെ മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല! കുളത്തിൽ വെള്ളത്തിനു പകരം നിറമുള്ള നക്ഷത്രങ്ങൾ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“അതെന്തായിരുന്നു?” മായ കണ്ണ് മിഴിച്ച് ചോദിച്ചു.
“എനിക്കറിയില്ല! പക്ഷേ, ആ സംഗീതശകലം ആ കുളത്തിൽ പോയതുപോലെ തോന്നി,” ആര്യൻ പറഞ്ഞു.

കുളത്തിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, ആ നക്ഷത്രവെളിച്ചം, ഒരു സംഗീത നോട്ടിന്റെ രൂപത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. അവർക്ക് അത്ഭുതമായി. ആ കുളം ഒരു കവാടം പോലെ തോന്നി. ആകാംഷയോടെ, അവർ പരസ്പരം നോക്കി.
“നമുക്കൊന്ന് പോയി നോക്കിയാലോ?” മായയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
“പക്ഷേ, എങ്ങോട്ടാ ഇത് പോകുന്നത്?” ആര്യന് ചെറിയൊരു പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.
“അതൊരു സാഹസിക യാത്രയായിരിക്കും!” മായക്ക് ഭയമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
ആര്യൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ച്, മായയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച്, ആ നിറമുള്ള നക്ഷത്രക്കുളത്തിലേക്ക് കാൽ വെച്ചു.

ഒരു നേർത്ത തണുപ്പ് അവരുടെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. കണ്ണുചിമ്മി തുറന്നപ്പോൾ അവർ ഒരു പുതിയ ലോകത്തായിരുന്നു! അവിടത്തെ ആകാശം പർപ്പിൾ നിറത്തിലും പിങ്ക് നിറത്തിലുമായിരുന്നു. മരങ്ങളിൽ മിഠായികൾ കായ്ച്ചു നിൽക്കുന്നു. ചുവന്ന ലോലിപ്പോപ്പുകളും, നീല ജെല്ലി മിഠായികളും, പച്ച ഗമ്മി ബെയറുകളും! താഴെ, പുല്ലിന് ഇളം നീല നിറം. അവിടത്തെ നദിയിൽ വെള്ളത്തിനു പകരം, തിളങ്ങുന്ന മഴവിൽ നിറങ്ങളിലുള്ള ദ്രാവകം ഒഴുകുന്നു. മീനുകൾക്ക് ചിറകുകളുണ്ട്! അവ നദിക്ക് മുകളിലൂടെ പറന്നു നടക്കുന്നു.

“അയ്യോ! ഇതെന്തൊരു സ്ഥലമാ!” മായ ആശ്ചര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നമ്മുടെ സംഗീതപ്പെട്ടിയിലെ സംഗീതശകലം ഇവിടെ എവിടെയോ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു,” ആര്യൻ പറഞ്ഞു.

അവർ ചുറ്റും നോക്കി. കുറച്ചകലെയായി, നിറം മാറുന്ന രോമങ്ങളുള്ള ഒരു മുയൽ പുല്ലിൽ ചാടിക്കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ രോമം ഒരു നിമിഷം ചുവപ്പായും അടുത്ത നിമിഷം നീലയായും മാറുന്നു.
“ഹായ് മുയലേ!” മായ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചു.
മുയൽ ചാട്ടം നിർത്തി അവരെ നോക്കി. അതിന്റെ രോമം തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞ നിറമായി.
“നിങ്ങൾ എവിടെ നിന്ന് വരുന്നു? ഈ സംഗീത ലോകത്തേക്ക് സാധാരണ ആരും വരാറില്ലല്ലോ?” മുയൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അതിന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു മണിനാദം പോലെയുള്ള സ്വരമായിരുന്നു.
“ഞങ്ങൾ ആര്യനും മായയുമാണ്. ഞങ്ങളുടെ സംഗീതപ്പെട്ടിയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സംഗീതശകലം ഇവിടെ എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി,” ആര്യൻ പറഞ്ഞു.
“ഓഹോ! ആ നഷ്ടപ്പെട്ട നോട്ട് കണ്ടെത്താൻ നിങ്ങളെ ഞാൻ സഹായിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക് വഴിയൊന്ന് തെറ്റിപ്പോയി. നിങ്ങൾ എന്നെ എന്റെ വീട്ടിലെത്തിക്കാമോ? എന്റെ വീട് അപ്പുറത്തെ മിഠായിക്കാട്ടിലാണ്,” മുയൽ പറഞ്ഞു. അതിന്റെ രോമം സഹായം ചോദിക്കുന്നതുപോലെ വെളുത്ത നിറമായി.

ആര്യനും മായയും സമ്മതിച്ചു. മുയൽ മുന്നിലും അവർ പിന്നിലുമായി മിഠായിക്കാടുകളിലൂടെ നടന്നു. ഓരോ മിഠായി മരവും ഓരോ പാട്ട് പാടുന്നതുപോലെ തോന്നി. ചില മരങ്ങളിൽ നിന്ന് ചോക്ലേറ്റ് മണം വന്നു, ചിലതിൽ നിന്ന് കാരമൽ മണം. കുറച്ചു ദൂരം ചെന്നപ്പോൾ അവർ ഒരു വലിയ സൂര്യകാന്തി പൂവിനടുത്തെത്തി. ആ പൂവ് ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“സൂര്യകാന്തിക്ക് സംസാരിക്കാൻ അറിയുമോ?” മായ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അറിയാല്ലോ! ഈ ലോകത്ത് എല്ലാം സംസാരിക്കും,” മുയൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നമസ്കാരം കുട്ടികളേ! നിങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട സംഗീത നോട്ടിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഇവിടെയുണ്ട്. പക്ഷേ, അതൊരു കടംകഥയുടെ ഉത്തരമായിരിക്കും,” സൂര്യകാന്തി പൂവ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

സൂര്യകാന്തി ഒരു കടംകഥ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ വെളുത്തതാണ്, പക്ഷേ ഒരു ആടല്ല. ഞാൻ പാൽ തരും, പക്ഷേ ഒരു പശുവല്ല. ഞാൻ പുളിക്കും, പക്ഷേ ഒരു നാരങ്ങയല്ല. ഞാനില്ലാതെ നിങ്ങളുടെ പ്രഭാതഭക്ഷണം പൂർണ്ണമാകില്ല. ആരാണ് ഞാൻ?”
ആര്യനും മായയും ചിന്തിച്ചു. മുയൽ ആകാംഷയോടെ അവരെ നോക്കി.
“ഇത് തൈരല്ലേ?” മായ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“ശരിയുത്തരം!” സൂര്യകാന്തി പൂവ് ചിരിച്ചു. അതിന്റെ ഇതളുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു തിളങ്ങുന്ന സംഗീത നോട്ട് പറന്നുയർന്നു. അത് നേരെ സംഗീതപ്പെട്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് പറന്നു കയറി. പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത സംഗീതം ഉയർന്നു വന്നു. മുമ്പത്തെക്കാൾ പൂർണ്ണമായ ഒരു സംഗീതം!

അവർ മുയലിന്റെ വീട്ടിലെത്തി. മിഠായിക്കാടിന്റെ ഒത്തനടുവിൽ, ഒരു കുഞ്ഞൻ ചോക്ലേറ്റ് വീട്ടിൽ മുയൽ സന്തോഷത്തോടെ കയറി. അതിന്റെ രോമം സന്തോഷം കൊണ്ട് വർണ്ണശബളമായി.
“വളരെ നന്ദി കൂട്ടുകാരേ! നിങ്ങൾ കാരണം എനിക്ക് വീട്ടിലെത്താൻ പറ്റി. നിങ്ങൾക്ക് ഇനിയും സംഗീത നോട്ടുകൾ കണ്ടെത്താനുണ്ട്. വസന്തപ്പുഴയുടെ അടുത്ത് പോകൂ, അവിടെ ഒരു കവിയായ തവളയുണ്ട്. അവനറിയാം അടുത്ത നോട്ട് എവിടെയാണെന്ന്,” മുയൽ പറഞ്ഞു.

ആര്യനും മായയും മുയലിനോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് വസന്തപ്പുഴ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. വഴിയിൽ അവർ കണ്ട കാഴ്ചകളെല്ലാം അത്ഭുതകരമായിരുന്നു. പറന്നു നടക്കുന്ന പൂമ്പാറ്റകൾക്ക് മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകളുണ്ടായിരുന്നു. മരങ്ങളിൽ കായ്ച്ചിരുന്ന പഴങ്ങൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കല്ലെടുത്ത് എറിഞ്ഞപ്പോൾ അത് വെള്ളത്തിന് മുകളിലൂടെ പറന്നു പോകാതെ, ഒരു കുമിളയായി പൊങ്ങി നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

വസന്തപ്പുഴയിലെത്തി. അവിടെ നിറമുള്ള വെള്ളത്തിന് മുകളിൽ ഒരു താമരയിലയിൽ ഒരു വലിയ തവള ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കവിതകൾ ചൊല്ലുകയായിരുന്നു. അതിന്റെ ശബ്ദത്തിന് താളബോധമുണ്ടായിരുന്നു.
“ഹാ! പുതിയ അതിഥികൾ!” കവി തവള അവരെ നോക്കി പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ സംഗീതം തേടി വന്നവരാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്. നിങ്ങൾ എന്റെ കവിത കേൾക്കണം. അതിൽ അടുത്ത നോട്ടിന്റെ സൂചനയുണ്ട്.”
തവള ഒരു കവിത ചൊല്ലി.
“നക്ഷത്രങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞൊരാ ജലം,
ചിറകുകൾ വീശി പറക്കും മീനുകൾ.
മിഠായികൾ കായ്ക്കുന്നൊരാ മരങ്ങൾ,
സംഗീതം പൊഴിയും പൂവുകൾ.
ഇവിടെ വസന്തം, എപ്പോഴും പുതുമ,
സത്യം തേടുന്നവർക്ക് വഴി കാട്ടും.”

ആര്യനും മായയും കവിത ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടു.
“സംഗീതം പൊഴിയും പൂവുകൾ!” മായ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ കണ്ട സൂര്യകാന്തി പൂവിനെക്കുറിച്ചാണത്.”
“അതല്ല മായാ, ഇത് മറ്റൊരു പൂവിനെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. സംഗീതം പൊഴിയുന്ന പൂക്കൾ. അവിടെ നോക്കൂ!” ആര്യൻ പുഴയുടെ അരികിൽ ഒരു കുഞ്ഞു പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. അവിടെ ഓരോ പൂവും ഓരോ ചെറിയ പാട്ട് പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവർ ആ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ഒരു കൂട്ടം താമരപ്പൂക്കൾ മനോഹരമായ ഒരു ഈണം പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിൽ ഒരു താമരപ്പൂവിന് മാത്രം പാട്ട് പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല. ആര്യൻ അതിനടുത്ത് ചെന്ന് മെല്ലെ തൊട്ടു. ആ താമരപ്പൂവ് വിരിഞ്ഞു. അതിൽ നിന്ന് ഒരു തിളങ്ങുന്ന സംഗീത നോട്ട് പറന്നുയർന്ന് സംഗീതപ്പെട്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് പോയി. ഇപ്പോൾ സംഗീതം ഏറെക്കുറെ പൂർണ്ണമായിരിക്കുന്നു. ഒരു സംഗീത നോട്ട് കൂടി!

“നമ്മുക്കിനി ഒരെണ്ണം കൂടി മതി,” ആര്യൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അവസാനത്തെ നോട്ട് നിങ്ങളുടെ ഭാവനയിലാണ്,” കവി തവള ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഈ ലോകം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വന്നതാണ്. നിങ്ങളുടെ ഭാവനയുടെ ശക്തിയിലാണ് അവസാനത്തെ നോട്ട് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.”
അത് കേട്ട് ആര്യനും മായയും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് മനസ്സിലായില്ല.
“നമ്മുടെ ഭാവനയിലോ?” മായ സംശയിച്ചു.
“ഈ ലോകം മുഴുവൻ നമ്മുടെ ഭാവനയാണെങ്കിൽ, അവസാനത്തെ നോട്ട് നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കണം,” ആര്യൻ പറഞ്ഞു.
അവർ കണ്ണടച്ചു. ഈ ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ഭാവനയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. മിഠായി മരങ്ങൾ, നിറം മാറുന്ന മുയൽ, സംസാരിക്കുന്ന പൂക്കൾ, കവി തവള… അവർ ഈ ലോകം എത്രമാത്രം മനോഹരമാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു. അവരുടെ ചിന്തകൾ ഒന്നായപ്പോൾ, അവർക്ക് ചുറ്റും ഒരു ഇളം കാറ്റ് വീശി. ആ കാറ്റിൽ, ഒരു തിളങ്ങുന്ന സംഗീത നോട്ട് മെല്ലെ രൂപം കൊണ്ടു. അത് ആര്യന്റെ കൈയ്യിലേക്ക് ഒഴുകി വന്നു. അവൻ അത് സ്നേഹത്തോടെ സംഗീതപ്പെട്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് വെച്ചു.

സംഗീതപ്പെട്ടിയിൽ നിന്ന് മനോഹരമായ, പൂർണ്ണമായ ഒരു ഈണം ഒഴുകി പരന്നു. ആ ഈണം കേട്ടപ്പോൾ, ആ മാന്ത്രിക ലോകം മെല്ലെ മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മിഠായി മരങ്ങൾ അവ്യക്തമായി. നിറമുള്ള നദി ഒരു വെറും ചിത്രമായി മാറി. കവി തവളയും മുയലും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷരായി. ആര്യനും മായയും കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ, അവർ വീണ്ടും അവരുടെ പിന്നാമ്പുറത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിലായിരുന്നു. കുളത്തിൽ നക്ഷത്രവെള്ളത്തിനു പകരം സാധാരണ വെള്ളം. സംഗീതപ്പെട്ടി അവരുടെ കൈയ്യിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവർ സംഗീതപ്പെട്ടി തുറന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഇപ്പോഴും ആ മനോഹരമായ സംഗീതം ഒഴുകി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല. അവരുടെ ഭാവനയുടെയും ആകാംഷയുടെയും ഫലമായിരുന്നു അത്.

നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് അതിരുകളില്ല എന്ന് ആര്യനും മായയും അന്ന് പഠിച്ചു. നമ്മൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം സാധാരണമായി തോന്നാമെങ്കിലും, അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സൗന്ദര്യവും അത്ഭുതങ്ങളും കണ്ടെത്താൻ ഒരു കുഞ്ഞു ആകാംഷയും ഭാവനയും മതി. ദയയും കൂട്ടായ്മയും കൊണ്ട് അവിശ്വസനീയമായ കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കാം. നമ്മൾ ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോയാൽ, നമ്മുടെ ലോകം കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും. കാരണം, ഏറ്റവും മനോഹരമായ സംഗീതം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയാണ്.