പുഴയുടെ ഉറവിടം തേടി

നോൺ-ഫിക്ഷൻ കഥാ ആശയം 21

ഒരു മനോഹരമായ പ്രഭാതം. ഇളം വെയിൽ പതിയെ ഭൂമിയിലേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങുന്നു. കിളികളുടെ കളകളാരവം കേട്ട് ആദർശ് ഉറക്കമുണർന്നു. അവനൊരു പതിനൊന്ന് വയസ്സുകാരനാണ്. അവന്റെ വീടിനടുത്തുള്ള ചെറിയ പുഴയാണ് അവനും കൂട്ടുകാരി മീരയ്ക്കും ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കളിസ്ഥലം. മീര ആദർശിന്റെ സമപ്രായക്കാരിയും അവന്റെ അച്ഛന്റെ സഹോദരിയുടെ മകളുമാണ്. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ളതിനെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ വലിയ ഉത്സാഹമായിരുന്നു.

“ആദർശേ, വേഗം വാ! പുഴയിലേക്ക് പോകാം!” മുറ്റത്തുനിന്നും മീരയുടെ വിളി കേട്ടു.

ആദർശ് വേഗം പ്രാതൽ കഴിച്ചു, പാത്രമെല്ലാം അടുക്കളയിൽ വെച്ച് മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. അവർ ഒരുമിച്ച് പുഴയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവരുടെ ഗ്രാമം ചെറിയ കുന്നുകൾക്കും പച്ചപ്പു നിറഞ്ഞ വയലുകൾക്കും ഇടയിലായിരുന്നു. പുഴയാണ് അവരുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ജീവൻ.

പുഴയുടെ അടുത്തേക്കെത്തിയപ്പോൾ അവർ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. “ആദർശേ, പുഴയിലെ വെള്ളം കുറഞ്ഞോ എന്ന് തോന്നുന്നു,” മീര പറഞ്ഞു. “കൂടാതെ, വെള്ളത്തിന് എന്തോ ഒരു മങ്ങിയ നിറം.”

ആദർശ് പുഴയിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. “അതെ മീര, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. സാധാരണ ഇത്രയും കുറവല്ലല്ലോ വെള്ളം? ഈ വെള്ളമെല്ലാം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്? എങ്ങോട്ടാണ് ഇത് ഒഴുകി പോകുന്നത്?” അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.

മീര അല്പനേരം ചിന്തിച്ചു. “എന്തായാലും, ഈ വെള്ളം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് നമ്മുക്കൊന്ന് അന്വേഷിച്ചാലോ?”

“അത് നല്ല ആശയമാണല്ലോ!” ആദർശ് ആവേശത്തിൽ പറഞ്ഞു. “നമ്മുക്ക് പുഴയെ പിന്തുടർന്ന് അതിന്റെ ഉറവിടം കണ്ടെത്താം!”

അവർ രണ്ടുപേരും പുഴയുടെ ഒഴുക്കിന് എതിരായി നടക്കാൻ തുടങ്ങി. സൂര്യൻ പതിയെ മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ നടത്തം ഒരു വലിയ സാഹസിക യാത്രയുടെ തുടക്കമാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.

ആദ്യം അവർ കണ്ടത് പുഴയുടെ തീരത്തുള്ള ചെറിയ സസ്യങ്ങളെയാണ്. അവയുടെ വേരുകൾ മണ്ണിൽ ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങി പുഴയുടെ തീരത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. ചില പൂമ്പാറ്റകൾ പൂക്കളിൽ നിന്ന് തേൻ കുടിക്കുന്നു. ചെറിയ മീനുകൾ വെള്ളത്തിൽ നീന്തിക്കളിക്കുന്നു.

“ഇവിടെ നോക്കൂ ആദർശേ,” മീര ഒരു വലിയ കല്ല് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പറഞ്ഞു, “ഈ കല്ലിന്റെ അടിയിൽ ചെറിയ ഞണ്ടുകളുണ്ട്. അവയൊക്കെ പുഴയിലെ വെള്ളത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്.”

അവർ നടന്ന് നടന്ന് കുറച്ചുകൂടി ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. വഴി അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ വലിയ കല്ലുകളുണ്ടായിരുന്നു, മറ്റു ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ചെളി നിറഞ്ഞ മണ്ണും. അവർ പരസ്പരം സഹായിച്ച് മുന്നോട്ട് പോയി.

കുറച്ചുകൂടി ചെന്നപ്പോൾ അവർ ഒരു വൃദ്ധനായ അപ്പൂപ്പനെ കണ്ടു. അപ്പൂപ്പൻ പുഴയുടെ കരയിൽ ഒരു മരത്തണലിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു, ഒരു വടിയിൽ താങ്ങിക്കൊണ്ട്.

“മക്കളേ, എവിടെ പോവുകയാണീ വെയിലത്ത്?” അപ്പൂപ്പൻ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“ഞങ്ങൾ പുഴയുടെ ഉറവിടം തേടി പോവുകയാണ് അപ്പൂപ്പാ,” ആദർശ് ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. “പുഴയിലെ വെള്ളം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് അറിയാൻ ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ട്.”

അപ്പൂപ്പൻ ചിരിച്ചു. “നല്ല കാര്യം മക്കളേ. ഈ പുഴ ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം ജീവനാണ്. പണ്ട് ഇവിടെ ഒരുപാട് വെള്ളമുണ്ടായിരുന്നു. വലിയ മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഈ പുഴ നിറഞ്ഞ് കവിഞ്ഞൊഴുകുമായിരുന്നു.”

“ഇപ്പോൾ എന്താ വെള്ളം കുറഞ്ഞത് അപ്പൂപ്പാ?” മീര ചോദിച്ചു.

“അത് മോളേ, മഴ കുറഞ്ഞതുകൊണ്ടും നമ്മൾ വെള്ളം ശ്രദ്ധിച്ച് ഉപയോഗിക്കാത്തതുകൊണ്ടുമൊക്കെയാണ്. പുഴയിലെ വെള്ളം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്നോ? മഴ പെയ്ത് കുന്നിൻ മുകളിൽ വീഴുന്ന വെള്ളം ചെറിയ നീർച്ചാലുകളായി ഒഴുകി ഒഴുകിയാണ് വലിയ പുഴയായി മാറുന്നത്. ഈ പുഴ പിന്നെയുമൊഴുകി വലിയ പുഴകളിലും കടലിലും ചേരും. സൂര്യന്റെ ചൂടേറ്റ് കടലിലെ വെള്ളം നീരാവിയായി ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്ന് മേഘങ്ങളാകും. മേഘങ്ങൾ തണുക്കുമ്പോൾ മഴയായി വീണ്ടും ഭൂമിയിൽ പതിക്കും. ഇങ്ങനെയാണ് വെള്ളം ഭൂമിയിൽ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത്. അതിനെയാണ് നമ്മൾ ജലചക്രം എന്ന് പറയുന്നത്.”

ആദർശും മീരയും അപ്പൂപ്പൻ പറയുന്നത് അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടുനിന്നു. അവർക്ക് സ്കൂളിൽ പഠിച്ച ജലചക്രം എന്ന പാഠം അപ്പോൾ ഓർമ്മവന്നു, പക്ഷേ ഇങ്ങനെയൊരു അനുഭവം അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു.

“അപ്പൂപ്പാ, അപ്പോൾ പുഴയിലെ ഈ വെള്ളം മഴവെള്ളം ആണോ?” ആദർശ് ചോദിച്ചു.

“അതെ മകനേ, ഈ വെള്ളമെല്ലാം എവിടെയോ പെയ്ത മഴയാണ്. ഓരോ തുള്ളി വെള്ളത്തിനും അതിന്റേതായ യാത്രയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ വെള്ളം സൂക്ഷിച്ച് ഉപയോഗിക്കണം. വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കണം.” അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു.

അപ്പൂപ്പന് നന്ദി പറഞ്ഞ് അവർ യാത്ര തുടർന്നു. അവരുടെ മനസ്സിൽ പുതിയ അറിവിന്റെ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞിരുന്നു. മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും പുഴയുടെ ഒഴുക്ക് നേർത്തതായി വന്നു. ചെറിയ ചെറിയ അരുവികൾ ചേർന്ന് പുഴയായി മാറുന്നത് അവർ കണ്ടു. അവർക്ക് ഒരുതരം മാന്ത്രികത അനുഭവപ്പെട്ടു. പുഴയുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കേട്ടു. ഒരു ചെറിയ കാടായിരുന്നു മുന്നിൽ. അവർ ധൈര്യത്തോടെ കാടുകളിലൂടെ നടന്നു. ചില ചെടികളുടെ ഇലകളിൽ മനോഹരമായ പ്രാണികളെ കണ്ടു. കിളികളുടെ ശബ്ദം കാടിന് കൂടുതൽ സൗന്ദര്യം നൽകി.

കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ അവർ ഒരു ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്തെത്തി. ഒരു വലിയ പാറക്കെട്ടിൽ നിന്നും വെള്ളം താഴേക്ക് ഒഴുകി വരുന്നു. അതാണ് അവരുടെ പുഴയുടെ ഉറവിടം! അവിടെ തണുപ്പും തെളിഞ്ഞ വെള്ളവുമായിരുന്നു. ചെറിയ കുമിളകളായി വെള്ളം പാറകളിൽ തട്ടി താഴേക്ക് പതിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം അണപൊട്ടി.

“നോക്കൂ ആദർശേ! നമ്മൾ കണ്ടെത്തി!” മീര സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി. “ഇവിടെ നിന്നാണ് നമ്മുടെ പുഴ തുടങ്ങുന്നത്!”

ആദർശ് പാറയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് വെള്ളം കൈയ്യിലെടുത്തു. അതിന് നല്ല തണുപ്പും തെളിഞ്ഞ നിറവുമായിരുന്നു. “ഇതൊരു അത്ഭുതമാണ്, മീര. ഈ വെള്ളമാണ് നമ്മുടെ വീടുകളിലേക്ക് എത്തുന്നത്, നമ്മുടെ വയലുകളെ നനയ്ക്കുന്നത്.”

അവർ അല്പനേരം ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്ത് ഇരുന്നു. വെള്ളം ഒഴുകി താഴോട്ട് പോകുന്നതും അത് പുഴയായി മാറുന്നതും അവർ മനസ്സുകൊണ്ട് കണ്ടു. അവരുടെ യാത്ര വെറുതെയായില്ല. അവർ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചു.

സൂര്യൻ പതിയെ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവർ തിരിച്ചുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചു. ഇത്തവണ അവരുടെ നടത്തത്തിൽ ഒരു പുതിയ ഉണർവുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള പുഴയെയും പ്രകൃതിയെയും അവർക്ക് കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കാൻ തോന്നി.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ അവരെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. “എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രയും നേരം? ക്ഷീണിച്ചല്ലോ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.

“അമ്മേ, ഞങ്ങൾ ഒരു വലിയ കാര്യം കണ്ടുപിടിച്ചു!” ആദർശ് ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“അതെ, ഞങ്ങൾ പുഴയുടെ ഉറവിടം കണ്ടെത്തി. പുഴയിലെ വെള്ളം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് ഞങ്ങൾക്കിപ്പോൾ അറിയാം!” മീര കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

അവർ അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞതും അവർ കണ്ടതുമായ കാര്യങ്ങൾ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. മഴവെള്ളം കുന്നുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകി പുഴയാകുന്നതും, പുഴ കടലിൽ ചേരുന്നതും, സൂര്യന്റെ ചൂടേറ്റ് നീരാവിയായി മേഘങ്ങളാകുന്നതും, പിന്നീട് മഴയായി ഭൂമിയിൽ പതിക്കുന്നതുമെല്ലാം അവർ വിശദീകരിച്ചു.

അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ആശ്ചര്യം നിറഞ്ഞിരുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് അവരുടെ ഉത്സാഹം കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷമായി.

അന്നു രാത്രി അവർ പുഴയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, പുഴ വെറും ഒരു ജലപാതയല്ല, അത് ജീവന്റെ ഒരു വലിയ ഭാഗമാണെന്ന്.

ആദർശും മീരയും അന്നു മുതൽ പുഴയെ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ വെള്ളം പാഴാക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കി. പുഴയിൽ മാലിന്യം ഇടരുതെന്ന് മറ്റുള്ളവരോട് പറഞ്ഞു. കാരണം അവർക്ക് ഓരോ തുള്ളി വെള്ളത്തിന്റെയും വില മനസ്സിലായി.

ഓരോ തുള്ളി വെള്ളത്തിനും അതിന്റേതായ കഥയുണ്ടെന്നും, അത് സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെയെല്ലാം കടമയാണെന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കി. നമ്മൾ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അത് നമ്മുക്ക് പുതിയ അറിവുകളും നല്ല ചിന്തകളും നൽകും. ഓരോ കണ്ടെത്തലും ഒരു പുതിയ ലോകത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാണ്.