ഇതൊരു ശീതകാല സായാഹ്നമായിരുന്നു. ആര്യ അവളുടെ മുറിയിൽ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് ജനലഴികളിൽ തട്ടി പാട്ട് പാടി. ആര്യക്ക് മൃഗങ്ങളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾക്ക് വീട്ടിൽ ഒരു പൂച്ചയുണ്ടായിരുന്നു, മീനു. മീനു അവളുടെ കൂടെ കളിക്കാനും ഉറങ്ങാനും വരുന്ന ഒരു ഉറ്റ ചങ്ങാതിയായിരുന്നു.
എന്നാൽ, വീട്ടിൽ മീനുവിനെപ്പോലെ സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത ഒരുപാട് മൃഗങ്ങളുണ്ടെന്ന് ആര്യക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. തെരുവുകളിൽ അലയുന്ന നായ്ക്കൾ, പൂച്ചകൾ, ചിലപ്പോൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട പക്ഷികൾ പോലും. അവർക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടാതെയും, ആരും നോക്കാനില്ലാതെയും കഷ്ടപ്പെടുന്നത് അവൾ പലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഇത് കാണുമ്പോൾ ആര്യക്ക് സങ്കടം വരും. അവൾ അവരെ സഹായിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, പക്ഷേ എങ്ങനെ എന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, അവളുടെ സ്കൂളിൽ ഒരു നോട്ടീസ് ബോർഡിൽ അവൾ ഒരു പരസ്യം കണ്ടു. “കരുണ മൃഗസംരക്ഷണ കേന്ദ്രം” എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. അവർക്ക് വളണ്ടിയർമാരെയും സഹായങ്ങളും ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് അതിൽ എഴുതിയിരുന്നു. ആര്യയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വെളിച്ചം കത്തി. അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയും!
വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആര്യ അമ്മയോട് ഈ വിവരം പറഞ്ഞു. “അമ്മേ, എനിക്ക് മൃഗങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹമുണ്ട്. നമ്മുടെ അടുത്തുള്ള മൃഗസംരക്ഷണ കേന്ദ്രത്തിൽ വളണ്ടിയർമാരെ വേണമെന്ന് ഒരു പരസ്യം കണ്ടു.”
അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതൊരു നല്ല ആശയമാണല്ലോ ആര്യ. നമുക്ക് ഒരു ദിവസം അവിടം സന്ദർശിച്ചാലോ? അവിടെ എങ്ങനെയാണ് കാര്യങ്ങൾ നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം, എന്നിട്ട് നിനക്ക് എങ്ങനെ സഹായിക്കാമെന്ന് തീരുമാനിക്കാം.”
അടുത്ത ശനിയാഴ്ച, ആര്യയും അമ്മയും കരുണ മൃഗസംരക്ഷണ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. ആര്യക്ക് ആകാംഷ അടക്കാനായില്ല. വഴിയരികിൽ കണ്ട കാഴ്ചകൾക്കൊന്നും അവൾക്ക് അത്ര താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ ചിന്ത മുഴുവൻ അവിടത്തെ മൃഗങ്ങളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
അവർ മൃഗസംരക്ഷണ കേന്ദ്രത്തിലെത്തി. വലിയൊരു ഗേറ്റ് കടന്നു അകത്ത് കയറിയപ്പോൾ ഒരുപാട് നായ്ക്കളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. ആര്യയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതൊരു വലിയ, വൃത്തിയുള്ള സ്ഥലമായിരുന്നു. പല വലുപ്പത്തിലുള്ള കൂടുകളിൽ നായ്ക്കളും പൂച്ചകളും മറ്റ് ചെറിയ മൃഗങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു പുഞ്ചിരിച്ച മുഖമുള്ള സ്ത്രീ അവിടേക്ക് വന്നു. “നമസ്കാരം, ഞാൻ ആഷ, ഈ കേന്ദ്രത്തിന്റെ നടത്തിപ്പുകാരിയാണ്. എങ്ങനെ സഹായിക്കണം?” അവർ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ ആര്യ, ഇത് എന്റെ അമ്മ. ഞങ്ങൾ ഇവിടുത്തെ വളണ്ടിയർമാരുടെ പരസ്യം കണ്ടിരുന്നു. ആര്യക്ക് മൃഗങ്ങളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്, അവൾക്ക് സഹായിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
ആഷ ആര്യയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “നല്ല കാര്യം! നമുക്ക് ചുറ്റിക്കാണാം.”
ആഷ അവരെ കൂടെ കൂട്ടി. ആദ്യം അവർ നായ്ക്കളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ പല ഇനം നായ്ക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു – ചെറുതും വലുതും, കളിക്കുന്നവയും ശാന്തമായിരിക്കുന്നവയും. ചില നായ്ക്കൾ ആര്യയെ കണ്ടപ്പോൾ വാൽ ആട്ടി അടുത്ത് വന്നു. അവൾ അവരെ തലോടി. അവൾക്ക് സന്തോഷമായി.
“ഇവിടെയുള്ള ഓരോ മൃഗത്തിനും ഓരോ കഥ പറയാനുണ്ടാകും,” ആഷ പറഞ്ഞു. “ചിലരെ തെരുവുകളിൽ ഉപേക്ഷിച്ചതാണ്, ചിലരെ രോഗങ്ങൾ ബാധിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തി. ഞങ്ങൾ അവർക്ക് ചികിത്സയും ഭക്ഷണവും സ്നേഹവും നൽകുന്നു. എന്നിട്ട് അവർക്ക് ഒരു പുതിയ വീട് കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു.”
അടുത്ത് ഒരു കൂട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ നായക്കുട്ടി, റോമി, ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് ആര്യയെ കണ്ടപ്പോൾ കൂടുതൽ ഉള്ളിലേക്ക് ഒതുങ്ങി. അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.
“റോമി വളരെ പേടിത്തൊണ്ടനാണ്,” ആഷ പറഞ്ഞു. “അവനെ ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ ആരും നോക്കാനില്ലാതെ, ഭയന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന് ആളുകളുമായി അടുക്കാൻ കുറച്ച് സമയമെടുക്കും.”
ആര്യക്ക് റോമിയോട് പ്രത്യേക സ്നേഹം തോന്നി. അവൾക്ക് അവനെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. “എനിക്ക് റോമിയെ ഒന്ന് തലോടാൻ പറ്റുമോ?” ആര്യ ചോദിച്ചു.
“തീർച്ചയായും, പക്ഷേ പതിയെ വേണം,” ആഷ പറഞ്ഞു. “ഭയമുള്ള മൃഗങ്ങളോട് അടുക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ വളരെ ശ്രദ്ധിക്കണം. മെല്ലെ സംസാരിക്കുക, പെട്ടെന്നുള്ള ചലനങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുക. അവർക്ക് സുരക്ഷിതത്വം തോന്നണം.”
ആര്യ പതിയെ റോമിയുടെ കൂട്ടിനടുത്ത് ചെന്നു. അവൾ നിലത്ത് മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു, മെല്ലെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഹലോ റോമി, പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ നിന്നെ ഉപദ്രവിക്കില്ല. നിനക്ക് സുഖമാണോ?”
റോമി അവളുടെ നേർക്ക് മെല്ലെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആര്യ ഒരു നിമിഷം കാത്തുനിന്നു, എന്നിട്ട് കൈ പതിയെ കൂടിനകത്തേക്ക് നീട്ടി, മെല്ലെ അവന്റെ തലയിൽ തലോടി. റോമി ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും ഓടി മാറിയില്ല. പതിയെ, അവന്റെ ശരീരം അയഞ്ഞു. ആര്യ അവനെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അൽപനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, റോമി പതിയെ തലയുയർത്തി ആര്യയുടെ കൈയിൽ നക്കി. അവന്റെ വാൽ പതിയെ ആട്ടി. ആര്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾക്ക് അത്ഭുതവും സന്തോഷവും തോന്നി. അവളുടെ ചെറിയ സ്നേഹം റോമിയുടെ ഭയം മാറ്റാൻ സഹായിച്ചു.
പിന്നീട് അവർ പൂച്ചകളുടെ കൂടുകൾ കണ്ടു. അവിടെ പല വർണ്ണങ്ങളിലുള്ള പൂച്ചകൾ കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ചിലർ മരത്തിലും ചിലർ നിലത്തും. ഒരു ചെറിയ പക്ഷി, ചിറകിന് പരിക്ക് പറ്റിയിട്ട് ചികിത്സയിലായിരുന്നു. ആഷ എല്ലാ മൃഗങ്ങളെയും സ്നേഹത്തോടെ പരിചരിക്കുന്നത് ആര്യ കണ്ടു.
ഈ സ്ഥലം എത്രമാത്രം പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് ആര്യക്ക് മനസ്സിലായി. ഇവിടെയുള്ള ഓരോ ആളും മൃഗങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരും അവർക്ക് വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്നവരുമാണ്. ഒരു മൃഗസംരക്ഷണ കേന്ദ്രം നടത്തുന്നത് എത്ര വലിയ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവർക്ക് ഭക്ഷണം കണ്ടെത്തണം, ചികിത്സ നൽകണം, കൂടുകൾ വൃത്തിയാക്കണം, എന്നിട്ടും അവർക്ക് ഒരു പുതിയ വീട് കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കണം.
“നമ്മൾ മൃഗങ്ങളെ സഹായിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ അവരെ മാത്രമല്ല സഹായിക്കുന്നത്,” ആഷ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ നമ്മുടെ സമൂഹത്തെയാണ് സഹായിക്കുന്നത്. ഓരോ ജീവനും വിലപ്പെട്ടതാണ്.”
അന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ആര്യയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് റോമിയെയും മറ്റ് മൃഗങ്ങളെയും സഹായിക്കണം. ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസം അവൾക്ക് മൃഗസംരക്ഷണ കേന്ദ്രത്തിൽ വളണ്ടിയറായി പോകണമെന്ന് അവൾ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
“അമ്മേ, എനിക്ക് അവിടെ പോയി റോമിയെയും മറ്റ് മൃഗങ്ങളെയും സഹായിക്കണം. എനിക്ക് കൂടുകൾ വൃത്തിയാക്കാൻ സഹായിക്കാം, അവർക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കാം, അവരുമായി സംസാരിക്കാം. എനിക്കിത് ചെയ്യാൻ കഴിയും!” ആര്യ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. “അമ്മക്ക് സന്തോഷമായി ആര്യ. നിനക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും നല്ല കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. മൃഗങ്ങളോട് ദയ കാണിക്കുന്നത് വളരെ വലിയ ഒരു കാര്യമാണ്.”
അന്ന് രാത്രി ആര്യ കിടന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് റോമിയുടെ മൃദുലമായ നക്ക് ഓർമ്മവന്നു. അവൾ ഒരുപാട് സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. ഒരു പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നതിൽ തനിക്ക് എത്രമാത്രം പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. ചെറിയൊരു പ്രവൃത്തി പോലും ഒരു വലിയ മാറ്റമുണ്ടാക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്ന് അവൾ പഠിച്ചു.
നമ്മുടെ ചെറിയ പ്രവൃത്തികൾ പോലും മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരും. സ്നേഹവും ദയയും ആർക്കും പകരം വെക്കാനാകാത്ത ശക്തിയാണ്. നമ്മൾ ഓരോരുത്തർക്കും ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മനോഹരമാക്കാൻ കഴിയും, ഒരു മൃഗസംരക്ഷണ കേന്ദ്രത്തിലെ ഒരു നായക്കുട്ടിയെ സഹായിക്കുന്നതിലൂടെയോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാളെ ചേർത്ത് പിടിക്കുന്നതിലൂടെയോ. ഈ ലോകത്ത് എല്ലാവർക്കും സ്നേഹവും കരുണയും ലഭിക്കാൻ നാം ഓരോരുത്തരും ശ്രമിക്കണം.
