“വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത വാഗ്ദാനം”
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു സ്കൂളായിരുന്നു വിദ്യാനഗർ പബ്ലിക് സ്കൂൾ. അവിടെ ആമിന എന്നൊരു മിടുക്കിയായ കുട്ടി പഠിച്ചിരുന്നു. ആമിനയ്ക്ക് നിരീക്ഷിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ക്ലാസ് റൂമിലെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും, കളിക്കളത്തിലെ ബഹളങ്ങളും, കൂട്ടുകാർ തമ്മിലുള്ള സംസാരങ്ങളുമെല്ലാം അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ കാണുമായിരുന്നു.
ആ വർഷം പുതിയതായി ഒരു കുട്ടി അവരുടെ ക്ലാസ്സിലെത്തി. റോഹൻ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ പേര്. റോഹൻ ശാന്തനും, അധികം സംസാരിക്കാത്തവനുമായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും തനിച്ചിരിക്കാനാണ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഉച്ചഭക്ഷണ സമയത്തും കളിക്കളത്തിലും റോഹനെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ക്ലാസ്സിലെ സൂരജ് എന്ന കുട്ടി കൂട്ടുകാരുമായി ചേർന്ന് റോഹനെ കളിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. റോഹൻ ധരിച്ചിരുന്ന പഴയ ഷർട്ടിനെക്കുറിച്ചോ, അവന്റെ സംസാരത്തിലെ നേരിയ പേടിയെക്കുറിച്ചോ ഒക്കെ സൂരജ് തമാശ പറയുമ്പോൾ മറ്റുള്ള കുട്ടികളും കൂടെ ചിരിക്കും. റോഹന്റെ മുഖം വാടുന്നത് ആമിന കണ്ടിരുന്നു. റോഹൻ ആരുടെയും കണ്ണിൽപ്പെടാതെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ആമിനയ്ക്ക് റോഹനോട് വല്ലാത്ത സഹതാപം തോന്നി. അവനെ സഹായിക്കാൻ അവൾക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ എങ്ങനെയാണെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. റോഹൻ ക്ലാസ്സിൽ കൂടുതൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു. ക്ലാസ്സ് ചർച്ചകളിൽ അവൻ പങ്കെടുക്കാതായി. ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാൻപോലും അവൻ മടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. സൂരജിന്റെ കളിയാക്കലുകൾ അവനെ വല്ലാതെ വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്നു. ആമിന ഒരു ദിവസം റോഹന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “റോഹൻ, നിനക്കെന്താ പറ്റിയത്? നീയെന്താ ആരുമായിട്ടും കൂട്ടുകൂടാത്തത്?” അവൾ ചോദിച്ചു. റോഹൻ തലയുയർത്താതെയിരുന്നു. “എനിക്കൊന്നുമില്ല,” അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് ആരുമായും സംസാരിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല.”
ആമിനയ്ക്ക് റോഹന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലായി. ഇത് വെറുമൊരു ചെറിയ പ്രശ്നമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ഒരാൾ ദുഃഖിതനായിരിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ നമ്മൾ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കരുതെന്ന് അവളുടെ അമ്മ എപ്പോഴും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. ആമിന വീട്ടിലെത്തി അമ്മയോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. റോഹനെ കളിയാക്കുന്ന കാര്യവും അവൻ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യവും അവൾ അമ്മയോട് വിശദീകരിച്ചു.
അമ്മ ആമിനയുടെ കൈയ്കളിൽ തലോടി. “മോൾ കണ്ടത് ശരിയാണ് ആമിന. ഒരാളെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത് മോശം കാര്യമാണ്. മോൾക്ക് വിഷമം തോന്നിയത് നല്ലതാണ്. പക്ഷേ, വെറുതെ സങ്കടപ്പെട്ടിരുന്നാൽ മാത്രം പോരാ. നമ്മൾ ഇതിന് ഒരു പരിഹാരം കണ്ടെത്തണം.”
“എങ്ങനെ?” ആമിന ചോദിച്ചു.
“മോൾക്ക് വിശ്വാസമുള്ള ഒരു അധ്യാപകനോട് ഈ കാര്യം പറയാം. അവർ തീർച്ചയായും റോഹനെ സഹായിക്കും,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം സ്കൂളിൽ വെച്ച് ആമിനയ്ക്ക് പ്രിയ ടീച്ചറെ കണ്ടപ്പോൾ ധൈര്യം വന്നു. പ്രിയ ടീച്ചർ അവരുടെ ക്ലാസ്സിലെ മലയാളം അധ്യാപികയായിരുന്നു. ടീച്ചർ എപ്പോഴും സ്നേഹത്തോടെയും ക്ഷമയോടെയും സംസാരിക്കുന്ന ഒരാളാണ്. ആമിന പ്രിയ ടീച്ചറുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് റോഹന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു. സൂരജ് അവനെ കളിയാക്കുന്നതും റോഹൻ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നതും അവൾ വിശദീകരിച്ചു.
പ്രിയ ടീച്ചർ ആമിനയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “മോൾ പറഞ്ഞത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ് ആമിന. മോൾക്ക് ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ ഈ കാര്യം എന്നോട് പറയാൻ.”
ടീച്ചർ ആദ്യം റോഹനോട് സംസാരിച്ചു. റോഹൻ ആദ്യമൊന്നും കാര്യങ്ങൾ തുറന്നുപറഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ ടീച്ചർ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ അവൻ തന്റെ വിഷമങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. സൂരജ് അവനെ കളിയാക്കുമ്പോൾ അവന് വല്ലാത്ത ഒറ്റപ്പെടൽ തോന്നുന്നെന്നും സ്കൂളിൽ വരാൻ തന്നെ മടിയാണെന്നും അവൻ പറഞ്ഞു.
പിന്നീട് പ്രിയ ടീച്ചർ സൂരജിനോടും സംസാരിച്ചു. “സൂരജ്, നീ റോഹനെ കളിയാക്കാറുണ്ടോ?” ടീച്ചർ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. സൂരജ് ആദ്യം ഒന്ന് പകച്ചു. “ചിലപ്പോൾ ടീച്ചർ, തമാശയ്ക്ക്.”
“ഒരാൾക്ക് വിഷമമുണ്ടാക്കുന്ന തമാശകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ തമാശയല്ല സൂരജ്,” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് റോഹന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിന്നാലോചിക്കാൻ കഴിയുമോ? കളിയാക്കലുകൾ കേട്ട് ആരും ഇല്ലാത്തതുപോലെ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുമ്പോൾ എത്ര വിഷമം തോന്നും?”
സൂരജ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ടീച്ചർ തുടർന്നു, “നമ്മൾ കൂട്ടുകാരാകുമ്പോൾ പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും വേണം. എല്ലാവർക്കും അവരുടേതായ കഴിവുകളും കുറവുകളുമുണ്ടാകും. ഒരാളെയും അവരുടെ പേരിൽ കളിയാക്കാൻ പാടില്ല.”
സൂരജിന് തന്റെ തെറ്റ് പതിയെ മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങി. അവൻ അറിയാതെയാണ് റോഹനെ ഇത്രയധികം വിഷമിപ്പിച്ചത്.
അടുത്ത ദിവസം പ്രിയ ടീച്ചർ ക്ലാസ്സിൽ ഒരു പ്രത്യേക ചർച്ച സംഘടിപ്പിച്ചു. ആരെയും പേരെടുത്ത് പറയാതെ, ദയയെക്കുറിച്ചും സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും സഹാനുഭൂതിയെക്കുറിച്ചും ടീച്ചർ സംസാരിച്ചു. “ഒരാൾ ഒറ്റപ്പെടുന്നത് കാണുമ്പോൾ നമ്മൾ എന്തുചെയ്യണം?” ടീച്ചർ ചോദിച്ചു.
ആമിന കൈയുയർത്തി. “അവരെ സഹായിക്കണം ടീച്ചർ.”
“ശരിയാണ്. ഒരാൾക്ക് വിഷമം ഉണ്ടാക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ നമ്മൾ നോക്കിനിൽക്കുന്നവരാകരുത്. നമ്മൾ സഹായിക്കുന്നവരാകണം,” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ വാക്കുകൾക്കും പ്രവൃത്തികൾക്കും മറ്റൊരാളുടെ സന്തോഷത്തെ കൂട്ടാനും കുറയ്ക്കാനും കഴിയും. എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളാനും ബഹുമാനിക്കാനും നമ്മൾ പഠിക്കണം.”
ടീച്ചർ ഒരു പുതിയ ആശയം മുന്നോട്ട് വെച്ചു. “നമ്മുടെ സ്കൂളിൽ ഒരു ‘വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത വാഗ്ദാനം’ എന്നൊരു കൂട്ടായ്മ ആരംഭിച്ചാലോ? എല്ലാവർക്കും സുരക്ഷിതമായി പഠിക്കാനും കളിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരിടം ഉണ്ടാക്കുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. കളിയാക്കലുകൾ പാടില്ല. എല്ലാവരും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യണം. ഈ വാഗ്ദാനം നമ്മൾ പാലിക്കണം.”
ആമിനയും റോഹനും സൂരജും ഉൾപ്പെടെ ക്ലാസ്സിലെ മിക്ക കുട്ടികളും ഈ ആശയത്തെ പിന്തുണച്ചു. അവർ ഭിത്തികളിൽ ഒട്ടിക്കാൻ പോസ്റ്ററുകൾ ഉണ്ടാക്കി. “ദയയായി സംസാരിക്കുക,” “എല്ലാവരെയും ഉൾപ്പെടുത്തുക,” “കളിയാക്കരുത്, സഹായിക്കുക” എന്നെല്ലാമുള്ള വാക്യങ്ങൾ അവർ എഴുതി. റോഹൻ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാൻ മുൻകൈയെടുത്തു. സൂരജ് പോസ്റ്ററുകൾ ഒട്ടിക്കാൻ സഹായിച്ചു.
റോഹന് പതിയെ ആത്മവിശ്വാസം ലഭിച്ചുതുടങ്ങി. അവൻ കൂട്ടുകാരുമായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ ചിത്രരചന കഴിവ് ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾക്ക് അത്ഭുതമായിരുന്നു. സൂരജ് ഇപ്പോൾ റോഹനെ കളിയാക്കുന്നില്ല, പകരം അവനോട് നല്ല കൂട്ടായി. ക്ലാസ്സിലെ ഓരോ കുട്ടിയും “വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത വാഗ്ദാനം” എന്നതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്കൂളിലെ അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ സന്തോഷകരമായി. കളിയാക്കലുകൾ കുറഞ്ഞു. എല്ലാവരും പരസ്പരം ശ്രദ്ധിക്കാനും സഹായിക്കാനും തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം റോഹൻ ആമിനയുടെ അടുത്ത് വന്നു. “ആമിന, എന്നെ സഹായിച്ചതിന് നന്ദി. നീയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഒറ്റപ്പെട്ടിരുന്നേനെ.”
ആമിന ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ എല്ലാവരും ഒരുപോലെയാണ് റോഹൻ. ഒരാൾക്ക് വിഷമം വരുമ്പോൾ മറ്റൊരാൾക്ക് സഹായിക്കണം. അതാണ് യഥാർത്ഥ സൗഹൃദം.”
വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത വാഗ്ദാനം എന്നത് വെറുമൊരു കൂട്ടായ്മയായിരുന്നില്ല. അത് സ്കൂളിലെ എല്ലാ കുട്ടികളുടെയും മനസ്സിൽ ദയയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ഒരു പുതിയ ചിന്ത നൽകി. ഓരോ ചെറിയ പ്രവൃത്തിക്കും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. മറ്റൊരാളുടെ വിഷമം കണ്ടാൽ, നമ്മൾ നോക്കിനിൽക്കുന്നവരാകരുത്. പകരം, നമ്മൾ സഹായിക്കുന്നവരാകണം. കാരണം, ദയയും സ്നേഹവുമാണ് ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തികൾ. എല്ലാവർക്കും സുരക്ഷിതവും സന്തോഷകരവുമായ ഒരിടം ഒരുക്കുന്നതിൽ നമ്മൾ ഓരോരുത്തർക്കും ഒരു പ്രധാന പങ്കുണ്ട്.
