തീർച്ചയായും! കുട്ടികൾക്കായി, സമയത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം എന്ന വിഷയത്തെ ആസ്പദമാക്കി ഒരു കഥ ഇതാ:
സമയത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം
ഏഴാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന അർജുൻ ഒരു മിടുക്കനായ കുട്ടിയായിരുന്നു. ക്ലാസ്സിൽ അവന്റെ സംശയങ്ങൾക്കും ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഒരു കുറവുമില്ല. കളിക്കാനും കൂട്ടുകാരുമായി തമാശകൾ പറയാനും അവനെക്കാൾ മുന്നിൽ ആരും ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ അർജുന് ഒരു ചെറിയ കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പല കാര്യങ്ങളും “പിന്നീട് ചെയ്യാം” എന്ന് പറഞ്ഞ് നീട്ടിവെക്കും. ഹോംവർക്ക് ആയാലും, പുസ്തകങ്ങൾ കവറിടേണ്ട കാര്യമായാലും, അടുത്ത ദിവസം ചെയ്യാം എന്ന് വിചാരിച്ച് അവൻ കളിക്കാൻ പോകും.
ഒരിക്കൽ അവന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു: “അർജുൻ, നിന്റെ പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം കണ്ടോ? അവയ്ക്കെല്ലാം പുതിയ കവർ ഇടണം. ആഴ്ചാവസാനം പപ്പയെ കൂട്ടി കടയിൽ പോയി കവറുകൾ വാങ്ങിക്കോളൂ.”
“ശരി അമ്മേ,” അർജുൻ സമ്മതിച്ചു. പക്ഷേ അവൻ അത് മറന്നു. ശനിയാഴ്ച കൂട്ടുകാരുമായി കളിക്കാനും ഞായറാഴ്ച ടിവി കാണാനും അവൻ സമയം കണ്ടെത്തി. തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ അവൻ ഓർത്തു, “അയ്യോ! ഞാൻ പുസ്തകങ്ങൾക്ക് കവർ ഇട്ടില്ലല്ലോ!” അവൻ വേഗം വേഗം കവറുകൾ ഇട്ടെങ്കിലും പല പുസ്തകങ്ങൾക്കും ഭംഗിയില്ലാതെയായി. ടീച്ചർ അവനോട് പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കും ചിട്ടയോടെ സൂക്ഷിക്കാൻ ഉപദേശിച്ചു.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം, ക്ലാസ്സിൽ മിസ്സ് ദീപ്തി ഒരു പുതിയ പ്രോജക്ട് പ്രഖ്യാപിച്ചു. “കുട്ടികളേ, അടുത്ത രണ്ടാഴ്ചക്കുള്ളിൽ ‘പുനരുപയോഗിക്കാവുന്ന ഊർജ്ജം’ എന്ന വിഷയത്തിൽ ഓരോരുത്തരും ഒരു ചെറിയ പ്രോജക്ട് ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടുവരണം. മികച്ച പ്രോജക്ടിന് സ്കൂൾ തലത്തിൽ സമ്മാനം ഉണ്ടാകും.”
അർജുൻ ഇത് കേട്ട് സന്തോഷിച്ചു. “ആഹാ, രണ്ടാഴ്ചയല്ലേ? എനിക്കിപ്പോൾ നിറയെ സമയമുണ്ടല്ലോ. പതിയെ ചെയ്യാം.” അവൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
അർജുന്റെ കൂട്ടുകാരനായ അമൽ, പ്രോജക്ടിനെക്കുറിച്ച് കേട്ടയുടൻ തന്നെ ഒരു സമയപ്പട്ടിക ഉണ്ടാക്കി. ഓരോ ദിവസവും എന്ത് ചെയ്യണം, എത്ര സമയം ഇതിനായി ചിലവഴിക്കണം എന്നെല്ലാം അവൻ എഴുതിവെച്ചു. ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അമൽ ലൈബ്രറിയിൽ പോയി വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പക്ഷേ അർജുൻ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. ആദ്യത്തെ ആഴ്ച അവൻ കൂട്ടുകാരുമായി കളിച്ചു നടന്നു, പുതിയ വീഡിയോ ഗെയിമുകളിൽ മുഴുകി, ടെലിവിഷനിൽ സിനിമ കണ്ടു. ഇടയ്ക്കിടെ അവൻ ഓർത്തു, “ഓ! പ്രോജക്ട് ചെയ്യണം. പക്ഷെ നാളെയാകട്ടെ, ഇന്നും കൂടി കളിക്കാമല്ലോ.”
അവന്റെ അമ്മ പലതവണ ചോദിച്ചു, “അർജുൻ, പ്രോജക്ട് തുടങ്ങിയോ?”
“തുടങ്ങും അമ്മേ, ഇനിയും ദിവസങ്ങളുണ്ടല്ലോ,” അർജുൻ മറുപടി നൽകി.
രണ്ടാമത്തെ ആഴ്ചയായി. തിങ്കൾ, ചൊവ്വ ദിവസങ്ങളിലും അർജുൻ സമയം കളഞ്ഞു. ബുധനാഴ്ച ആയപ്പോൾ അവൻ പേടിച്ച് പ്രോജക്ട് ചെയ്യാൻ ഇരുന്നു. വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കണം, ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കണം, എഴുതണം, ഒരു ചെറിയ മോഡൽ ഉണ്ടാക്കണം. അപ്പോഴാണ് അവനറിയുന്നത് കാര്യങ്ങൾ വിചാരിച്ചത്ര എളുപ്പമല്ലെന്ന്.
അവൻ വേഗം വേഗം പുസ്തകങ്ങളും ഇന്റർനെറ്റും നോക്കി വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മോഡൽ ഉണ്ടാക്കാനായി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ അവന് കടയിൽ പോകേണ്ടി വന്നു. എല്ലാം ധൃതിയിൽ ആയതുകൊണ്ട് ഒന്നും ഭംഗിയായി ചെയ്യാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
വ്യാഴാഴ്ച രാത്രിയായിട്ടും അർജുന്റെ പ്രോജക്ട് പൂർത്തിയായിരുന്നില്ല. അവൻ ക്ഷീണിതനായി, വിഷമിച്ച് കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയിരുന്നു.
“എന്താ മോനേ?” അടുത്ത് വന്ന അമ്മ ചോദിച്ചു.
“അമ്മേ, എന്റെ പ്രോജക്ട് പൂർത്തിയായില്ല. എനിക്കിപ്പോൾ ഒന്നും ചെയ്യാൻ തോന്നുന്നില്ല,” അവൻ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി.
അച്ഛനും അങ്ങോട്ട് വന്നു. “എന്താ പറ്റിയത് അർജുൻ? പ്രോജക്ട് ചെയ്യാൻ നിനക്ക് രണ്ടാഴ്ച സമയം കിട്ടിയില്ലേ?”
“ഞാൻ കളിച്ചു സമയം കളഞ്ഞു അച്ഛാ. എല്ലാം നാളത്തേക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞ് നീട്ടിവെച്ചു. ഇപ്പോഴെനിക്ക് ഒന്നും കൃത്യമായി ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല,” അർജുൻ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അച്ഛൻ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു, “സാരമില്ല മോനേ. കഴിഞ്ഞ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട. ഇനിയെങ്കിലും പഠിച്ച പാഠം ഓർമ്മിക്കുക. സമയം ഒരിക്കലും നമുക്ക് വേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കില്ല. അത് മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കും. സമയം കൃത്യമായി വിനിയോഗിച്ചാൽ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നമുക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ചെയ്യാം.”
അമ്മ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “ഇപ്പോഴുള്ള സമയമെങ്കിലും നീ പരമാവധി ഉപയോഗിക്ക്. കഴിയുന്നത്ര ഭംഗിയായി പ്രോജക്ട് പൂർത്തിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കാം.”
അർജുൻ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സഹായത്തോടെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന പ്രോജക്ട് പൂർത്തിയാക്കി. അവൻ അത് സ്കൂളിൽ സമർപ്പിച്ചു. ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളുടെ പ്രോജക്റ്റുകൾ എല്ലാം ടീച്ചർ പരിശോധിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം ഫലങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ, അമലിന്റെ പ്രോജക്ടിനായിരുന്നു ഒന്നാം സമ്മാനം. അവൻ സമയമെടുത്ത്, നല്ലപോലെ ഗവേഷണം നടത്തി, മനോഹരമായി ഉണ്ടാക്കിയ പ്രോജക്ട് ആയിരുന്നു അത്. അർജുന്റെ പ്രോജക്ടിന് ബി ഗ്രേഡ് മാത്രമേ ലഭിച്ചുള്ളൂ. അവൻ സങ്കടപ്പെട്ടു. ഒന്നാം സമ്മാനം അവനും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അർജുൻ വീട്ടിൽ വന്ന് അച്ഛനോടും അമ്മയോടും എല്ലാം പറഞ്ഞു. അവൻ വളരെ നിരാശനായിരുന്നു.
അച്ഛൻ അവനോട് പറഞ്ഞു, “ഇതൊരു പാഠമായി കണ്ടാൽ മതി അർജുൻ. നിന്റെ കഴിവിന് ഒരു കുറവുമില്ല. പക്ഷെ സമയം കൃത്യമായി ഉപയോഗിക്കാത്തതുകൊണ്ട് നിനക്ക് അത് തെളിയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു കാര്യവും അവസാന നിമിഷത്തേക്ക് നീട്ടിവെക്കാതിരിക്കുക. നാളത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഇന്നേ ചെയ്യുക.”
അമ്മ അവനോട് ഒരു ടൈംടേബിൾ ഉണ്ടാക്കാൻ സഹായിച്ചു. കളിക്കാനും പഠിക്കാനും ഹോംവർക്ക് ചെയ്യാനും വിശ്രമിക്കാനും കൃത്യമായ സമയം അവർ നിശ്ചയിച്ചു.
അർജുൻ ആ ടൈംടേബിൾ പാലിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ഓരോ ദിവസവും ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ഒരു നോട്ട്ബുക്കിൽ എഴുതിവെച്ചു. ഒരു വലിയ കാര്യം ചെയ്യാനുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ ചെറിയ ഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ച് ഓരോ ഭാഗവും ഓരോ സമയത്ത് ചെയ്തു തീർത്തു.
മെല്ലെ മെല്ലെ അവനിൽ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. അവൻ ഹോംവർക്കുകൾ കൃത്യസമയത്ത് ചെയ്തു തീർത്തു. പരീക്ഷകൾക്ക് മുന്നേ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി. പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കാനും മുറി വൃത്തിയാക്കാനും അവൻ സമയം കണ്ടെത്തി. അവനിപ്പോൾ കളിക്കാൻ കൂടുതൽ സമയം കിട്ടി, കാരണം അവന്റെ ജോലികളെല്ലാം അവൻ നേരത്തെ പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നു.
അർജുൻ ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ കുട്ടിയായി മാറിയിരുന്നു. അവന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കൃത്യമായി നടന്നു. അവന് യാതൊരു ടെൻഷനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ക്ലാസ്സിൽ മികച്ച വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ഒരാളായി അവൻ മാറി.
ഒരു ദിവസം അവൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു, “അമ്മേ, സമയം എത്ര വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ മനസ്സിലായി. സമയം കൃത്യമായി ഉപയോഗിച്ചാൽ നമ്മുടെ ജീവിതം എത്ര എളുപ്പമാകും!”
അർജുന്റെ ഈ മാറ്റം അവനെ സന്തോഷവാനാക്കി, അവന്റെ മാതാപിതാക്കളെയും ടീച്ചറെയും അഭിമാനികളാക്കി.
അതെ, സമയം വളരെ വിലപ്പെട്ടതാണ്. അത് നമുക്ക് ഓരോ ദിവസവും കിട്ടുന്ന ഒരു സമ്മാനമാണ്. ആ സമ്മാനം നമ്മൾ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും നമ്മുടെ സന്തോഷവും വിജയവും. ഒരു കാര്യവും ‘പിന്നീട് ചെയ്യാം’ എന്ന് പറഞ്ഞ് നീട്ടിവെക്കാതിരിക്കുക. ഇന്നത്തെ ജോലി ഇന്നുതന്നെ ചെയ്തു തീർക്കുക. അതാണ് വിജയത്തിന്റെ വഴി.
