മനസ്സിലെ മാന്ത്രിക ലോകം

# Surrealism Story Idea 2

മീനുവിന് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. അവൾക്ക് പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു കൂട്ടുകാർ. അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത്രയും സമയം അവളുടെ മുറിയിൽ ഇരുന്ന് വായിക്കുകയും കഥകൾ എഴുതുകയും ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അവളുടെ മുറി ഒരു ചെറിയ ലോകമായിരുന്നു, അവിടെ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം ചെയ്യാമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാത്രി, മീനു ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവളുടെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സാഹസിക പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു. വെളിച്ചം കുറവായതിനാൽ അവൾ മേശവിളക്ക് തെളിയിച്ചു. പുസ്തകത്തിലെ ഒരു കഥയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവൾ പതിയെ മുങ്ങിത്താണു.

പെട്ടെന്ന്, അവളുടെ പുസ്തകഷെൽഫിലെ പുസ്തകങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകത തോന്നി. അവയുടെ പുറംചട്ടകൾ സാധാരണ മരക്കഷ്ണങ്ങളാൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഷെൽഫിൽ നിന്ന് വേറിട്ട്, മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളിൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ പുസ്തകത്തിന്റെയും താളുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് നേർത്ത പ്രകാശകിരണങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു, മുറിയിൽ ഒരു മാന്ത്രിക വെളിച്ചം പരത്തി. മീനു കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി നോക്കി, അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നതുകൊണ്ടാണോ ഇങ്ങനെ തോന്നുന്നതെന്ന് അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. എങ്കിലും, ആ കാഴ്ച അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരുതരം കൗതുകം നിറച്ചു.

അവൾ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിരുന്ന വെള്ളം നിറച്ച ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് നോക്കി. അതിൽ ഒരു ചെറിയ മേഘം രൂപപ്പെടാൻ തുടങ്ങി! ആദ്യം ഒരു നീരാവി പോലെ തോന്നിച്ചെങ്കിലും, പതിയെ അതൊരു കുഞ്ഞു മേഘമായി വളർന്നു. അത് ഗ്ലാസ്സിനുള്ളിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഒഴുകി നടന്നു, മീനുവിന് അത്ഭുതം തോന്നി. അവളുടെ മുറിയിലെ ജനലിലൂടെ നേർത്ത നിലാവെളിച്ചം കടന്നുവന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ, അവളുടെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പഴയ ഗ്ലോബ് തനിയെ കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. സാധാരണയായി, ഗ്ലോബിലെ രാജ്യങ്ങളുടെ ഭൂപടം സ്ഥിരമായിരിക്കും, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവ മാഞ്ഞുപോയി, പകരം പല വർണ്ണങ്ങളിലുള്ള പുതിയ ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു. ചില ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ പറന്നുയർന്ന്, മുറിയുടെ മച്ചിലേക്ക് നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ അവ തിളങ്ങി. മറ്റു ചിലത് ഒരു ചിത്രകാരന്റെ ക്യാൻവാസ് പോലെ പരന്നുകിടന്നു, നിറങ്ങൾ മാറിമറിയുന്നു.

മീനുവിന് പേടി തോന്നിയില്ല, കാരണം ഈ കാഴ്ചകളെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ മനോഹരമായിരുന്നു. ഒരു സാഹസിക കഥ വായിക്കുന്നതിനിടയിൽ, അവൾ ഒരു പുതിയ കഥയുടെ ഭാഗമാകുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ പതിയെ ഗ്ലോബിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് ആകാംഷ കൊണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അതിൽ തൊട്ടു. ഒരു നേർത്ത ഇളംചൂട് അവളുടെ വിരൽത്തുമ്പിലൂടെ പടർന്നു. ഗ്ലോബ് കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ കറങ്ങി, ഒരു ചെറിയ കാറ്റ് മുറിയിൽ വീശി, അവളുടെ മുടിയിഴകളെ തലോടി. മീനുവിന് ഒരു നേരിയ തലകറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ പതിയെ കണ്ണടച്ചു. ഒരു നിമിഷം മാത്രം, അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ, അവൾ തന്റെ മുറിയിൽ ആയിരുന്നില്ല.

അവൾ ഒരു പുഴയുടെ നടുവിലായിരുന്നു! അത് അവളുടെ മുറിയിലെ കട്ടിലായിരുന്നു, പുഴയിൽ ഒഴുകി നടക്കുകയായിരുന്നു! പുഴയിലെ വെള്ളം നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങി, ആകാശത്ത് കണ്ടിരുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ താഴെ വെള്ളത്തിലും പ്രതിഫലിച്ചു. ചുറ്റും ശാന്തമായ ഒരു നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. പുഴയുടെ തീരത്ത് നിന്ന മരങ്ങൾക്ക് ഇലകൾക്ക് പകരം ചായക്കപ്പുകളായിരുന്നു! ഓരോ ചായക്കപ്പിലും വ്യത്യസ്ത നിറങ്ങളിലുള്ള ചായകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അവയിൽ നിന്ന് മധുരമുള്ള ഒരു സുഗന്ധം ഒഴുകി നടന്നു. ചില കപ്പുകളിൽ നിന്ന് നേർത്ത ആവി ഉയർന്നുപൊങ്ങി, മറ്റു ചിലതിൽ പക്ഷികൾ വന്നിരുന്ന് ചിറകുകൾ കുടഞ്ഞു, അവയുടെ കൊക്കുകൾ ചായയിൽ മുക്കി.

പഴയ കത്തുകൾ കൊണ്ടും പോസ്റ്റ്കാർഡുകൾ കൊണ്ടും ഉണ്ടാക്കിയ ചിത്രശലഭങ്ങൾ അവളുടെ ചുറ്റും പറന്നുനടന്നു. അവൾ കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. ഓരോ ചിത്രശലഭത്തിന്റെയും ചിറകുകളിൽ പഴയ കൈയക്ഷരങ്ങൾ കാണാമായിരുന്നു, ഓരോന്നിനും ഓരോ കഥ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. മീനുവിന് ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. പേടി തോന്നിയില്ല, പകരം അത്ഭുതവും ആകാംഷയുമാണ് അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്. അവൾ ആ വെള്ളത്തിൽ കൈയ്യിട്ടു നോക്കി, അത് തണുപ്പുള്ളതും മൃദലവുമായിരുന്നു, അവളുടെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ നക്ഷത്രവെളിച്ചം കടന്നുപോയി.

“ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ?” അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു, അവളുടെ ശബ്ദം ആ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന വെള്ളത്തിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

അപ്പോൾ, ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. അത് അവളുടെ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയായിരുന്നു. “ഇത് സ്വപ്നമല്ല, പക്ഷേ സ്വപ്നങ്ങളെപ്പോലെ മനോഹരമാണ്!”

മീനു നോക്കിയപ്പോൾ, അവളുടെ മുറിയിലെ പഴയ ക്ലോക്ക് നടന്നു വരുന്നു! സാധാരണ ക്ലോക്കുകളെപ്പോലെയായിരുന്നില്ല അത്. അതിനൊരു മുഖമുണ്ടായിരുന്നു, അതിന്റെ കണ്ണുകൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഒപ്പം അതിന്റെ ഡയൽ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലെ ഉരുകി താഴേക്ക് ഒഴുകുന്ന പോലെ തോന്നി. പക്ഷേ, അത് സമയം കൃത്യമായി കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഞാൻ ഘടികാര-മനുഷ്യനാണ്,” ക്ലോക്ക് പറഞ്ഞു, അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നേർത്ത ടിക്-ടോക് ശബ്ദം കലർന്നിരുന്നു. “നിങ്ങളുടെ ഭാവനയുടെ ലോകത്തേക്ക് സ്വാഗതം! ഇവിടെ, ചിന്തകൾക്ക് രൂപമുണ്ട്, സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകളുണ്ട്.”

മീനുവിന് അത്ഭുതം അടക്കാനായില്ല. “എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു. “ഈ ലോകം എങ്ങനെയുണ്ടായി? ഞാൻ എങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി?”

“ഇവിടെ എല്ലാം അങ്ങനെയാണ്,” ഘടികാര-മനുഷ്യൻ ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ മറന്നുപോയ ചിന്തകളും കാണാതെ പോയ സ്വപ്നങ്ങളും ചേർന്നാണ് ഈ ലോകം ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത്. എല്ലാം അല്പം മാറിയിരിക്കും, പക്ഷേ എല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ഭാവനയെ തുറന്നുവിടുകയാണെങ്കിൽ, ഈ ലോകം അതിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് വെളിപ്പെടുത്തും.”

മീനു ചുറ്റും നോക്കി. ഒരു നദി മുകളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു! വെള്ളം ഗുരുത്വാകർഷണത്തെ ധിക്കരിച്ച്, ഒരു കണ്ണാടി ചുവർ പോലെ മുകളിലേക്ക് ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു. നിറമുള്ള പേപ്പർ ബോട്ടുകൾ അതിൽ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു, ഓരോ ബോട്ടിലും ചെറിയ ആഗ്രഹങ്ങൾ എഴുതിവെച്ചിരുന്നു. അവൾ ചെറുപ്പത്തിൽ വരച്ച ചിത്രങ്ങൾ ജീവൻ വെച്ച് നൃത്തം ചെയ്യുന്നു! അവളുടെ പഴയ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ പാട്ടുപാടുന്നു! ഒരു ടെഡി ബെയർ അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി, അതിന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി.

“എന്താണ് ഇവിടെ ചെയ്യേണ്ടത്?” മീനു ചോദിച്ചു. “എനിക്ക് തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോകണം.”

“ഇവിടെ ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല,” ഘടികാര-മനുഷ്യൻ പറഞ്ഞു. “ഒന്ന് നിരീക്ഷിക്കുക, നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള ഭാവനയെ ഉപയോഗിച്ച് ഈ ലോകത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ഒരു നക്ഷത്രം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അത് കണ്ടെത്തണം. അതൊരു പ്രകാശതുണ്ടാണ്, ഈ ലോകത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിന്റെയും സർഗ്ഗാത്മകതയുടെയും പ്രകാശതുണ്ട്.”

മീനുവിന് ഒരു ആശയം തോന്നി. അപ്പുറത്ത് ഒരു പറക്കുന്ന ദ്വീപ് കണ്ടു. മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന ആ ദ്വീപിലേക്ക് എത്താൻ ഒരു പാലം ആവശ്യമാണ്. അവൾ തന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പാലം സങ്കൽപ്പിച്ചു. മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളിലുള്ള ഒരു പാലം. അവൾ കണ്ണടച്ച് ആ പാലം മനസ്സിൽ കണ്ടു, അതിലൂടെ നടന്നുപോകുന്നതായി സങ്കൽപ്പിച്ചു. പതിയെ, അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു മഴവിൽ പാലം തെളിഞ്ഞു! അത് ഉറപ്പുള്ളതും തിളക്കമുള്ളതുമായിരുന്നു, വർണ്ണാഭമായ കിരണങ്ങൾ ചുറ്റും പരന്നു. ഭയമില്ലാതെ അവൾ അതിലൂടെ നടന്നു.

ദ്വീപിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ കണ്ടു, അവളുടെ പഴയ നോട്ട്ബുക്കുകൾ പൂക്കളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഓരോ പൂവിനും ഓരോ കഥയുണ്ടായിരുന്നു, ഓരോ താളും ഒരു ഇതളായിരുന്നു. അവൾ ഓരോ പൂവും തൊട്ടുനോക്കി, ഓരോ കഥയും കേട്ടു. ചില കഥകൾ അവൾ മറന്നുപോയതായിരുന്നു, ചിലത് പുതിയതായിരുന്നു. അവിടെ കണ്ട ഒരു ചെറിയ കുളത്തിൽ, അവൾ കുട്ടിക്കാലത്ത് വരച്ച ചിത്രങ്ങൾ വെള്ളത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചു. മീനു വെള്ളത്തിൽ കൈയ്യിട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ, ചിത്രങ്ങൾ ജീവൻ വെച്ച് അവളുടെ വിരൽത്തുമ്പിലൂടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു. അവളുടെ ആദ്യത്തെ കളിമൺ പ്രതിമ, അവളുടെ ആദ്യത്തെ ആകാശത്തിന്റെ ചിത്രം… എല്ലാം അവിടെ ഒരു മാന്ത്രിക നൃത്തം പോലെ പുനർജനിച്ചു. ഈ ലോകം അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. ഘടികാര-മനുഷ്യൻ പറഞ്ഞ “പ്രകാശതുണ്ട്” എന്താണെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. അത് ഈ സന്തോഷമാണോ?

ഓരോ വിചിത്രമായ കാഴ്ചയിലും ഒരുതരം മാന്ത്രികത അവൾ കണ്ടു. ചായക്കപ്പ് ഇലകളിൽ നിന്നും വരുന്ന മധുരഗന്ധം അവളുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറച്ചു. കത്ത് ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ ചിറകടി ശബ്ദം അവളുടെ കാതുകളിൽ മനോഹരമായ സംഗീതം പോലെ തോന്നി. മുകളിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന നദിയുടെ ശാന്തമായ ഒഴുക്ക് അവളെ ശാന്തയാക്കി. ഈ കാഴ്ചകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു നേർത്ത പ്രകാശം നിറച്ചു. ആ പ്രകാശം പതിയെ വലുതായി, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഊഷ്മളമായ തിളക്കം അനുഭവപ്പെട്ടു. അത് വെറും ഒരു വെളിച്ചമായിരുന്നില്ല, അതൊരു പുതിയ ഉൾക്കാഴ്ചയായിരുന്നു. എല്ലാം അവൾക്ക് സന്തോഷം നൽകി. ഓരോ കാഴ്ചയും അവളെ കൂടുതൽ ആകർഷിച്ചു, ഓരോ നിമിഷവും അവൾ ഈ ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമാകുകയായിരുന്നു. അവൾ മനസ്സിലാക്കി, “നഷ്ടപ്പെട്ട ആ പ്രകാശതുണ്ട്” എന്നത് പുറത്തുള്ള ഒരു വസ്തുവല്ല, അത് അവളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുള്ളതാണ്. അത്ഭുതങ്ങളെയും ഭാവനയെയും അംഗീകരിക്കാനുള്ള അവളുടെ കഴിവാണ് ആ പ്രകാശതുണ്ട്. ഭാവനയുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ ലോകത്തെ കാണാനുള്ള ധൈര്യവും ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും സൗന്ദര്യം കണ്ടെത്താനുള്ള മനസ്സുമാണ് അത്.

മീനു തന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും അടച്ചു. അവൾ ഈ ലോകത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗത്തെയും അവളുടെ മനസ്സിൽ കണ്ടു. ചായക്കപ്പ് മരങ്ങളെ, കത്ത് ചിത്രശലഭങ്ങളെ, മുകളിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന നദിയെ, നൃത്തം ചെയ്യുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങളെ… അവൾ ഈ ലോകത്തിന്റെ ഭംഗിയെയും അതുല്യതയെയും ആത്മാർത്ഥമായി അംഗീകരിച്ചു. അവൾ എല്ലാം മനസ്സിൽ നിറച്ചപ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തിളക്കം നിറയുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. ആ തിളക്കം ഒരു ചെറുചിരിയായി അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞു. അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജവും ധൈര്യവും ലഭിച്ചതായി തോന്നി, ലോകം പുതിയ സാധ്യതകൾ നിറഞ്ഞതാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.

അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ, അവൾ തന്റെ മുറിയിലായിരുന്നു. അവളുടെ കട്ടിൽ സാധാരണപോലെ തറയിൽ തന്നെ. വെള്ളം നിറച്ച ഗ്ലാസ്സിൽ മേഘമില്ല. പുസ്തക ഷെൽഫിലെ പുസ്തകങ്ങൾ സാധാരണപോലെയിരുന്നു. പക്ഷേ, എല്ലാം മാറിയതുപോലെ തോന്നി. അവളുടെ മുറിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു, അവൾക്ക് മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മാന്ത്രിക തിളക്കം. പഴയ ഗ്ലോബ് മേശപ്പുറത്ത് സാധാരണപോലെ നിശ്ചലമായി ഇരുന്നു, പക്ഷേ അതിനൊരു നേർത്ത പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു, അത് അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭാവനയുടെ പ്രകാശമായിരുന്നു.

മീനുവിന് മനസ്സിലായി. അവൾ ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നതല്ല, മറിച്ച് യാഥാർത്ഥ്യത്തെ പുതിയ കണ്ണുകളിലൂടെ കാണാൻ അവൾ പഠിച്ചു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം എപ്പോഴും അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്, നമ്മൾ അത് കാണാൻ തയ്യാറായാൽ മാത്രം മതി. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ ധൈര്യവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞു. അവൾ അവളുടെ ഡയറി എടുത്ത് എഴുതി, “ലോകം ഒരു വലിയ പുസ്തകമാണ്, അതിന്റെ ഓരോ താളിലും മാന്ത്രിക കഥകളുണ്ട്. ആ കഥകൾ വായിക്കാൻ നമ്മുടെ ഭാവനയുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നാൽ മതി.”

അന്ന് രാത്രി മീനു വളരെ സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങി. അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ചായക്കപ്പ് മരങ്ങളും കത്ത് ചിത്രശലഭങ്ങളും നൃത്തം ചെയ്യുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവൾ മനസ്സിലാക്കി, യഥാർത്ഥ മാന്ത്രികത നമ്മളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന്, അതിനെ ഉപയോഗിക്കാൻ നമ്മൾ തയ്യാറായാൽ മതി. ഓരോ ദിവസവും ഒരു പുതിയ സാഹസിക യാത്രയാക്കി മാറ്റാൻ ഭാവനയ്ക്ക് കഴിയും.

**ഗുണപാഠം:** നമ്മുടെ ഭാവനയാണ് ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രികശക്തി. ലോകത്തെ പുതിയ കണ്ണുകളിലൂടെ കാണാനും അതിലെ അത്ഭുതങ്ങളെ കണ്ടെത്താനും അത് നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു.