പങ്കുവെക്കുന്നതിൻ്റെ പ്രാധാന്യം
ആമിനക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. അവൾക്ക് നിറങ്ങളും വരകളും ഭയങ്കര ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ മേശയിൽ പലതരം ക്രയോണുകൾ, പെൻസിലുകൾ, ബ്രഷുകൾ, വർണ്ണക്കടലാസുകൾ എന്നിങ്ങനെ ഒരുപാട് സാധനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എല്ലാ സാധനങ്ങളും ഭംഗിയായി അടുക്കിവെക്കും. ആരെയും അതിൽ തൊടാൻ അവൾ സമ്മതിക്കാറില്ല. ആമിനയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം പുതിയ സാധനങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നതായിരുന്നു. അവൾ സാധനങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് കൊടുക്കാനോ പങ്കുവെക്കാനോ മടിച്ചിരുന്നു. ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ, “ഇത് എൻ്റെ പുതിയതാണ്, കേടുവന്നാൽ എന്ത് ചെയ്യും?” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറും.
ഒരു ദിവസം അവരുടെ ക്ലാസ്സിൽ ശ്രീജ ടീച്ചർ ഒരു പുതിയ പ്രോജക്റ്റ് നൽകി. “നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളെ മലിനമാക്കാതെ, മനോഹരമായ ഒരു നഗരം എങ്ങനെ നിർമ്മിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ചെറിയ മാതൃക ഉണ്ടാക്കുക,” അതായിരുന്നു പ്രോജക്റ്റ്. ടീച്ചർ പറഞ്ഞു, “ഇതിനായി നിങ്ങൾക്ക് വീട്ടിലെ പഴയ സാധനങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാം. ടീം വർക്കിന് ഇവിടെ വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.”
ആമിന വളരെ സന്തോഷത്തിലായി. കാരണം, അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരുപാട് സാധനങ്ങൾ ഉണ്ടല്ലോ. മരങ്ങളുടെ ചെറിയ മാതൃകകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ പച്ചനിറമുള്ള സ്പോഞ്ചുകൾ, കെട്ടിടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ പേപ്പർ ബോർഡുകൾ, റോഡുകൾ വരയ്ക്കാൻ കറുത്ത പെയിന്റ്, എന്നിങ്ങനെ എല്ലാം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ മനസ്സിൽ ഒരു പദ്ധതിയും തയ്യാറാക്കി.
ക്ലാസ്സിലെ റിയാൻ എന്ന കൂട്ടുകാരൻ ആകാംഷയോടെ ടീച്ചറുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു. റിയാൻ്റെ വീട്ടിൽ പുതിയ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനുള്ള സാമ്പത്തിക ശേഷി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ മിക്കവാറും വീട്ടിലെ പഴയ സാധനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് പഠന ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റിയിരുന്നത്. അവന്റെ പ്രോജക്റ്റിന് ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ എങ്ങനെ കണ്ടെത്തുമെന്ന് റിയാൻ ചിന്തിച്ചു. അവന് ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് കുറച്ച് കടലാസ് കഷണങ്ങളും പഴയ ഒരു തീപ്പെട്ടി കൂടുകളുമായിരുന്നു. അവന് പതിയെ നിരാശ തോന്നിത്തുടങ്ങി.
പ്രോജക്റ്റ് തുടങ്ങാൻ ദിവസങ്ങൾ എടുത്തു. എല്ലാ കുട്ടികളും തങ്ങളുടെ മാതൃകകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി. ആമിനയുടെ മേശ നിറയെ സാധനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അതിൽ നിന്ന് ആവശ്യമായത് എടുത്ത് ഓരോ ഭാഗങ്ങളായി ചേർത്തുതുടങ്ങി. അവളുടെ നഗരം പതുക്കെ രൂപം കൊണ്ടു. അവൾ ഒരു ചെറിയ പാർക്കും, സോളാർ പാനലുകൾ വെച്ച കെട്ടിടങ്ങളും, വൃക്ഷങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി.
അതേസമയം, റിയാൻ അവൻ്റെ കയ്യിലുള്ള തുച്ഛമായ സാധനങ്ങൾ വെച്ച് എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. പഴയ തീപ്പെട്ടി കൂടുകൾ വെച്ച് അവൻ ചെറിയ കെട്ടിടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. പക്ഷേ, അവയ്ക്ക് നിറം കൊടുക്കാൻ നല്ല പെയിന്റോ, മരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ആവശ്യമായ സ്പോഞ്ചുകളോ അവന്റെ കയ്യിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. അവൻ ചുറ്റും നോക്കി. ആമിനയുടെ മേശ നിറയെ പലതരം സാധനങ്ങൾ ഇരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. പക്ഷേ, ചോദിക്കാൻ അവന് മടിയായിരുന്നു. ആമിന ആർക്കും ഒന്നും കൊടുക്കാറില്ലെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.
ശ്രീജ ടീച്ചർ ക്ലാസ്സിലൂടെ നടന്ന് കുട്ടികളുടെ പ്രോജക്റ്റുകൾ നിരീക്ഷിച്ചു. ടീച്ചർ റിയാൻ്റെ അടുത്തെത്തി. അവൻ്റെ കയ്യിലുള്ള സാധനങ്ങൾ കണ്ട് ടീച്ചർക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. “റിയാൻ, നീ നന്നായി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, നിനക്ക് കുറച്ചുകൂടി സാധനങ്ങൾ ആവശ്യമാണല്ലോ?” ടീച്ചർ ചോദിച്ചു. റിയാൻ തലയാട്ടി.
പിന്നീട്, ടീച്ചർ ക്ലാസ്സിനോടായി സംസാരിച്ചു. “കുട്ടികളേ, ഈ പ്രോജക്റ്റ് ഒരു നഗരം നിർമ്മിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്. ഒരു നല്ല നഗരം എന്നാൽ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരിടമാണ്. അവിടെ ആളുകൾ പരസ്പരം സഹായിക്കുകയും പങ്കുവെക്കുകയും ചെയ്യും. ഒരാളുടെ കയ്യിലില്ലാത്തത് മറ്റൊരാൾക്ക് കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, അത് വലിയ സന്തോഷമാണ്. എല്ലാവരുടെയും കയ്യിൽ എല്ലാ സാധനങ്ങളും ഉണ്ടായെന്ന് വരില്ല. പക്ഷേ, നമ്മൾ പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ കഴിയും,” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു.
ആമിന ടീച്ചറുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു. അവൾക്ക് ചെറിയ കുറ്റബോധം തോന്നി. അവളുടെ ഉമ്മ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, “മോളേ, നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് കൊടുക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ സന്തോഷം ഇരട്ടിയാകും.” ഉമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നു. അവൾ റിയാനെ നോക്കി. അവൻ നിരാശയോടെ തന്റെ തീപ്പെട്ടി കെട്ടിടങ്ങളെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, ആമിനക്ക് അവളുടെ പ്രോജക്റ്റിന് ഒരു ചെറിയ മരച്ചില്ലയുടെ മാതൃക ആവശ്യമായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ പെട്ടിയിൽ തിരഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവൾക്കാവശ്യമുള്ള ചെറിയ ചില്ലകൾ കിട്ടിയില്ല. അവൾ അതെല്ലാം എവിടെയോ വെച്ച് മറന്നുപോയിരുന്നു. അവൾക്ക് വിഷമമായി.
അപ്പോഴാണ് റിയാൻ അവനെന്തോ ഉണ്ടാക്കുന്നത് ആമിന കണ്ടത്. അവൻ പഴയ ഒരു ഈർക്കിൽ കഷ്ണം വെച്ച്, അതിൽ കുറച്ച് പച്ച കടലാസ് വെച്ച് ഒരു ചെറിയ മരച്ചില്ല ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അത് ആമിനക്ക് വേണ്ടതിലും മനോഹരമായിരുന്നു.
ആമിന റിയാൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “റിയാൻ, നീ എന്താ ഉണ്ടാക്കുന്നത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒരു ചെറിയ മരച്ചില്ലയാണ്. എൻ്റെ നഗരത്തിന് ഒരു മരം വേണം,” റിയാൻ പറഞ്ഞു.
“അത് വളരെ മനോഹരമായിട്ടുണ്ടല്ലോ. എനിക്ക് എൻ്റെ പ്രോജക്റ്റിന് ഇതുപോലൊന്ന് വേണമായിരുന്നു. പക്ഷേ, എൻ്റെ കയ്യിൽ അതില്ല,” ആമിന പതിയെ പറഞ്ഞു.
റിയാൻ ആമിനയെ നോക്കി. അവൻ്റെ കയ്യിൽ ഒരെണ്ണം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ, അവൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. “സാരമില്ല ആമിന. നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഇത് ഉപയോഗിച്ചോളൂ. ഞാൻ വേറെ ഒരെണ്ണം ഉണ്ടാക്കിക്കോളാം,” അവൻ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ പറഞ്ഞു.
ആമിന അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. റിയാൻ തൻ്റെ കയ്യിലുള്ള ഒരേയൊരു സാധനം തനിക്ക് പങ്കുവെക്കാൻ തയ്യാറായല്ലോ! അവൾ അത് സന്തോഷത്തോടെ വാങ്ങി. റിയാൻ്റെ ആ പ്രവൃത്തി ആമിനയുടെ മനസ്സിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടാക്കി. ഒരു സാധനം മറ്റൊരാൾക്ക് നൽകുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സന്തോഷം അവൾ ആദ്യമായി അറിഞ്ഞു. താൻ സ്വന്തമാക്കി വെച്ചിരുന്ന എല്ലാ സാധനങ്ങളും എത്ര വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
അന്ന് ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആമിന റിയാൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “റിയാൻ, നിനക്ക് എൻ്റെ കയ്യിലുള്ള ഏതെങ്കിലും സാധനങ്ങൾ വേണമെങ്കിൽ എടുത്തോളൂ,” അവൾ പറഞ്ഞു. “നീയെന്നെ സഹായിച്ചതുകൊണ്ട് എൻ്റെ പ്രോജക്റ്റ് മനോഹരമായി. നിൻ്റെ പ്രോജക്റ്റും നന്നായി വരണം.”
റിയാൻ സന്തോഷത്തോടെ ആമിനയെ നോക്കി. അവൻ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ നിന്നു. ആമിന അവളുടെ പെൻസിൽ ബോക്സ് തുറന്നു. നിറയെ പെൻസിലുകളും ക്രയോണുകളും ബ്രഷുകളും. “ഇതിൽ നിന്ന് നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള നിറങ്ങൾ എടുത്തോളൂ,” അവൾ പറഞ്ഞു. റിയാൻ മഞ്ഞയും പച്ചയും നീലയും നിറങ്ങളുള്ള ക്രയോണുകൾ എടുത്തു.
“എൻ്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് സ്പോഞ്ചുകളുമുണ്ട്. നിനക്ക് മരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ അത് ഉപയോഗിക്കാം,” ആമിന ഒരു കവർ സ്പോഞ്ചുകൾ റിയാന് നേരെ നീട്ടി.
റിയാൻ്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “ഒരുപാട് നന്ദി ആമിന,” അവൻ പറഞ്ഞു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ആമിനയും റിയാനും ഒരുമിച്ച് പ്രോജക്റ്റുകൾ ചെയ്തു. റിയാൻ ആമിനയുടെ സാധനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അവൻ്റെ നഗരത്തിന് ഭംഗിയേകി. ആമിന റിയാൻ്റെ ചില പുതിയ ആശയങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട് തൻ്റെ പ്രോജക്റ്റും കൂടുതൽ ഭംഗിയാക്കി. റിയാൻ്റെ കൈകൾക്ക് നല്ല വേഗതയും ഭംഗിയുമുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം സഹായിച്ചു.
“നോക്കൂ ആമിന, ഈ മരങ്ങൾക്ക് കുറച്ചുകൂടി ഉയരം വേണം,” റിയാൻ പറഞ്ഞു.
“ശരിയാണ്, എനിക്കൊരു വലിയ ബോർഡ് എടുത്ത് വരാം,” ആമിന സന്തോഷത്തോടെ പോയി.
പ്രോജക്റ്റ് സമർപ്പിക്കാനുള്ള ദിവസം വന്നു. എല്ലാ കുട്ടികളും തങ്ങളുടെ നഗര മാതൃകകളുമായി ടീച്ചറുടെ മുന്നിൽ നിരന്നു. ആമിനയുടെ നഗരം വർണ്ണാഭമായിരുന്നു. റിയാൻ്റെ നഗരം ലളിതമായിരുന്നെങ്കിലും, അതിന് നല്ല ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. പഴയ സാധനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് എങ്ങനെ മനോഹരമായ ഒരു നഗരം ഉണ്ടാക്കാമെന്ന് റിയാൻ കാണിച്ചുകൊടുത്തു.
ശ്രീജ ടീച്ചർ റിയാൻ്റെ പ്രോജക്റ്റിനെ പ്രത്യേകം അഭിനന്ദിച്ചു. “റിയാൻ, നിൻ്റെ കയ്യിൽ കുറവ് സാധനങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും നീ വളരെ മനോഹരമായ ഒരു നഗരം ഉണ്ടാക്കി. അത് നിൻ്റെ കഴിവിൻ്റെ തെളിവാണ്. പക്ഷേ, ആമിനയുടെ സഹായം നിനക്ക് വലിയ പിന്തുണ നൽകി. അതുപോലെ ആമിന, നീ റിയാനെ സഹായിച്ചതുകൊണ്ട് അവനും സന്തോഷിച്ചു, നിനക്കും സന്തോഷമുണ്ടായി. ഇതാണ് പങ്കുവെക്കുന്നതിൻ്റെ പ്രാധാന്യം.”
ടീച്ചർ ആമിനയെയും റിയാനെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ, നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും മികച്ചത് നൽകാൻ കഴിഞ്ഞു,” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു.
ആമിനക്ക് മനസ്സിലായി, തൻ്റെ കയ്യിലുള്ള സാധനങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കി വെക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ സന്തോഷം അത് മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കുമ്പോഴാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന്. പങ്കുവെക്കൽ അവളുടെയും റിയാൻ്റെയും സൗഹൃദം കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കി. അവർ പിന്നീട് ക്ലാസ്സിൽ നല്ല കൂട്ടുകാരായി. ആമിന അവളുടെ സാധനങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കാൻ മടികാണിച്ചില്ല.
പങ്കുവെക്കൽ ഒരു മനോഹരമായ പ്രവൃത്തിയാണ്. അത് നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ കൂടുതൽ സ്നേഹവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞതാക്കുന്നു. നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുമ്പോൾ, ആ സഹായം പലപ്പോഴും നമുക്കും തിരിച്ചുകിട്ടും. പങ്കുവെക്കുന്നതിലൂടെ നമ്മുടെ ജീവിതം കൂടുതൽ ധന്യമാകുന്നു.
