നോൺ-ഫിക്ഷൻ സ്റ്റോറി ആശയം 11
അപ്പുവും ലീലയും എല്ലാ വേനൽ അവധിക്കാലത്തും കാത്തിരുന്നത് മുത്തശ്ശന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയായിരുന്നു. ഈ വർഷവും അവർ അവിടെ എത്തി. മനോഹരമായ ആ വീടിന് ഒരുപാട് കഥകൾ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. വലിയ മരങ്ങളും പൂന്തോട്ടവും അതിരിടുന്ന പറമ്പ്, പുഴയുടെ കളകളാരവം, കിളികളുടെ പാട്ട് – എല്ലാം അവർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇത്തവണ എങ്ങനെയോ അവധിക്കാലം അൽപ്പം വിരസമായി തോന്നിത്തുടങ്ങി. സാധാരണ കളിച്ചുവളരുന്ന കളികൾക്കും പുതിയ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങൾക്കും ഇത്തവണ ഒരു പുതുമയില്ലാത്തതുപോലെ.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക്, കനത്ത മഴ പെയ്തപ്പോൾ, പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാതെ അവർ വീടിനകത്ത് ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു. മുത്തശ്ശൻ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചും മുത്തശ്ശി അടുക്കളയിൽ ഓരോന്ന് ഒരുക്കിയും തിരക്കിലായിരുന്നു. “എനിക്കിനി എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ല,” അപ്പു നീട്ടിപ്പറഞ്ഞു, ചുമരിൽ ചാരിനിന്ന്.
ലീല അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഒരു കുടം വെള്ളം എടുത്ത് കുടിച്ച് തിരിച്ച് വന്നു. “എനിക്കും! എല്ലാ കളികളും കഴിഞ്ഞു, കഥകളും കേട്ടു. ഇനി എന്തു ചെയ്യും?” അവൾ ചോദിച്ചു.
മുത്തശ്ശൻ അവരുടെ സംസാരം കേട്ട് ചിരിച്ചു. “എല്ലാം കണ്ടു തീർന്നു എന്ന് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഉറപ്പിച്ചു?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. “ലോകം ഒരുപാട് വലുതാണ്, എന്റെ കുട്ടികളേ. കാണാൻ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ട്.”
അപ്പുവും ലീലയും പരസ്പരം നോക്കി. “പക്ഷേ ഇവിടെ, മുത്തശ്ശന്റെ വീട്ടിൽ പുതിയതായി എന്തു കാണാനാണ്?” അപ്പു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“പുതിയ കാഴ്ചകൾ നമ്മുടെ കണ്ണിലല്ല, മനസ്സിലാണ്,” മുത്തശ്ശൻ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ എന്തു കാണുന്നു എന്നതിലല്ല കാര്യം, എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതിലാണ്.”
മുത്തശ്ശന്റെ ഈ വാക്കുകൾ അവരെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. അവർ പരസ്പരം നോക്കി. മുത്തശ്ശൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവരുടെ നേർക്ക് കൈ നീട്ടി. “എന്റെ പഴയ പഠനമുറി ഒന്നു പോയി നോക്കൂ. അവിടെ നിങ്ങൾക്ക് പുതിയ ചില കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞേക്കും.”
അപ്പുവും ലീലയും ഉത്സാഹത്തോടെ മുത്തശ്ശന്റെ പഠനമുറിയിലേക്ക് നടന്നു. പൊടിപിടിച്ച അലമാരകളും പഴകിയ പുസ്തകങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു മുറിയായിരുന്നു അത്. അവർ ഓരോ അലമാരയും തുറന്നു നോക്കി. പഴയ ഭൂപടങ്ങൾ, ഒരുപാട് പുരാതന വസ്തുക്കൾ, കത്തുകൾ. പെട്ടെന്ന് ഒരു മൂലയിൽ നിന്ന് അപ്പുവിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു തിളക്കം കിട്ടി. “ലീലാ, ഇത് കണ്ടോ!” അവൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
അതൊരു പഴയ മൈക്രോസ്കോപ്പായിരുന്നു. പൊടിപിടിച്ച്, അൽപ്പം കേടുപാടുകൾ സംഭവിച്ച ഒരു ഉപകരണം. പക്ഷേ, അതിന്റെ രൂപം അവരെ ആകർഷിച്ചു. അപ്പു അത് ശ്രദ്ധയോടെ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“ഇതെന്താ?” ലീല അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇത് മൈക്രോസ്കോപ്പ്. വളരെ ചെറിയ കാര്യങ്ങളെ വലുതാക്കി കാണിക്കുന്ന ഉപകരണം,” അപ്പു പറഞ്ഞു. അവൻ സ്കൂളിൽ ഇതിനെപ്പറ്റി പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അവർ അത് മുത്തശ്ശനെ കാണിച്ചു. “ആഹാ, എന്റെ പഴയ മൈക്രോസ്കോപ്പ്! അതെടുത്ത് വൃത്തിയാക്കാൻ നിങ്ങളാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ,” മുത്തശ്ശൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഇത് ശരിക്കും പ്രവർത്തിക്കുമോ എന്നെനിക്ക് ഉറപ്പില്ല. പക്ഷേ, ശ്രമിച്ചു നോക്കാം.”
മുത്തശ്ശന്റെ സഹായത്തോടെ അവർ മൈക്രോസ്കോപ്പ് വൃത്തിയാക്കി. ലെൻസുകൾ തുടച്ചു മിനുക്കി. പിന്നീട്, എങ്ങനെയാണ് അത് ഉപയോഗിക്കേണ്ടതെന്ന് മുത്തശ്ശൻ അവർക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.
“നമ്മുടെ ചുറ്റും കാണുന്ന പല കാര്യങ്ങളും, നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്തത്ര ചെറുതാണ്. പക്ഷേ, അവയ്ക്ക് അവരുടേതായ ഒരു ലോകമുണ്ട്. ഈ മൈക്രോസ്കോപ്പ് ആ ലോകത്തേക്ക് ഒരു വാതിൽ തുറന്നു തരും,” മുത്തശ്ശൻ വിശദീകരിച്ചു.
ആദ്യം അപ്പു ഒരു ഉണങ്ങിയ ഇലയുടെ കഷ്ണം മൈക്രോസ്കോപ്പിൽ വെച്ചു. അവർ ഒന്നിടവിട്ട് ലെൻസിലൂടെ നോക്കി. “ഓ! ഇത് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല!” അപ്പു അത്ഭുതത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ഇലയുടെ ഉപരിതലം ഒരു നഗരം പോലെയായിരുന്നു. ചെറിയ ചെറിയ മതിലുകൾ, പാതകൾ, കെട്ടിടങ്ങൾ… അവന്റെ കണ്മുന്നിൽ ഒരു പുതിയ ലോകം തുറന്നു! ഇലയിലെ നേരിയ വരമ്പുകൾ വലുതാക്കിയപ്പോൾ അത് വലിയ നദികളും അരുവികളും പോലെ തോന്നി. ഓരോ ഇലയുടെയും അടിഭാഗത്ത് ചെറിയ ചെറിയ ദ്വാരങ്ങൾ, ശ്വാസമെടുക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നവ. ലീല അവളുടെ ഡയറിയിൽ അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ട കാഴ്ചകൾ വരച്ചു ചേർത്തു.
അടുത്തതായി ലീല ഒരു തുള്ളി പുഴവെള്ളം ശേഖരിച്ചു. അപ്പു അത് മൈക്രോസ്കോപ്പിൽ വെച്ചു. അവർ ലെൻസിലൂടെ നോക്കി. ആദ്യം ഒന്നും കാണാനില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ, വളരെ ചെറുതും അതിവേഗം ചലിക്കുന്നതുമായ എന്തൊക്കെയോ!
“അത്ഭുതം!” ലീലയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. “വെള്ളത്തിൽ ജീവികളുണ്ടോ?”
“അതെ, ലീല. അവയെ നമ്മൾ സൂക്ഷ്മജീവികൾ എന്ന് വിളിക്കും. ഓരോ തുള്ളി വെള്ളത്തിലും ആയിരക്കണക്കിന് ജീവികളുണ്ട്. അവ പല ആകൃതിയിലും വലുപ്പത്തിലുമുള്ളവയാണ്,” മുത്തശ്ശൻ വിശദീകരിച്ചു.
അവർ കണ്ട ജീവികൾ ചിലത് വട്ടത്തിലുള്ളവ, ചിലത് നീളമുള്ളവ, ചിലത് വേഗത്തിൽ നീങ്ങുന്നവ, മറ്റു ചിലത് നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു. ചില ജീവികൾക്ക് കൈകൾ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന അവയവങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തുള്ളി വെള്ളം, ഒരു ചെറിയ സമുദ്രം പോലെ അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി! അപ്പുവും ലീലയും അവരുടെ കുഞ്ഞുകാഴ്ചകൾ കണ്ട് ചിരിക്കുകയും അത്ഭുതപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ, അവരുടെ വേനൽ അവധിക്കാലം തീർത്തും വിരസമായിരുന്നില്ല. അവർ മുറ്റത്തെ മണലിൽ നിന്ന് ഓരോ തരിയെടുത്ത് നോക്കി. ഓരോ മണൽത്തരിക്കും ഓരോ പ്രത്യേക നിറവും രൂപവും. ചിലത് മിന്നുന്ന കല്ലുകൾ പോലെ, ചിലത് കുഞ്ഞുമരങ്ങൾ പോലെ. പൂക്കളുടെ ഇതളുകൾ, ചിത്രശലഭത്തിന്റെ ചിറകുകൾ, അവരുടെ കൈവിരലുകൾ – എല്ലാം അവർ മൈക്രോസ്കോപ്പിലൂടെ കണ്ടു. ഓരോ കാഴ്ചയും അവരെ കൂടുതൽ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
മുത്തശ്ശൻ അവർക്ക് ഓരോന്നിനെയും പറ്റി പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. “നോക്കൂ, പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ ഭാഗത്തും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. നമ്മൾ ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കിയാൽ മാത്രം മതി.”
അവർക്ക് അത് മനസ്സിലായി. ഇനി ലോകം വിരസമാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നില്ല. അവർ ചുറ്റും കാണുന്ന ഓരോന്നിനെയും പുതിയ കണ്ണുകളോടെ കാണാൻ തുടങ്ങി. മുറ്റത്തെ പുല്ല്, മതിലിലെ പായൽ, മരത്തിലെ ഉറുമ്പുകൾ – എല്ലാം അവർക്ക് പുതിയ കഥകൾ പറഞ്ഞു.
ഈ യാത്ര അവരെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു. അറിയാൻ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും വലിയ സൗന്ദര്യവും അത്ഭുതവും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രകൃതിയുടെ രഹസ്യങ്ങൾ തേടിയുള്ള അവരുടെ കുഞ്ഞൻ യാത്ര അതൊരു പുതിയ ലോകത്തേക്ക് അവരെ കൈപിടിച്ച് കൊണ്ടുപോയി.
വേനൽ അവധിക്കാലം തീർന്ന് അവർ തിരിച്ച് സ്കൂളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, അവരുടെ മനസ്സിൽ പുതിയ അറിവും കാഴ്ചപ്പാടുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി അവർ ലോകത്തെ വെറുമൊരു വലിയ സ്ഥലമായി കാണില്ല. ഓരോ ചെറിയ കണികയിലും ഒരു വലിയ ലോകം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അവർക്കറിയാം.
ഈ കഥ നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്: നമ്മൾ ചുറ്റും കാണുന്ന കാര്യങ്ങളെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിയാൽ, എത്ര ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും വലിയ അത്ഭുതങ്ങളും പാഠങ്ങളും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. പുതിയ കാര്യങ്ങൾ അറിയാനുള്ള ആകാംഷയും ഓരോന്നിനെയും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കാനുള്ള മനസ്സുമുണ്ടെങ്കിൽ, ലോകം ഒരിക്കലും നമുക്ക് വിരസമാകില്ല.
