നാട്ടുചെടികൾ, പുനർജനിച്ച പൂന്തോട്ടം

Non-Fiction Story Idea 19

അദിതിയും രോഹനും അടുത്ത കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. അവരുടെ സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ ഒരു പഴയ കെട്ടിടമുണ്ടായിരുന്നു. അതൊരു പഴയ ലൈബ്രറിയായിരുന്നു. സാധാരണയായി ആ വഴിയേ പോകുമ്പോൾ അവർ വലിയ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാറില്ല. പക്ഷെ ഒരു ദിവസം, കളിച്ചും ചിരിച്ചും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, ലൈബ്രറിയുടെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു മനോഹരമായ പാട്ട് കേട്ടു. അതൊരു കിളിയുടെ പാട്ടായിരുന്നു, അത്ര മധുരമായ ശബ്ദം അവർ മുമ്പ് കേട്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു.

“അദിതി, നീ കേട്ടോ?” രോഹൻ ചോദിച്ചു, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കൗതുകം നിറഞ്ഞു.
“കേട്ടു! എന്ത് നല്ല പാട്ടാണത്!” അദിതി അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ഏതു കിളിയായിരിക്കും പാടുന്നത്?”

അവർ രണ്ടും ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. ലൈബ്രറിയുടെ പിന്നിൽ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന മതിലിന് മുകളിലൂടെ അവർ എത്തിനോക്കി. അവിടെ കാടുപോലെ വളർന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലമായിരുന്നു. പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ, പക്ഷെ വൃത്തിയില്ലാത്ത ഒരു പ്രദേശം. ചില ചെടികൾക്ക് മനോഹരമായ പൂക്കളുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ ഭൂരിഭാഗവും കാട്ടുചെടികളും വള്ളിപ്പടർപ്പുകളുമായിരുന്നു. മതിൽ ചാടിക്കടക്കാൻ അവർക്ക് പേടിയായിരുന്നു, പക്ഷെ ഉള്ളിലെ കൗതുകം അടക്കാൻ അവർക്കായില്ല. ആ കിളിയുടെ പാട്ട് അവരെ അവിടേക്ക് മാടി വിളിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അവർ അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും വന്നു. ഇത്തവണ മതിലിനടുത്ത് ഒരു ചെറിയ വിടവ് അവർ കണ്ടെത്തി. ശ്രദ്ധയോടെ അവർ അതിലൂടെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഉള്ളിൽ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഇതൊരു പഴയ പൂന്തോട്ടമാണെന്ന് തോന്നി. നടുവിൽ ഒരു ചെറിയ കുളം, പക്ഷെ അതിൽ നിറയെ പായൽ പിടിച്ചിരുന്നു. നടപ്പാതകൾ ഇലകളും മണ്ണും കൊണ്ട് മൂടിയിരുന്നു. ഉയരം കൂടിയ ചെടികൾ കാരണം സൂര്യപ്രകാശം പോലും വളരെ കുറച്ചേ അവിടേക്ക് എത്തിയിരുന്നുള്ളൂ.

“ഇതൊരു പൂന്തോട്ടമായിരുന്നോ?” രോഹൻ ചോദിച്ചു, അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയ അത്ഭുതം കലർന്നിരുന്നു.
“അതെ, തോന്നുന്നു,” അദിതി പറഞ്ഞു. “ഇവിടെ ആരൊക്കെയോ പണ്ട് താമസിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം. എത്ര മനോഹരമായിരുന്നിരിക്കണം ഇത്!”

അവർ നടന്ന് നടന്ന് ഒരിടത്ത് എത്തി. അവിടെ മണ്ണിൽ പാതി മൂടിയ നിലയിൽ ഒരു പഴയ ബോർഡ് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർ അത് മാന്തി വൃത്തിയാക്കി. അതിൽ മങ്ങിപ്പോയ അക്ഷരങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: “നാട്ടുചെടികളുടെ പൂന്തോട്ടം – പ്രകൃതിയുടെ സ്വന്തം പറുദീസ.”

“നാട്ടുചെടികൾ?” അദിതിക്ക് സംശയമായി.
“അതായത്, നമ്മുടെ നാട്ടിൽ തനിയെ വളരുന്ന ചെടികൾ,” രോഹൻ വിശദീകരിച്ചു, അവൻ മുമ്പ് സ്കൂളിൽ നിന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. “മറ്റെങ്ങും നിന്ന് കൊണ്ടുവരാത്ത, ഇവിടെയുള്ള മണ്ണിൽ വളരുന്നവ.”

അവർ ആ ബോർഡും നോക്കി നിന്നു. ഈ പൂന്തോട്ടം ഒരിക്കൽ എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്ന് അവർക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു, ഈ സ്ഥലം അവരെ എന്തോ ആകർഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാടിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു രഹസ്യം പോലെ അത് അവരെ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവർ തീരുമാനിച്ചു, ഈ പൂന്തോട്ടത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയണം.

അവർ പിറ്റേ ദിവസം ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത് സുനന്ദ ടീച്ചറായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയുടെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കി നടത്തിയിരുന്നത് അവരായിരുന്നു.
“ടീച്ചറേ, ഈ ലൈബ്രറിയുടെ പിന്നിൽ ഒരു പഴയ പൂന്തോട്ടമുണ്ടായിരുന്നോ?” അദിതി ചോദിച്ചു.
സുനന്ദ ടീച്ചർ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അയ്യോ മക്കളേ, അതൊരുപാട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നതാണ്. പക്ഷെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയപ്പോൾ കാടായി. ആരുടെയോ വലിയ സ്വപ്നമായിരുന്നു അത്.”

“അതിനെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും പുസ്തകമുണ്ടോ?” രോഹൻ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
ടീച്ചർ കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചു. “ഉണ്ടാവാം, പഴയ ശേഖരങ്ങളിൽ എവിടെയെങ്കിലും. എനിക്കൊന്ന് തിരയണം.”

കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, സുനന്ദ ടീച്ചർ അവരെ വിളിച്ചു. “ദേ, ഇത് നോക്കൂ!” ടീച്ചർ ഒരു പഴയ പുസ്തകം അവർക്ക് നേരെ നീട്ടി. “നമ്മുടെ നാട്ടുചെടികൾ” എന്നായിരുന്നു പുസ്തകത്തിന്റെ പേര്. അതിൽ ആ പൂന്തോട്ടത്തെക്കുറിച്ചും, അത് എങ്ങനെ നിർമ്മിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടുചെടികൾ എങ്ങനെ നമ്മുടെ പരിസ്ഥിതിക്ക് പ്രധാനമാണെന്നും അതിൽ വിശദീകരിച്ചിരുന്നു.

പുസ്തകത്തിൽ കണ്ട ചിത്രങ്ങൾ അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. വർണ്ണാഭമായ പൂക്കൾ, ചിത്രശലഭങ്ങൾ, വിവിധതരം കിളികൾ, മനോഹരമായ ഒരു കുളം! അവർക്ക് ആ പൂന്തോട്ടം അതുപോലെയാക്കാൻ ആഗ്രഹം തോന്നി. ആ പഴയ പൂന്തോട്ടം വീണ്ടും ജീവൻ വെക്കുന്നത് അവർ മനസ്സിൽ കണ്ടു.

“ടീച്ചറേ, ഞങ്ങൾക്കിത് വൃത്തിയാക്കാൻ പറ്റുമോ?” അദിതി ചോദിച്ചു, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ നിറഞ്ഞു.
സുനന്ദ ടീച്ചർ സന്തോഷത്തോടെ തലയാട്ടി. “തീർച്ചയായും! പക്ഷെ അതത്ര എളുപ്പമല്ല. ഒരുപാട് ജോലിയുണ്ട്. പിന്നെ, നാട്ടുചെടികളെ തിരിച്ചറിയണം, അല്ലാത്തവയെ മാറ്റണം. അതിനൊരുപാട് ക്ഷമ വേണം. നിങ്ങൾക്കാകുമോ?”

അങ്ങനെ അവർ പൂന്തോട്ടം വൃത്തിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം ചെയ്തത് കാട് വെട്ടിത്തെളിക്കുകയായിരുന്നു. രോഹൻ അവന്റെ അച്ഛന്റെ പഴയ കൈക്കോട്ട് കൊണ്ടുവന്നു. അദിതി ചെറിയ കല്ലുകളും ചവറുകളും നീക്കം ചെയ്തു. ചൂടിൽ വിയർത്തപ്പോഴും അവർക്ക് സന്തോഷമായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും അവർ സ്കൂൾ വിട്ടുവന്നാൽ കുറച്ചുനേരം അവിടെ ജോലി ചെയ്തു.

അവർക്ക് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കേണ്ടിവന്നു. ഏതാണ് നാട്ടുചെടികൾ, ഏതാണ് കളകൾ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവർ സുനന്ദ ടീച്ചറുടെ സഹായം തേടി. ടീച്ചർ അവർക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ നൽകുകയും ചിത്രങ്ങൾ കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഓരോ ചെടിയുടെയും പ്രാധാന്യം അവർ മനസ്സിലാക്കി. ഉദാഹരണത്തിന്, ചില പൂക്കൾ ചിത്രശലഭങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നവയാണ്, ചില മരങ്ങൾ കിളികൾക്ക് കൂടൊരുക്കാൻ സഹായിക്കും. പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ ജീവജാലവും എങ്ങനെ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. അതൊരു വലിയ പാഠമായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ രോഹൻ ഒരു ചെറിയ മരച്ചില്ല വെട്ടുമ്പോൾ, ഒരു കിളിക്കൂട് കണ്ടു. അതിൽ ചെറിയ മുട്ടകളുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഉടൻ തന്നെ ആ ഭാഗം ഒഴിവാക്കി. “നമ്മൾ പൂന്തോട്ടം നന്നാക്കുകയാണ്, പക്ഷെ അതിനിടയിൽ ആരുടെയും വീട് നശിപ്പിക്കരുത്,” അവൻ പറഞ്ഞു. അദിതി സമ്മതിച്ചു. അതെ, ഇത് വെറും ചെടികൾ മാത്രമല്ല, ഒരുപാട് ജീവികളുടെ വീടുകൂടിയാണ്. പ്രകൃതിയോടുള്ള സ്നേഹവും ദയയും അവർക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലായി.

ചെടികൾ നടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവർക്ക് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ വേണ്ടിവന്നു. മണ്ണിൽ വെള്ളം ഒഴിച്ചു, സൂര്യപ്രകാശം ലഭിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. അവർ നട്ട ഓരോ ചെടിയും പതുക്കെ വളർന്നു വരാൻ തുടങ്ങി. മനോഹരമായ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു. ചിത്രശലഭങ്ങൾ കൂടുതൽ എത്തിത്തുടങ്ങി. കിളികളുടെ കളകൂജനം ഇപ്പോൾ പൂന്തോട്ടത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. പായൽ പിടിച്ച കുളം അവർ വൃത്തിയാക്കി, അതിൽ തെളിഞ്ഞ വെള്ളം നിറച്ചപ്പോൾ ചെറിയ മീനുകളെയും തവളകളെയും അതിൽ കണ്ടുതുടങ്ങി.

അവരുടെ പ്രയത്നം കണ്ട് മറ്റ് കുട്ടികളും മുതിർന്നവരും സഹായിക്കാൻ എത്തി. ചിലർ വിത്തുകൾ കൊണ്ടുവന്നു, ചിലർ ചെടിച്ചട്ടികൾ. പൂന്തോട്ടം പതിയെ വീണ്ടും ഒരു പറുദീസയായി മാറി. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ, ആ പഴയ പൂന്തോട്ടം വീണ്ടും ജീവൻ വെച്ചു.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞ പൂന്തോട്ടത്തിൽ അവർ ഇരുന്നു. കിളികളുടെ പാട്ടും ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ നൃത്തവും അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. ശുദ്ധമായ വായുവും പൂക്കളുടെ ഗന്ധവും അവരെ ഉന്മേഷഭരിതരാക്കി.
“നമ്മൾ ഇത് ചെയ്തെന്ന് എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല,” അദിതി പറഞ്ഞു. “എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നുന്നു.”
“അതെ,” രോഹൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചു, അല്ലേ? ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന്.”

ആ പഴയ പൂന്തോട്ടം അവർക്ക് ഒരുപാട് പാഠങ്ങൾ നൽകി. ക്ഷമയോടെയുള്ള പ്രയത്നം, പ്രകൃതിയോടുള്ള സ്നേഹം, കൂട്ടായ്മയുടെ ശക്തി. ഒരു ചെറിയ ആശയം പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുമെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ഭൂമിയിൽ ഒരു സ്ഥാനമുണ്ടെന്നും, അവയെല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും അവർക്ക് ബോധ്യമായി. നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണെന്ന് അവർ പഠിച്ചു. നന്മ, കൗതുകം, പ്രയത്നം, ക്ഷമ എന്നിവ ജീവിതത്തിൽ എത്ര പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഈ പൂന്തോട്ടം അവർക്ക് കാട്ടിക്കൊടുത്തു.