തലച്ചോറ് എൻ്റെ അത്ഭുതലോകം

**Non-Fiction Story Idea 7**

മായ ഒരു കുസൃതിക്കാരിയും വളരെ ആകാംഷയുമുള്ള കുട്ടിയായിരുന്നു. അവൾക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ അറിയാനും പഠിക്കാനും അവൾക്ക് അതിയായ താൽപ്പര്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ, മായക്ക് ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു – അവൾ ചിലപ്പോൾ ചില കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ മറന്നുപോകുമായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി കണ്ട സ്വപ്നം എന്തായിരുന്നു എന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അവൾക്ക് ഓർമ്മ വരാറില്ല. അതുപോലെ, എവിടെയാണ് അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകം വെച്ചത്, കൂട്ടുകാരിയോട് പറയാൻ ഓർത്ത ഒരു തമാശ ഇതൊന്നും ചിലപ്പോൾ മായക്ക് ഓർമ്മ കാണില്ല.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ മായ തന്റെ പുസ്തകം എവിടെ വെച്ചെന്ന് ഓർമ്മ വരാതെ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ തലയിൽ കൈവെച്ച് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും നിരാശയും നിഴലിച്ചു. “അയ്യോ! എന്റെ തല ഒരു വലിയ അലമാര പോലെയാണ്, എല്ലാം വാരിവലിച്ച് ഇട്ടിരിക്കുന്നത് പോലെ. എനിക്കൊന്നും കിട്ടുന്നില്ല!” അവൾ പതിയെ പിറുപിറുത്തു.

അവളുടെ അമ്മൂമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചൂടുള്ള ചായയുമായി വന്നു. അതിന്റെ സുഗന്ധം മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു. “എന്താ മായക്കുട്ടി, എന്താ ഈ രാവിലെ തന്നെ ഇങ്ങനെയൊരു വിഷമം? മുഖത്ത് നിറയെ കാർമേഘം പോലെയാണല്ലോ?” അമ്മൂമ്മ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു, അവളുടെ അടുത്ത് ചായ വെച്ച് കൊടുത്തു.

മായ അമ്മൂമ്മയോട് തന്റെ വിഷമം തുറന്നുപറഞ്ഞു. “അമ്മൂമ്മേ, എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മ നിൽക്കുന്നില്ല. എല്ലാം എളുപ്പത്തിൽ മറന്നുപോകുന്നു. എന്റെ തലച്ചോർ എന്താ ഇങ്ങനെ? അത് എന്നെ പറ്റിക്കുന്നതാണോ?”

അമ്മൂമ്മ മായയുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് അവളുടെ തലമുടിയിൽ വാത്സല്യത്തോടെ തലോടി. “മായക്കുട്ടി, നിന്റെ തലച്ചോർ ഒരു അത്ഭുതലോകമാണ്. അത് ഒരിക്കലും ഒരു സാധനം വാരിവലിച്ച് ഇടുന്ന അലമാരയല്ല. അതൊരു വലിയ ലൈബ്രറി പോലെയാണ്, ഓരോ ഓർമ്മയും ഓരോ മനോഹരമായ പുസ്തകം പോലെ അവിടെ ഭംഗിയായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ചില ഓർമ്മകൾക്ക് തിളക്കമുള്ള പുറംചട്ടയുണ്ടാകും, ചിലതിന് പഴയ കടലാസിന്റെ മണവും.”

മായയുടെ കണ്ണുകൾ ആകാംഷയോടെ തിളങ്ങി. “ശരിക്കും? എന്റെ തലച്ചോറിൽ അങ്ങനെയൊരു ലൈബ്രറിയുണ്ടോ? ആരാണ് അവിടെ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കുന്നത്?”

“തീർച്ചയായും,” അമ്മൂമ്മ ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ അറിയുന്ന ഓരോ കാര്യവും, നമ്മൾ കാണുന്ന ഓരോ കാഴ്ചയും, കേൾക്കുന്ന ഓരോ ശബ്ദവും, അനുഭവിക്കുന്ന ഓരോ വികാരവും – എല്ലാം അവിടെ ഭംഗിയായി രേഖപ്പെടുത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. നീ ആദ്യമായി സ്കൂളിൽ പോയത്, കൂട്ടുകാരുമായി ചിരിച്ചതും കളിച്ചതും, മഴ നനഞ്ഞത്, ഒരു പൂമ്പാറ്റയെ കണ്ടത്… എല്ലാം അവിടെയുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ ചില ഓർമ്മകൾ ആ പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുകയായിരിക്കും. നമ്മൾ കുറച്ചൊന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചാൽ, മനസ്സുകൊണ്ട് തിരഞ്ഞാൽ അവയെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. അല്പം ക്ഷമയും വേണം.”

അമ്മൂമ്മ തുടർന്നു, “നമ്മൾ ഉറങ്ങുമ്പോൾ പോലും നമ്മുടെ തലച്ചോർ വിശ്രമിക്കുന്നില്ല കേട്ടോ. അപ്പോഴും അത് ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അപ്പോഴാണ് അത് ദിവസത്തെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അടുക്കിപ്പെറുക്കി വെക്കുന്നത്, പുതിയ അറിവുകളെ പഴയ അറിവുകളുമായി കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നത്. സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുന്നതും അപ്പോഴാണ്. അതൊരു രാത്രികാല ഫാക്ടറി പോലെ പ്രവർത്തിക്കും.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ മായക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. തലച്ചോർ ഉറങ്ങുമ്പോഴും ജോലി ചെയ്യുമോ? ഫാക്ടറിയോ? “അതൊരു രഹസ്യലോകം പോലെയാണല്ലോ അമ്മൂമ്മേ,” അവൾ പറഞ്ഞു.

അന്ന് രാത്രി മായ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ അമ്മൂമ്മയുടെ വാക്കുകൾ അവൾ ഓർത്തു. “ഒരു വലിയ ലൈബ്രറി പോലെ, രാത്രികാല ഫാക്ടറി പോലെ,” അവൾ മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, അവൾ ഒരു ആഴമേറിയ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.

അവൾ കണ്ട സ്വപ്നം തികച്ചും വിചിത്രമായിരുന്നു, എന്നാൽ മനോഹരവും അതിശയിപ്പിക്കുന്നതും. അവൾ ഒരു വലിയ സ്ഫടികക്കുടത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആ സ്ഫടികക്കുടം നിറയെ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ചെറു പ്രകാശഗോളങ്ങളായിരുന്നു. ഓരോ പ്രകാശഗോളവും ഓരോ ഓർമ്മയായിരുന്നു! ചിലത് ഇന്നത്തെ ദിവസത്തെ ഓർമ്മകളായിരുന്നു – സ്കൂളിൽ കൂട്ടുകാരുമായി ചിരിച്ചതും കളിച്ചതും, ടീച്ചർ പഠിപ്പിച്ച പുതിയ പാഠങ്ങളും, ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിച്ച ബിരിയാണിയുടെ മണം. മറ്റുചിലത് അവൾക്ക് കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളായിരുന്നു – ആദ്യമായി സൈക്കിൾ ഓടിച്ചതും, അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞ കഥകളിലെ പക്ഷികളുടെ ശബ്ദവും.

പെട്ടെന്ന് ഒരു ചെറിയ, പ്രകാശമുള്ള രൂപം അവളുടെ അരികിലേക്ക് പറന്നെത്തി. അത് ചിറകുള്ള ഒരു കുഞ്ഞു മാലാഖയെപ്പോലെ തോന്നി, കയ്യിൽ ഒരു തിളങ്ങുന്ന താക്കോലും. “പേടിക്കേണ്ട, ഞാൻ ഒരു ഓർമ്മ സൂക്ഷിപ്പുകാരിയാണ്,” അത് മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം നേരിയ മണിനാദം പോലെയായിരുന്നു. “നിന്റെ തലച്ചോറിലെ ഓർമ്മകളെല്ലാം ഭംഗിയായി അടുക്കി വെക്കുന്ന ജോലിയാണ് എന്റേത്. ഓരോ പുതിയ അനുഭവവും എനിക്ക് ഒരു പുതിയ പുസ്തകമാണ്.”

മായ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. “അപ്പോൾ എന്റെ മറവി? ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് ചില പുസ്തകങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയാറില്ലല്ലോ?”

“അത് സ്വാഭാവികമാണ്, മായാ. ചിലപ്പോൾ ചില ഓർമ്മകൾക്ക് കുറച്ചുകൂടി തെളിച്ചം ആവശ്യമായി വരും, അവ മങ്ങിപ്പോകാം. അല്ലെങ്കിൽ ചില ഓർമ്മകൾക്ക് മറ്റുള്ളവയെക്കാൾ പ്രാധാന്യം കുറവായിരിക്കും,” മാലാഖ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ ഓരോ ദിവസവും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ തലച്ചോറിന് പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ വെക്കാൻ ഇടം വേണ്ടിവരും. അപ്പോൾ അത് പഴയതിൽ ചിലത് താൽക്കാലികമായി പുറകിലേക്ക് മാറ്റിവെക്കും. പക്ഷെ അവ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും, മായില്ല. നമ്മൾ ശ്രദ്ധിച്ച് ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, ചില സൂചനകൾ കിട്ടിയാൽ അവയെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും. ക്ഷമയോടെ ശ്രമിക്കുക.”

“അപ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങൾ?” മായ ചോദിച്ചു, അവളുടെ മനസ്സിൽ ആകാംഷ നിറഞ്ഞു.

മറ്റൊരു പ്രകാശരൂപം അവിടേക്ക് പറന്നെത്തി. അതൊരു വർണ്ണാഭമായ ശലഭത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു, അതിന്റെ ചിറകുകളിൽ മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. “ഞാനാണ് സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരി,” അത് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ പകൽ കാണുന്ന കാഴ്ചകൾ, കേൾക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ, അനുഭവിക്കുന്ന വികാരങ്ങൾ, നിങ്ങൾ പഠിച്ച പുതിയ കാര്യങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഞാൻ ഒരുമിച്ച് ചേർത്ത് പുതിയ കഥകൾ നെയ്യും. ചിലപ്പോൾ അത് അൽപ്പം വിചിത്രമായി തോന്നാം, കാരണം ഞാൻ പല ഓർമ്മകളെയും കൂട്ടിച്ചേർത്താണ് കഥകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ഒരു ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നത് പോലെ. അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്തതുപോലെയും അസംബന്ധം നിറഞ്ഞതുപോലെയും തോന്നുന്നത്. പക്ഷേ, അവയെല്ലാം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം തലച്ചോർ ഉണ്ടാക്കുന്ന മനോഹരമായ കഥകളാണ്.”

സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരി മായയെ ഒരു വലിയ പുഴയുടെ അടുത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ആ പുഴയിലെ വെള്ളം നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ആകാശത്തെപ്പോലെ തിളങ്ങി. അവിടെ മായയുടെ ചിന്തകളും ആഗ്രഹങ്ങളും പേടി സ്വപ്നങ്ങളും ചെറിയ കുമിളകളായി ഒഴുകി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ ഉപബോധ മനസ്സിന്റെ പുഴ,” ശലഭം പറഞ്ഞു. “ഇവിടെയാണ് നിങ്ങൾ അറിയാതെ ശേഖരിക്കുന്ന വിവരങ്ങളും വികാരങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും ഒഴുകി നടക്കുന്നത്. സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ ഇവയെല്ലാം കഥകളായി പുറത്തുവരും. നിങ്ങളുടെ തലച്ചോർ രാത്രിയിൽ സ്വയം വൃത്തിയാക്കുകയും പുതിയ അറിവുകൾക്ക് ഇടം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന വഴികളിൽ ഒന്നാണിത്.”

മായ അത്ഭുതത്തോടെ ആ കാഴ്ചകൾ കണ്ടു. അവളുടെ തലച്ചോർ എത്രമാത്രം അത്ഭുതകരമാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ഓർമ്മകൾ വെറും വിവരങ്ങളല്ല, ഓരോ ഓർമ്മയും ഓരോ അനുഭവമാണെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞു. ഓരോ സ്വപ്നവും അവളുടെ തലച്ചോർ അവൾക്കായി നെയ്യുന്ന ഒരു പ്രത്യേക കഥയാണെന്നും.

പെട്ടെന്ന്, മായ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. കിഴക്ക് സൂര്യൻ ഉദിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു, ജനലിലൂടെ നേരിയ പ്രകാശം മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് സ്വപ്നം കണ്ട കാര്യങ്ങളെല്ലാം വ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് വലിയ ആശ്വാസം തോന്നി. അവളുടെ തലച്ചോർ ഒരു കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ സ്ഥലമല്ല, മറിച്ച് ഒരു അത്ഭുതകരമായ ഇടമാണെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി.

അവൾ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് തന്റെ പുസ്തകം തിരഞ്ഞു. ഇന്നലെ രാത്രി കിടക്കാൻ നേരത്ത് അവൾ അത് കട്ടിലിന്റെ അടിയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടിരുന്നു. ചെറിയൊരു ശ്രമത്തിൽ, സ്വപ്നത്തിലെ ഓർമ്മ സൂക്ഷിപ്പുകാരി പറഞ്ഞത് ഓർത്ത്, ശ്രദ്ധയോടെ തിരഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് അത് കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു.

അവൾ അമ്മൂമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ ഓടിച്ചെന്നു. “അമ്മൂമ്മേ, എനിക്ക് എന്റെ പുസ്തകം കിട്ടി! പിന്നെ, ഞാൻ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു, എന്റെ തലച്ചോറിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സ്വപ്നം!”

അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട കാര്യങ്ങളെല്ലാം അമ്മൂമ്മയോട് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഓർമ്മ സൂക്ഷിപ്പുകാരിയെക്കുറിച്ചും സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരിയെക്കുറിച്ചും ഉപബോധ മനസ്സിന്റെ പുഴയെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം അവൾ വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു. അവളുടെ വാക്കുകളിൽ വലിയ സന്തോഷവും അറിഞ്ഞതിലുള്ള അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അമ്മൂമ്മ എല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു, എന്നിട്ട് സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചു. “കണ്ടോ മായക്കുട്ടി? നിന്റെ തലച്ചോർ എത്രമാത്രം അതിശയകരമാണെന്ന്? അത് ഒരിക്കലും നമ്മളെ നിരാശപ്പെടുത്തില്ല. ചില കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ മറന്നുപോകുമ്പോൾ വിഷമിക്കേണ്ട. അതിനർത്ഥം നിന്റെ തലച്ചോർ പുതിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് ഇടം നൽകാൻ വേണ്ടി പഴയതിൽ ചിലത് താൽക്കാലികമായി മാറ്റിവെക്കുന്നു എന്നേയുള്ളൂ. അതെല്ലാം അവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും. നമുക്ക് ആവശ്യം വരുമ്പോൾ അത് കണ്ടെത്തും.”

“ഓർമ്മകൾക്ക് നമ്മൾ വില കൊടുക്കണം. പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കുമ്പോൾ, ശ്രദ്ധയോടെ പഠിക്കുക. ഓരോ കാര്യവും ഒരു ചെറിയ നിധിപോലെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിനക്ക് ഓർമ്മശക്തി മെച്ചപ്പെടുത്താൻ കഴിയും. നിന്റെ തലച്ചോറിനെ നീ കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കിയില്ലേ?”

മായക്ക് തന്റെ തലച്ചോറിനോട് ഒരു പുതിയ സ്നേഹവും ബഹുമാനവും തോന്നി. അവൾക്ക് ഇനി പേടിയില്ല, കാരണം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ അത്ഭുതലോകം ഉണ്ടെന്ന് അവൾക്കറിയാം. ഓരോ ദിവസവും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനും ഓർമ്മകൾ സൂക്ഷിക്കാനും അവൾ ആവേശം പൂണ്ടു. ഇനി അവൾക്ക് ഒരു കാര്യം മറന്നുപോയാൽ പോലും, അവളുടെ തലച്ചോറ് അതിന്റെ ജോലി ചെയ്യുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലാകും.

അവൾ മനസ്സിലാക്കി, നമ്മുടെ ശരീരം ഒരു അത്ഭുതമാണ്. അതിലെ ഓരോ ഭാഗത്തിനും അതിൻ്റേതായ പ്രാധാന്യവും പ്രവർത്തനവുമുണ്ട്. നമ്മുടെ തലച്ചോറാണ് അതിൽ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം. ഓർമ്മകൾ, പഠനം, സ്വപ്നങ്ങൾ – എല്ലാം സംഭവിക്കുന്നത് അവിടെയാണ്. ഈ അത്ഭുതത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാനും അതിനെ പരിപാലിക്കാനും നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കണം. നല്ല ആഹാരം കഴിച്ചും നന്നായി ഉറങ്ങിയും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചുമെല്ലാം നമ്മുടെ തലച്ചോറിനെ സന്തോഷത്തോടെയും ആരോഗ്യത്തോടെയും നിലനിർത്താൻ നമുക്ക് കഴിയും.

**സന്ദേശം:** നമ്മുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയുണ്ട് വലിയ അത്ഭുതലോകങ്ങൾ. നമ്മുടെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും അറിയാനും മനസ്സിലാക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നത് നമ്മളെ കൂടുതൽ ശക്തരും സന്തോഷവാന്മാരുമാക്കും. ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ പുതിയ പഠനമാണ്.