തീർച്ചയായും, പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് പാഠം പഠിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഹൃദയസ്പർശിയായ കഥ ഇതാ:
—
**പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാം**
ആറാം ക്ലാസിലെ അർജുൻ പഠനത്തിൽ മിടുക്കനാണ്. കണക്കും ശാസ്ത്രവുമാണ് അവന്റെ ഇഷ്ടവിഷയങ്ങൾ. സ്കൂളിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശാസ്ത്രപ്രദർശന മേള (സയൻസ് എക്സിബിഷൻ) അടുത്തുവരികയാണ്. എല്ലാ വർഷവും ഈ മേളയിൽ വിജയിക്കുന്ന ടീമിന് ആകർഷകമായ സമ്മാനങ്ങളും പ്രശംസ പത്രവും ലഭിക്കും. അർജുൻ ഇത്തവണ ഒന്നാം സമ്മാനം നേടാൻ ഉറച്ച തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു.
അർജുൻ ഒരു പുതിയ ആശയം കണ്ടെത്തി. “സ്മാർട്ട് ഇറിഗേഷൻ സിസ്റ്റം” എന്നൊരു പദ്ധതിയാണ് അവൻ മനസ്സിൽ കണ്ടത്. മണ്ണിലെ ഈർപ്പം അളന്ന്, വെള്ളം ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ സ്വയം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സംവിധാനം. ഇത് വളരെ നൂതനമായ ഒരാശയമായിരുന്നു. “ഇത് തീർച്ചയായും ഒന്നാം സമ്മാനം നേടും,” അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
അർജുന്റെ ക്ലാസ് ടീച്ചറായ ലതാ ടീച്ചർ അവനോട് പറഞ്ഞു, “അർജുൻ, ഇത് വലിയൊരു പദ്ധതിയാണ്. നീ വേണമെങ്കിൽ നിന്റെ കൂട്ടുകാരുമായി ചേർന്ന് ഒരു ടീമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. അല്ലെങ്കിൽ ടീച്ചറിന്റെ സഹായം ചോദിക്കാൻ മടിക്കരുത്.”
പക്ഷേ അർജുൻ ചിന്തിച്ചു, “ഞാൻ ഇത് ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യും. എനിക്ക് ആരുടെയും സഹായം വേണ്ട.” അവൻ അൽപ്പം അഹങ്കാരത്തോടെയാണ് ഇത് ചിന്തിച്ചത്. അവന്റെ കൂട്ടുകാരി അനുവും അവനോട് ചോദിച്ചു, “അർജുൻ, നമ്മുക്കൊരുമിച്ച് ചെയ്യാമല്ലോ? അപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമാകും.”
“വേണ്ട അനു, ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്തോളാം,” അർജുൻ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ അവന്റെ പ്രോജക്റ്റിന്റെ പണി തുടങ്ങി. കടയിൽ നിന്ന് മോട്ടോർ, സെൻസറുകൾ, വയറുകൾ എന്നിവ വാങ്ങി. രാത്രി വൈകിയും അവൻ മുറിയിൽ ഇരുന്ന് പണിയെടുത്തു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അവൻ വളരെ ആവേശത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ, പലപ്പോഴും അവൻ ഓരോ ഭാഗവും എങ്ങനെയോടിപ്പിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് കാര്യമായി ആസൂത്രണം ചെയ്തില്ല. “ഇത് ശരിയാക്കാൻ എനിക്കറിയാം,” അവൻ പലപ്പോഴും കരുതി.
ഒടുവിൽ, മേളയുടെ ദിവസം എത്തി. അർജുൻ തന്റെ മോഡലുമായി സ്കൂളിലെത്തി. അവന്റെ മോഡൽ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. വലിയൊരു ടാങ്കും, പൈപ്പുകളും, ചെറിയ മരങ്ങളുമൊക്കെയുള്ള ഒരു കൃഷിയിടത്തിന്റെ മാതൃക. അവൻ അത് പ്രസന്റ് ചെയ്യാൻ തയ്യാറെടുത്തു.
ജഡ്ജിമാർ അവന്റെ അടുത്തെത്തി. അർജുൻ മോഡൽ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ സ്വിച്ച് അമർത്തി. പക്ഷേ… ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല! മോട്ടോർ കറങ്ങുന്നില്ല, സെൻസറുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്വിച്ച് അമർത്തി നോക്കി. പക്ഷേ ഫലമുണ്ടായില്ല. അവന്റെ മുഖം വിളറി.
അർജുന് വലിയ നിരാശ തോന്നി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എത്ര ദിവസത്തെ കഷ്ടപ്പാടുകളാണ്! രാത്രിയിൽ ഉറക്കമൊഴിച്ചിരുന്ന് ചെയ്ത പ്രോജക്റ്റ് ഒരു സ്വിച്ച് അമർത്താത്തത് കാരണം പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. മറ്റു കുട്ടികൾ അവരുടെ പ്രോജക്റ്റുകൾ വിജയകരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവർക്ക് കൈയടികൾ ലഭിച്ചു. അവന് സ്വന്തമായി ഒരു കൈയടി പോലും കിട്ടിയില്ല. അവന് വലിയ സങ്കടം തോന്നി.
പ്രദർശനം കഴിഞ്ഞ് അർജുൻ വീട്ടിലെത്തി. അവൻ ഒന്നും കഴിച്ചില്ല, നേരെ റൂമിലേക്ക് പോയി കട്ടിലിൽ കിടന്നു. അവന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും അവന്റെ അടുത്തെത്തി. “എന്തുപറ്റി മോനേ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
അർജുൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞു. “എന്റെ പ്രോജക്റ്റ് പ്രവർത്തിച്ചില്ല, അമ്മേ… എനിക്ക് ആകെ നാണംകെട്ടു.”
അച്ഛൻ അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. “സാരമില്ല മോനേ. പരാജയങ്ങൾ ഉണ്ടാവാം. പക്ഷേ അതിൽ നിന്ന് പാഠം പഠിച്ചാൽ അത് വിജയത്തിലേക്കുള്ള ഒരു ചവിട്ടുപടിയാകും.”
പിറ്റേദിവസം സ്കൂളിൽ ലതാ ടീച്ചർ അർജുനെ വിളിച്ചു. “അർജുൻ, നിന്റെ മോഡലിന് നല്ല ആശയമായിരുന്നു. പക്ഷേ, എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അറിയാമോ?”
അർജുൻ തലകുനിച്ചു. “എനിക്കറിയില്ല ടീച്ചർ.”
“നീ ഒറ്റയ്ക്ക് എല്ലാം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. ഏതൊരു വലിയ പ്രോജക്റ്റിനും കൃത്യമായ ആസൂത്രണം വേണം. ഓരോ ഭാഗവും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തണം. കൂടാതെ, സഹായം ചോദിക്കാൻ മടിക്കരുത്. കൂട്ടുകാരുമായി ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചാൽ അത് കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെടുത്താമായിരുന്നു.”
ടീച്ചറിന്റെ വാക്കുകൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ തട്ടി. അവൻ ചെയ്ത തെറ്റുകൾ അവന് മനസ്സിലായി. അഹങ്കാരം, ആസൂത്രണമില്ലായ്മ, മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായം തേടാതിരുന്നത് – ഇതായിരുന്നു അവന്റെ പരാജയത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ.
അർജുൻ വീട്ടിലെത്തി തന്റെ പ്രോജക്റ്റ് വീണ്ടും എടുത്തുനോക്കി. അവൻ ഓരോ വയറുകളും, ഓരോ കണക്ഷനുകളും ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം പരിശോധിച്ചു. ഒരു ചെറിയ വയറിന്റെ കണക്ഷൻ തെറ്റിപ്പോയതാണ് പ്രശ്നമെന്ന് അവൻ കണ്ടെത്തി. അവനത് ശരിയാക്കി. പക്ഷേ ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് തീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചതുകൊണ്ട് പല ഭാഗങ്ങളും ശരിയായി ഘടിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.
അവൻ അനുവിനെ വിളിച്ചു. “അനു, എനിക്കൊരു സഹായം വേണം.”
“എന്താ അർജുൻ?”
“എന്റെ പ്രോജക്റ്റ് ശരിയാക്കാൻ നീ എന്നെ സഹായിക്കുമോ? നമുക്കൊരുമിച്ച് ഇത് നന്നാക്കാം.”
അനു സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. അവർ ഒരുമിച്ച് ഓരോ ഭാഗവും വീണ്ടും ചെയ്തു. ഓരോ സെൻസറും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് പലതവണ പരിശോധിച്ച് ഉറപ്പുവരുത്തി. ലതാ ടീച്ചറോടും സംശയങ്ങൾ ചോദിച്ചു. ടീച്ചർ അവർക്ക് വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി.
രണ്ടുമാസത്തിനുശേഷം, സ്കൂളിൽ ഒരു ചെറിയ ശാസ്ത്ര ക്ലബ്ബിന്റെ പ്രദർശനം നടന്നു. ഇത്തവണ അർജുൻ തന്റെ അതേ മോഡലുമായി എത്തി, പക്ഷേ ഇത് കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അനുവും അവനോടൊപ്പം സഹായത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. അവർ മോഡൽ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു. കൃത്യമായി വെള്ളം ഒഴുകി, സെൻസറുകൾ പ്രവർത്തിച്ചു. എല്ലാം ഭംഗിയായി നടന്നു.
ഇത്തവണ അർജുന് വലിയ സമ്മാനങ്ങളൊന്നും ലഭിച്ചില്ല. പക്ഷേ, അവന്റെ പ്രോജക്റ്റ് കണ്ട എല്ലാവരും അവനെ അഭിനന്ദിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ച് ലതാ ടീച്ചർ. “അർജുൻ, ഇതാണ് യഥാർത്ഥ വിജയം. പരാജയത്തിൽ നിന്ന് പാഠം പഠിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ള നിന്റെ ധൈര്യമാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം,” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു.
അർജുന്റെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. അവൻ ചിന്തിച്ചു, “പരാജയം എന്നത് ഒന്നിന്റെയും അവസാനമല്ല. അത് നമ്മെ കൂടുതൽ മികച്ചവരാകാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു തുടക്കം മാത്രമാണ്.”
അന്ന് രാത്രി, അർജുൻ സുഖമായി ഉറങ്ങി. ഒരു പരാജയത്തിൽ നിന്ന് അവൻ പഠിച്ചത് ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ഒരു പാഠമായിരുന്നു. ആസൂത്രണം, കഠിനാധ്വാനം, താഴ്മ, കൂട്ടായ്മ – ഇവയാണ് യഥാർത്ഥ വിജയത്തിന്റെ വഴികൾ.
—
**ഗുണപാഠം:**
പരാജയങ്ങൾ വിജയത്തിലേക്കുള്ള ചവിട്ടുപടികളാണ്. തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകാൻ ധൈര്യം കാണിക്കണം. കൂട്ടായ പ്രവർത്തനവും ആസൂത്രണവും ഏത് കാര്യത്തിലും നമ്മെ വിജയത്തിലെത്തിക്കും.
