ഉള്ളിലെ വർണ്ണ പാട്ട്

# Surrealism Story Idea 1

ഒരു സാധാരണ വൈകുന്നേരം, മീനു എന്ന പന്ത്രണ്ടുകാരി തന്റെ മുത്തശ്ശിയുടെ പഴയ വീട്ടിലെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ കളിക്കുകയായിരുന്നു. മീനുവിന് എന്നും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. മുത്തശ്ശിയുടെ വീട്ടിലെ ഓരോ മൂലയിലും ഓരോ കഥ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് മീനു വിശ്വസിച്ചു. അന്ന് അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ രഹസ്യം കണ്ടെത്തണമെന്ന് തോന്നി.

പൂന്തോട്ടത്തിലെ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ, കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന ഒരു ചെറിയ മരവാതിൽ മീനു കണ്ടു. പച്ചപ്പായൽ പിടിച്ച ആ വാതിൽ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവിടെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. ‘ഈ വാതിൽ എങ്ങോട്ടായിരിക്കും?’ മീനുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നു. അവൾ പതുക്കെ ആ വാതിൽ തുറന്നു. ഒരു നേർത്ത പ്രകാശം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി.

വാതിലിനപ്പുറം ഒരു സാധാരണ പൂന്തോട്ടമായിരുന്നില്ല. അവിടം വർണ്ണാഭമായ ഒരു സ്വപ്നലോകം പോലെ തോന്നി. മരങ്ങൾക്കൊന്നും സാധാരണ നിറങ്ങളായിരുന്നില്ല. ചില മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ സ്വർണ്ണനിറമായിരുന്നു, മറ്റു ചിലതിന് തിളങ്ങുന്ന നീല നിറം. ആകാശത്ത് പലതരം നിറങ്ങളിലുള്ള മേഘങ്ങൾ മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ രൂപം മാറി ഒഴുകി നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മീനു അതിശയത്തോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവിടെ കണ്ട ഓരോ പൂവിനും ഓരോ പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. ചില പൂക്കൾ മൃദലമായ സംഗീതം പൊഴിച്ചു. മറ്റു ചിലത് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ ഇലകൾ അനക്കി. അവൾ ഒരു പൂവിലേക്ക് ചെവി അടുപ്പിച്ചു. അതിൽ നിന്ന് ഒരു പാട്ട് കേട്ടു: “പകലൊഴിയുമ്പോൾ, സ്വപ്നം വിടരുമ്പോൾ, വരൂ നീയും, വർണ്ണങ്ങളിൽ ചേരൂ നീയും…” മീനുവിന് ചിരി വന്നു.

കുറച്ചകലെ, ഒരു അരുവിയുടെ കളകളാരവം കേട്ട് അവൾ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. സാധാരണ വെള്ളമല്ല ആ അരുവിയിലൂടെ ഒഴുകിയിരുന്നത്. അത് തിളങ്ങുന്ന ദ്രാവക പ്രകാശമായിരുന്നു, ചുവപ്പും, ഓറഞ്ചും, മഞ്ഞയും നീലയും നിറങ്ങളിൽ അത് മാറി മാറി ഒഴുകി. മീനു കൈകൊണ്ട് തൊട്ടുനോക്കി. ആ പ്രകാശത്തിന് തണുത്ത ഒരു സ്പർശനമുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ അത്ഭുത ലോകത്തിൽ അവൾ കൂടുതൽ മുന്നോട്ട് പോയി. അപ്പോഴാണ് ഒരു വലിയ ഗ്ലാസ് മരത്തെ അവൾ കണ്ടത്. ആ മരത്തിന്റെ ചില്ലകൾ നിറയെ ചെറിയ ഗ്ലാസ് പൂക്കളും തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഗ്ലാസ് ഇലകളുമായിരുന്നു. കാറ്റ് വീശിയപ്പോൾ അവയെല്ലാം കൂട്ടിമുട്ടി മനോഹരമായ സംഗീതം ഉണ്ടാക്കി. മീനു ആ സംഗീതം കേട്ട് കുറച്ചുനേരം നിന്നു.

പെട്ടെന്ന്, ആ മരച്ചില്ലകളിൽ ഒരിടത്ത്, തിളക്കം മങ്ങിയ ഒരു പ്രകാശശലഭത്തെ അവൾ കണ്ടു. സാധാരണ ശലഭങ്ങളെപ്പോലെയല്ല ഇത്. അതിൻ്റെ ചിറകുകൾ പ്രകാശം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചതായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിപ്പോൾ മങ്ങി, ദുഃഖിതമായി കാണപ്പെട്ടു. ശലഭം ചിറകനക്കാതെ, മരത്തിലെ ഗ്ലാസ് ചില്ലയിൽ തളർന്നിരുന്നു.

“എന്താ നിനക്ക് പറ്റിയത്?” മീനു പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ശലഭം പതിയെ തലയുയർത്തി മീനുവിനെ നോക്കി. “എൻ്റെ പാട്ട്… എനിക്ക് എൻ്റെ പാട്ട് നഷ്ടമായി,” ശലഭം നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞങ്ങളുടെ വർഗ്ഗത്തിലുള്ള എല്ലാ ശലഭങ്ങൾക്കും അവരുടേതായ ഒരു പ്രത്യേക പാട്ടുണ്ട്. എൻ്റെ പാട്ട് പോയപ്പോൾ എൻ്റെ നിറവും തിളക്കവും കുറഞ്ഞു.”

മീനുവിന് സങ്കടം തോന്നി. “പാട്ട് നഷ്ടപ്പെടുകയോ? എങ്ങനെയാണ് നിനക്ക് പാട്ട് നഷ്ടപ്പെട്ടത്?”
“എനിക്കറിയില്ല. കുറച്ചുകാലമായി ഞാൻ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു, എൻ്റെ പാട്ട് മറ്റുള്ളവരുടെ പാട്ടിനെപ്പോലെ മനോഹരമല്ലെന്ന്. ഞാൻ പാടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം എനിക്ക് ലജ്ജ തോന്നി. പതിയെ പതിയെ എൻ്റെ പാട്ട് ഇല്ലാതായി,” ശലഭം പറഞ്ഞു.

മീനു ആലോചിച്ചു. ‘എങ്ങനെയാണ് ഒരു പാട്ട് തിരികെ കിട്ടുന്നത്?’
“സാരമില്ല, നമുക്ക് നിൻ്റെ പാട്ട് തിരികെ കണ്ടെത്താം,” മീനു ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നിൻ്റെ പാട്ട് എവിടെയാണ് പോയതെന്നറിയാൻ ഒരുപക്ഷേ നമുക്ക് ഈ പൂന്തോട്ടത്തിലെ മറ്റുള്ളവരോട് ചോദിക്കാം.”

ആദ്യമായി മീനു പ്രകാശമൊഴുകുന്ന അരുവിയുടെ അടുത്തേക്ക് ശലഭത്തെയും കൂട്ടി നടന്നു. “അരുവി, എൻ്റെ കൂട്ടുകാരന് തൻ്റെ പാട്ട് നഷ്ടമായി. അത് തിരികെ കിട്ടാൻ എന്താണ് വഴി?”
അരുവിയിലെ പ്രകാശം വർണ്ണങ്ങളിൽ കുമിളകൾ ഉണ്ടാക്കി മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. ഒരു കുമിള പൊട്ടിയപ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ഒരു മൃദലമായ ശബ്ദം കേട്ടു: “പാട്ട് മനസ്സിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ഓരോ ഹൃദയത്തിനും അതിൻ്റേതായ താളമുണ്ട്. ഭയം മാറ്റിവെച്ച് നിൻ്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വരുന്നത് പാടൂ.”

ശലഭം നിരാശയോടെ തലയാട്ടി. “എനിക്ക് ഭയമാണ്. എൻ്റെ പാട്ട് ആർക്കും ഇഷ്ടമാകില്ലെങ്കിലോ?”
മീനു ശലഭത്തെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നമ്മൾ ശ്രമിക്കണം. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ പാട്ടാണ്. ചിലപ്പോൾ നിൻ്റെ പാട്ട് മറ്റാർക്കും പാടാൻ കഴിയാത്ത അത്രയും പ്രത്യേകതയുള്ളതാവാം.”

അവർ പിന്നെ ഗ്ലാസ് മരത്തിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. മീനു മരച്ചില്ലകളിൽ വിരലോടിച്ചു, മനോഹരമായ ഒരു നാദം പുറത്തുവന്നു.
“മരമേ, എൻ്റെ കൂട്ടുകാരന് തൻ്റെ പാട്ട് തിരികെ കിട്ടാൻ നീ സഹായിക്കാമോ?”
മരം പതിയെ ചില്ലകൾ അനക്കി. ഗ്ലാസ് പൂക്കളിൽ നിന്നും നേർത്ത മന്ത്രം പോലെ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു: “പാടുക, നിനക്ക് പാടാൻ കഴിയുന്നതുപോലെ പാടുക. തെറ്റുകൾ പാട്ടിലെ ഭംഗിയാണ്.”

ശലഭം കണ്ണടച്ച് എന്തോ മൂളാൻ ശ്രമിച്ചു. നേരിയ ശബ്ദം മാത്രം പുറത്തുവന്നു. അതിന് അതിൻ്റെ നിറം തിരികെ ലഭിക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അത് വീണ്ടും ദുഃഖിതനായി.
മീനുവിന് ഒരു ആശയം തോന്നി. “ചിലപ്പോൾ നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, മറ്റ് വഴികളിലൂടെ നിനക്ക് നിൻ്റെ പാട്ട് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. വരച്ചോ, നൃത്തം ചെയ്തോ, അല്ലെങ്കിൽ നിനക്കിഷ്ടമുള്ള നിറങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തോ…”

അവർ കളിക്കുന്ന മേഘങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. മീനു ഒരു മേഘത്തിലേക്ക് കൈവീശി കാണിച്ചു. മേഘം പെട്ടെന്ന് ഒരു കുതിരയുടെ രൂപം പ്രാപിച്ചു.
“മേഘമേ, എൻ്റെ കൂട്ടുകാരന് അവൻ്റെ പാട്ട് കണ്ടെത്താൻ എന്താണ് വഴി?” മീനു ചോദിച്ചു.
മേഘം ഒരു മാൻപേടയുടെ രൂപം പ്രാപിച്ച് ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ എല്ലാവരും വ്യത്യസ്തരാണ്. ചിലർ ഉറക്കെ പാടുന്നു, ചിലർ പതുക്കെ പാടുന്നു, ചിലർ പാടുന്നത് നൃത്തം കൊണ്ടാണ്. നിൻ്റെ ഉള്ളിലുള്ളത് എന്താണോ, അത് തുറന്നുവിടൂ.”

ഈ വാക്കുകൾ ശലഭത്തിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്ത നൽകി. “എൻ്റെ ഉള്ളിലുള്ളത്…?” അത് പതുക്കെ ചിറകുകൾ അനക്കാൻ തുടങ്ങി. സാധാരണ ചിറകനക്കുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നില്ല അത്. അതൊരു നേർത്ത സംഗീതം പോലെ തോന്നി. അതിൻ്റെ ചിറകുകൾക്ക് പതുക്കെ പ്രകാശത്തിൻ്റെ തിളക്കം തിരികെ വന്നുതുടങ്ങി.

മീനു അതിശയത്തോടെ നോക്കിനിന്നു. ശലഭം ചിറകുകൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ അനക്കി. അതിൻ്റെ ചിറകുകളിൽ നിന്ന് പല നിറത്തിലുള്ള ചെറിയ പ്രകാശഗോളങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ ചുറ്റും പറന്നു. ആ പ്രകാശഗോളങ്ങൾ അരുവിയിലെ വെള്ളത്തിൽ തട്ടി വർണ്ണാഭമായ സ്ഫുരണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. അത് ശലഭത്തിൻ്റെ പാട്ടായിരുന്നു! ശബ്ദത്തിൽ കേൾക്കുന്ന ഒരു പാട്ടായിരുന്നില്ല അത്, പ്രകാശവും ചലനവും ചേർന്ന ഒരു മനോഹരമായ നൃത്തം!

ശലഭം സന്തോഷത്തോടെ മീനുവിന് ചുറ്റും പറന്നു. അതിൻ്റെ ചിറകുകൾക്ക് മുഴുവൻ തിളക്കവും നിറവും തിരികെ ലഭിച്ചിരുന്നു. പൂന്തോട്ടം മുഴുവൻ ആ പ്രകാശ നൃത്തത്തിൽ നിറഞ്ഞു. ഓരോ പൂക്കളും അവയോരോന്നിൻ്റെയും പാട്ടുകൾ ഉച്ചത്തിൽ പാടി. ഗ്ലാസ് മരം മനോഹരമായി സംഗീതം പൊഴിച്ചു.

“എൻ്റെ പാട്ട്! എനിക്ക് എൻ്റെ പാട്ട് തിരികെ കിട്ടി!” ശലഭം സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. “എനിക്ക് പാടാൻ ശബ്ദം ആവശ്യമില്ല. എൻ്റെ പാട്ട് എൻ്റെ ഉള്ളിലാണ്, അത് എൻ്റെ ചിറകുകളിലെ പ്രകാശത്തിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു!”

മീനു ചിരിച്ചു. അവൾക്ക് ശലഭത്തിൻ്റെ സന്തോഷം മനസ്സിലായി. ഈ മാന്ത്രിക പൂന്തോട്ടം അതിൻ്റെ സ്വന്തം പാട്ട് പാടാൻ അവളെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു, അത് ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും അതുല്യമായ കഴിവുകളെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും കുറിച്ചായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരം മങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മീനു ആ പഴയ മരവാതിലിലൂടെ തിരികെ തൻ്റെ മുത്തശ്ശിയുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് എല്ലാം സാധാരണപോലെയായിരുന്നു, പക്ഷേ മീനുവിന് എല്ലാം പുതിയതായി തോന്നി. തൻ്റെ ഉള്ളിലെ പ്രത്യേകത എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ആകാൻ ശ്രമിക്കും. എന്നാൽ നമ്മൾ ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ പ്രത്യേകതകളുണ്ട്. നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ അതുല്യമായ കഴിവുകളാണ്. അവയെ ഭയമില്ലാതെ പ്രകടിപ്പിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ലോകവും വർണ്ണാഭമാകും.