ഞാൻ വളരുന്നത് കണ്ട മരം
മീരയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം എപ്പോഴും കൗതുകം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഒരു കാര്യത്തിലും സ്ഥിരമായി ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാൻ അവൾക്ക് അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം, അവളുടെ പന്ത്രണ്ടാം പിറന്നാളിന്, മുത്തച്ഛൻ അവൾക്ക് ഒരു സമ്മാനം നൽകി – ഒരു ചെറിയ മാവിൻ തൈ. കൈയ്യിൽ ഒതുങ്ങുന്ന അത്ര വലുപ്പമുള്ള, നേർത്ത തണ്ടും തിളക്കമുള്ള പച്ച ഇലകളുമുള്ള ആ തൈയെ അവൾക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.
“ഇതൊരു മാവിൻ തൈയാണ് മീര,” മുത്തച്ഛൻ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ഇത് നിനക്കുള്ള സമ്മാനമാണ്. നീ ഇത് സ്വന്തമായി പരിപാലിച്ച് വളർത്തണം. നിനക്കറിയാമോ, ഒരു മരം വളർത്തുന്നത് ഒരുപാട് നല്ല പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കും.”
മീര ആ തൈയെ വാങ്ങി നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. അവൾ അതിനൊരു പേരും നൽകി – “ചങ്ങാതി.”
“ചങ്ങാതി, നീ എന്റെ കൂടെ വളരും, അല്ലേ?” അവൾ മാവിൻ തൈയോട് പതിയെ മന്ത്രിച്ചു.
അവൾ മുറ്റത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ, നല്ല സൂര്യപ്രകാശം ലഭിക്കുന്ന ഒരിടം കണ്ടെത്തി, അവിടെ ചങ്ങാതിയെ നട്ടു. ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദിവസം, മീരയ്ക്ക് വലിയ ഉത്സാഹമായിരുന്നു. സ്കൂൾ വിട്ട് വന്നാൽ ഉടൻ അവൾ ചങ്ങാതിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടും, അതിന് വെള്ളം ഒഴിക്കും, അതിന്റെ ഇലകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച പൊടി തുടച്ചുമാറ്റും. അവൾ ചങ്ങാതിയോട് സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങളും കൂട്ടുകാരുടെ തമാശകളും പറയും. ഒരു വലിയ മാവ് ആകുന്നതും, അതിൽ നിന്ന് തണൽ ലഭിക്കുന്നതും, മാമ്പഴങ്ങൾ പറിക്കുന്നതുമെല്ലാം അവൾ സ്വപ്നം കണ്ടു.
പക്ഷേ, പതിയെ പതിയെ മീരയുടെ ഉത്സാഹം കുറഞ്ഞുതുടങ്ങി. സ്കൂളിലെ പുതിയ പ്രോജക്റ്റുകൾ, കൂട്ടുകാരുമൊത്തുള്ള സൈക്കിൾ സവാരി, പുതിയ മൊബൈൽ ഗെയിമുകൾ – ഇവയെല്ലാം അവളുടെ ശ്രദ്ധ കവർന്നു. ചങ്ങാതിക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കുന്നത് പതിയെ അവൾ മറന്നു തുടങ്ങി. ചിലപ്പോൾ വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ മാത്രം ഓർമ്മ വരും, അപ്പോൾ അവൾ വേഗത്തിൽ പോയി കുറച്ച് വെള്ളം ഒഴിച്ച് കാര്യം തീർക്കും. മറ്റുചിലപ്പോൾ, അവൾക്ക് തീർത്തും മടിയായി.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ, മുത്തച്ഛൻ നടക്കാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ചങ്ങാതിയെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അതിന്റെ ഇലകൾ മഞ്ഞളിച്ച് ചുരുണ്ടിരിക്കുന്നു, തണ്ട് നേർത്തും ക്ഷീണിച്ചുമിരിക്കുന്നു. മണ്ണ് വരണ്ടുണങ്ങി പൊടി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. മുത്തച്ഛൻ മീരയെ വിളിച്ചു.
“മീര, ചങ്ങാതിക്ക് എന്തുപറ്റി?” മുത്തച്ഛൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
മീര ഓടിച്ചെന്ന് നോക്കി. അവൾക്ക് സങ്കടവും കുറ്റബോധവും തോന്നി. “അയ്യോ മുത്തച്ഛാ, ഞാൻ വെള്ളം ഒഴിക്കാൻ മറന്നുപോയി,” അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“മറന്നുപോയതോ? ഒരു ജീവിക്ക് വെള്ളം കിട്ടാതിരുന്നാൽ എങ്ങനെയാണ് മീര ജീവിക്കുക?” മുത്തച്ഛൻ ചോദിച്ചു. “നമ്മൾ കളിച്ചുവരുമ്പോൾ ദാഹിക്കുമ്പോൾ വെള്ളം കുടിക്കുന്നില്ലേ? ഈ മരത്തിനും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ദാഹിക്കുന്നത്. ഒരു മരം എന്ന് പറയുന്നത് വെറുമൊരു മരമല്ല, അതിന് ജീവനുണ്ട്. അത് നമ്മളെപ്പോലെ ശ്വാസമെടുക്കും, ഭക്ഷണം കഴിക്കും, വെള്ളം കുടിക്കും. അതിന് നമ്മളുടെ സ്നേഹവും കരുതലും വേണം. അതില്ലെങ്കിൽ അത് വാടിപ്പോകും.”
മുത്തച്ഛൻ ഒരു കൈകൊണ്ട് മണ്ണിന്റെ നനവ് പരിശോധിച്ചു. “നോക്കൂ, മണ്ണ് ഉണങ്ങി വരണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിന് നല്ലപോലെ വെള്ളം വേണം. പക്ഷേ ഒരുപാട് വെള്ളം ഒഴിച്ചാലും പ്രശ്നമാണ്. അതും അതിന്റെ വേരുകളെ ചീയിക്കും. എല്ലാത്തിനും ഒരു കണക്കുണ്ട്. ആവശ്യത്തിന് മാത്രം.”
അന്നുമുതൽ മീരയ്ക്ക് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ തോന്നി. അവൾ മുത്തച്ഛന്റെ കൂടെ പോയി പൂന്തോട്ടത്തിൽ മറ്റു ചെടികളെ എങ്ങനെയാണ് പരിപാലിക്കുന്നതെന്ന് കണ്ടു. ഓരോ ചെടിക്കും ഓരോ തരം പരിചരണമാണെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി.
ചങ്ങാതിയെ രക്ഷിക്കാൻ മീര ഒരു പുതിയ ദിനചര്യ ആരംഭിച്ചു. എല്ലാ ദിവസവും സ്കൂൾ വിട്ട് വന്നാൽ ഉടൻ അവൾ ചങ്ങാതിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകും. ആദ്യം മണ്ണിന്റെ നനവ് പരിശോധിക്കും. വിരൽ കൊണ്ട് മണ്ണിൽ തൊട്ട് നനവുണ്ടോയെന്ന് നോക്കും. ആവശ്യത്തിന് മാത്രം വെള്ളം ഒഴിക്കും. അവൾ ചങ്ങാതിയുടെ ഇലകൾ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം നിരീക്ഷിച്ചു. ഒരു ദിവസം അവൾ കണ്ടു, തണ്ടിന്മേൽ ഒരു ചെറിയ പുഴു.
“അയ്യോ, ഇത് ചങ്ങാതിയെ തിന്നുതീർക്കുമല്ലോ!” അവൾ പേടിച്ച് അമ്മയെ വിളിച്ചു.
“പേടിക്കേണ്ട മീര,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “അങ്ങനെയുള്ള പുഴുക്കളെ ശ്രദ്ധിച്ച് മാറ്റണം. അവ മരത്തിന്റെ ഇലകൾ തിന്ന് നശിപ്പിക്കും. ഇത് പ്രകൃതിയുടെ ഒരു ഭാഗമാണ്. നമ്മൾ വേണം അവയെ സംരക്ഷിക്കാൻ.”
അമ്മ അവളെ പുഴുവിനെ എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കാതെ, ശ്രദ്ധയോടെ ഇലയിൽ നിന്ന് മാറ്റാമെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു. മീര അത് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ചെയ്തു. അവൾക്ക് തന്റെ ചങ്ങാതിയെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാമെന്ന് മനസ്സിലായി.
മഴക്കാലം വന്നപ്പോൾ, മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു ചെറിയ തൈകൾക്ക് അമിതമായ മഴ താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ലെന്ന്. മീര ചങ്ങാതിക്ക് മുകളിൽ ഒരു പഴയ ചാക്ക് തുണി വിരിച്ച് മഴ ഏൽക്കാതെ നോക്കി. വേനൽക്കാലത്ത് അമിതമായ ചൂടിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ ഒരു പഴയ തുണി ഉപയോഗിച്ച് തണൽ നൽകി. ഓരോ കാലാവസ്ഥയിലും തന്റെ ചങ്ങാതിക്ക് എന്ത് പരിചരണമാണ് വേണ്ടതെന്ന് മീര പതിയെ പഠിച്ചു. അവൾ ചങ്ങാതിക്ക് ചെറിയ വളങ്ങൾ ഇടാനും പഠിച്ചു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി, പിന്നീട് വർഷങ്ങളായി. മീര വളരുന്നതിന് അനുസരിച്ച് ചങ്ങാതിയും വളർന്നു. ഒരു ചെറിയ തൈ എന്നതിൽ നിന്ന് അത് ഒരു ചെറിയ മരമായി മാറി. അതിന്റെ ശിഖരങ്ങൾ മുറ്റത്തേക്ക് പടർന്നു തുടങ്ങി. ഇലകൾക്ക് നല്ല പച്ച നിറമായി. ഒരിക്കൽ അവളുടെ കൂട്ടുകാരി സുമി വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ ചങ്ങാതിയെ കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“മീര, ഇതെന്തൊരു ഭംഗിയുള്ള മരം! നീയാണോ ഇത് നട്ടത്?” സുമി ചോദിച്ചു.
“അതെ, ഇത് ഞാൻ നട്ടതാണ്. എന്റെ മുത്തച്ഛൻ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചതാ,” മീര അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ഇത് ഞാൻ വെള്ളമൊഴിച്ച് വളർത്തിയതാ. ഇതിന്റെ പേര് ചങ്ങാതി എന്നാണ്.”
അവർ ചങ്ങാതിയുടെ തണലിലിരുന്ന് സംസാരിച്ചു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മീരയും കുടുംബവും ആ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് കഥകൾ പറഞ്ഞു. വേനൽക്കാലത്ത് അതിന്റെ തണൽ അവർക്ക് വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, ചങ്ങാതിയിൽ ചെറിയ പൂക്കളുണ്ടായി. പിന്നീട് അവ കുഞ്ഞൻ മാങ്ങകളായി മാറി. മീരയ്ക്ക് അത്ഭുതവും സന്തോഷവുമായിരുന്നു. അവൾ ദിവസവും അവയെ നോക്കി. ആദ്യത്തെ മാമ്പഴങ്ങൾ പാകമായപ്പോൾ, മീര ശ്രദ്ധയോടെ അവ പറിച്ചു. ആദ്യത്തെ മാമ്പഴം അവൾ മുത്തച്ഛന് നൽകി.
“നോക്കൂ മുത്തച്ഛാ, ഇത് എന്റെ ചങ്ങാതി തന്ന മാങ്ങയാണ്!” അവൾക്ക് സന്തോഷം അടക്കാനായില്ല.
മുത്തച്ഛൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇത് നിന്റെ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ശ്രദ്ധയുടെയും ഫലമാണ് മീര. നീ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഈ മരത്തിൽ നിന്ന് പഠിച്ചു, അല്ലേ?”
മീര തലയാട്ടി. “അതെ മുത്തച്ഛാ. ക്ഷമിക്കാൻ, ശ്രദ്ധിക്കാൻ, ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ പെരുമാറാൻ. ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയാൽ അത് പൂർത്തിയാക്കേണ്ടത് നമ്മളുടെ കടമയാണെന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു. എന്റെ പഠിപ്പും ഹോംവർക്കും ഒക്കെ ഒരു ചെടി വളർത്തുന്നത് പോലെയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. എല്ലാ ദിവസവും ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മാത്രമേ നല്ല ഫലം കിട്ടൂ.”
ചങ്ങാതി മീരയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ഭാഗമായി മാറി. അത് വെറും ഒരു മരം മാത്രമല്ലായിരുന്നു, അത് അവൾ വളർന്നതിന്റെയും പഠിച്ചതിന്റെയും ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടിയായിരുന്നു. ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ ഒരു കാര്യത്തെ സമീപിച്ചാൽ എത്ര മനോഹരമായ ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
എല്ലാ ദിവസവും മീര ചങ്ങാതിയെ നോക്കി. “ഞാൻ വളരുന്നത് കണ്ട മരം,” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. അത് അവൾക്ക് ക്ഷമയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെയും പാഠങ്ങൾ നൽകി. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും ശ്രദ്ധയും സ്നേഹവും നൽകുമ്പോൾ അവ വലുതും മനോഹരവുമാകുമെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. നമ്മുടെ ചെറിയ പ്രയത്നങ്ങൾ പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുമെന്നും, ഓരോ ജീവജാലങ്ങൾക്കും പരസ്പരം താങ്ങും തണലുമാകാൻ കഴിയുമെന്നും മീര പഠിച്ചു.
**ഗുണപാഠം:** ക്ഷമയും ശ്രദ്ധയും ഉത്തരവാദിത്തബോധവും ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഏറ്റവും ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും നമുക്ക് വലിയ വിജയം നേടാൻ കഴിയും. പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുകയും പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കും. നമ്മുടെ ചെറിയ പ്രയത്നങ്ങൾക്ക് പോലും വലിയ ഫലങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയും.
