ഇതൊരു ശീതകാല സായാഹ്നമായിരുന്നു, ആദിത്യൻ ജനലിനരികിൽ ഇരുന്നു പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള മറ്റു കുട്ടികൾ കളിക്കാനും ഓടാനും ചിരിക്കാനും പുറത്തുണ്ട്. എന്നാൽ ആദിത്യന് അതിലൊന്നും വലിയ താൽപ്പര്യമില്ല. അവൻ പുസ്തകങ്ങളെയും വീഡിയോ ഗെയിമുകളെയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അതിരാവിലെ എഴുന്നേൽക്കാനും വ്യായാമം ചെയ്യാനും അവന് മടിയായിരുന്നു. “അയ്യോ, അതിനൊക്കെ എവിടെയാ സമയം?” അവൻ എപ്പോഴും ചിന്തിക്കും. “കളിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ക്ഷീണിച്ചുറങ്ങാനേ നേരം കാണൂ.”
ഓരോ ദിവസവും ആദിത്യൻ ഉച്ചവരെ ഉറങ്ങുകയും, പിന്നെ പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും, അതിനുശേഷം അവന്റെ മുറിയിൽ അടച്ചിരുന്ന് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുകയോ വീഡിയോ ഗെയിമുകൾ കളിക്കുകയോ ചെയ്യുമായിരുന്നു. അവൻ പലപ്പോഴും അമ്മയോട് പറയും, “അമ്മേ, എനിക്ക് വയ്യ, എനിക്ക് ക്ഷീണമുണ്ട്.” അവന്റെ അമ്മ അവനോട് പുറത്തുപോയി കളിക്കാൻ പലപ്പോഴും പറയും, “മോനേ, കുറച്ചുനേരം വെയിലൊക്കെ കൊള്ളുന്നത് നല്ലതാണ്. കുറച്ചൊന്ന് ഓടിക്കളിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ?” എന്നാൽ ആദിത്യൻ പലപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ഒഴികഴിവ് കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ വാർഷിക കായികമേളയുടെ ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. ആദിത്യന്റെ ക്ലാസ്സിനെ റിലേ മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു. അവന്റെ കൂട്ടുകാരായ രാഹുലും മീരയും ടീമിലുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ആദിത്യനോട് ടീമിൽ ചേരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. “ആദിത്യൻ, നീയും വാ,” രാഹുൽ പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു പരിശീലിക്കാം.”
ആദിത്യൻ മടിച്ചുനിന്നു. “എനിക്ക് ഓടാനൊന്നും പറ്റില്ല. ഞാൻ വേഗം ക്ഷീണിക്കും,” അവൻ സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, കൂട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധം കാരണം അവൻ ടീമിൽ ചേർന്നു. പരിശീലനം തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആദിത്യൻ ശരിക്കും വിഷമിച്ചു. അവൻ വേഗം കിതച്ചു, മറ്റു കുട്ടികൾ ഓടുന്ന വേഗതയിൽ അവന് എത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ ഊർജ്ജം പെട്ടെന്ന് ചോർന്നുപോയി. അവൻ പലപ്പോഴും പിന്നിലായിപ്പോയി, അത് അവനെ വല്ലാതെ നിരാശനാക്കി. “ഞാൻ എന്റെ ടീമിനെ തോൽപ്പിക്കും,” അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
സ്പോർട്സ് അധ്യാപകനായ സന്തോഷ് മാഷ് ആദിത്യനെ ശ്രദ്ധിച്ചു. മാഷ് എല്ലാവരോടും വളരെ സ്നേഹത്തോടെയും ക്ഷമയോടെയും പെരുമാറുന്ന ആളായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം പരിശീലനത്തിനുശേഷം, സന്തോഷ് മാഷ് ആദിത്യനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.
“എന്താ ആദിത്യൻ, നിനക്ക് എന്താ ഒരു വിഷമം?” മാഷ് ചോദിച്ചു.
ആദിത്യൻ തല കുനിച്ചു. “മാഷേ, എനിക്ക് ഓടാനോ ചാടാനോ ഒന്നും വയ്യ. ഞാൻ എപ്പോഴും ക്ഷീണിച്ചിരിക്കും. കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ ഓടാൻ പോലും എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല.”
സന്തോഷ് മാഷ് പുഞ്ചിരിച്ചു. “മോനേ, അത് സ്വാഭാവികമാണ്. നീ അധികം വ്യായാമം ചെയ്യാത്തതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ തോന്നുന്നത്. വ്യായാമം വെറും കളിയോ മത്സരമോ മാത്രമല്ല.”
മാഷ് തുടർന്നു, “വ്യായാമം നമ്മുടെ ശരീരത്തിന് ശക്തി നൽകും. എല്ലുകളെയും പേശികളെയും ബലപ്പെടുത്തും. ദിവസവും കുറച്ചുനേരം വ്യായാമം ചെയ്യുന്നത് നിന്റെ ശരീരത്തിന് നല്ല ഊർജ്ജം നൽകും. അപ്പോൾ നിനക്ക് ക്ഷീണം തോന്നില്ല. പഠിക്കാനും കളിക്കാനും കൂടുതൽ ഉന്മേഷം തോന്നും. കൂടാതെ, നല്ല ചിന്തകൾ മനസ്സിൽ വരും, നല്ല ഉറക്കം കിട്ടും. രോഗങ്ങൾ വരാനുള്ള സാധ്യതയും കുറയും.”
ആദിത്യൻ മാഷിന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. മാഷ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവനെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. താൻ എന്നും ക്ഷീണിതനാവുന്നതിനും, പഠനത്തിൽ ശ്രദ്ധ കുറയുന്നതിനും കാരണം വ്യായാമമില്ലായ്മയാണോ? അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. അവന്റെ കൂട്ടുകാരായ രാഹുലിനും മീരയ്ക്കും എത്ര ഊർജ്ജമാണ്! അവർ എന്നും സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു വരും, കളിക്കും, പഠിക്കുകയും ചെയ്യും. അവരെ കണ്ടപ്പോൾ അവനും ഒന്ന് ശ്രമിക്കാൻ തോന്നി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആദിത്യൻ അമ്മയോട് മാഷ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. “അമ്മേ, ഞാൻ ഇനി മുതൽ വ്യായാമം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങാൻ പോവുകയാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അതാണ് എന്റെ മോൻ. നമുക്ക് പതിയെ തുടങ്ങാം.”
ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ ആദിത്യൻ പതിയെപ്പതിയെ തുടങ്ങി. അവൻ എന്നും രാവിലെ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റു. അമ്മയുടെ കൂടെ മുറ്റത്ത് നടന്നു. ചെറിയ വ്യായാമങ്ങൾ, കൈകൾ ഉയർത്തുക, കാലുകൾ ചലിപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയവ ചെയ്തു. ആദ്യം അവനത് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു, ശരീരം വേദനിച്ചു. പക്ഷേ അവൻ പിന്മാറിയില്ല. ഓരോ ദിവസവും അവൻ പത്ത് മിനിറ്റിൽ നിന്ന് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റിലേക്കും, പിന്നെ ഇരുപത് മിനിറ്റിലേക്കും വ്യായാമ സമയം കൂട്ടി.
ചിലപ്പോൾ അവൻ സൈക്കിൾ ഓടിക്കാൻ പോകും, ചിലപ്പോൾ അടുത്തുള്ള പാർക്കിൽ പോയി കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ ബോൾ കളിക്കും. അവൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ചില ലളിതമായ യോഗാസനങ്ങളും ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ ശരീരം പതിയെ പതിയെ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമായി.
ഏകദേശം ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ ആദിത്യന് അത്ഭുതകരമായ മാറ്റങ്ങൾ അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൻ രാവിലെ ഉന്മേഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു. സ്കൂളിൽ പഠനത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ക്ലാസ്സിൽ ഉറക്കം തൂങ്ങിയിരിക്കുന്നത് കുറഞ്ഞു. കളികളിൽ കൂട്ടുകാരുമായി ചേർന്ന് ഓടാനും ചാടാനും അവന് കഴിഞ്ഞു. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, അവൻ കൂടുതൽ സന്തോഷവാനായി തോന്നി. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മടുപ്പും ക്ഷീണവുമെല്ലാം എങ്ങോ പോയി മറഞ്ഞു.
വാർഷിക കായികമേള എത്തി. റിലേ മത്സരത്തിൽ ആദിത്യൻ ധൈര്യത്തോടെ പങ്കെടുത്തു. അവന്റെ ഊഴം വന്നപ്പോൾ അവൻ പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ ഓടി. അവന്റെ ടീമിനെ സഹായിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞു. അവർ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ തവണത്തേക്കാൾ വളരെ മികച്ച പ്രകടനം കാഴ്ചവെച്ചു. ആദിത്യൻ അവന്റെ ടീമിന് വേണ്ടി ഓടുകയും വിജയം ആഘോഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അവന് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.
സന്തോഷ് മാഷ് ആദിത്യനെ അഭിനന്ദിച്ചു. “നിന്റെ കഠിനാധ്വാനവും നിശ്ചയദാർഢ്യവുമാണ് ഈ മാറ്റത്തിന് കാരണം ആദിത്യൻ. നീ ഒരുപാട് മെച്ചപ്പെട്ടു.”
അമ്മയും അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അഭിനന്ദിച്ചു. “ഇതാണ് എന്റെ മോൻ! ഈ മാറ്റം നിനക്ക് മാത്രമല്ല, നിന്നെ കാണുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവർക്കും പ്രചോദനമാകും.”
ഇതിനുശേഷം ആദിത്യൻ എന്നും വ്യായാമം ചെയ്യാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൻ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നതും വീഡിയോ ഗെയിം കളിക്കുന്നതും നിർത്തിയില്ല, പക്ഷേ അവൻ അതിനൊരു സമയം കണ്ടെത്തി. വ്യായാമത്തിന് ഒരു സമയം, പഠനത്തിന് ഒരു സമയം, കളിക്കാൻ ഒരു സമയം. അവന്റെ ജീവിതം കൂടുതൽ ചിട്ടയുള്ളതായി മാറി.
വ്യായാമം എന്നത് വെറും ശാരീരികമായ ഒരു പ്രവർത്തനം മാത്രമല്ല, അത് നമ്മുടെ മനസ്സിനും വളരെ പ്രധാനമാണ്. അത് നമ്മുടെ ശരീരത്തെ ആരോഗ്യത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും നിലനിർത്താൻ സഹായിക്കുന്നു. ആദിത്യന്റെ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, ചെറിയ ചുവടുകളിലൂടെയാണെങ്കിലും, നാം നമ്മുടെ ആരോഗ്യത്തിനായി സമയം കണ്ടെത്തണം എന്നാണ്. കാരണം, ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരത്തിലേ ആരോഗ്യമുള്ള മനസ്സുണ്ടാകൂ. നമ്മുടെ ദിവസത്തിൽ കുറച്ചുസമയം വ്യായാമത്തിനായി മാറ്റിവെക്കുന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരും.
