സ്വപ്ന മായ യാഥാർത്ഥ്യം

**സറിയലിസം കഥ ആശയം 3**

ഒരു ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, മായ തൻ്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തെ മാവിൻ ചുവട്ടിലിരുന്ന് ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു. മായക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. അവൾക്ക് വരയ്ക്കാനും പുതിയ ലോകങ്ങൾ ഭാവനയിൽ കാണാനും അതിയായി ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ നിറമുള്ള പെൻസിലുകൾ താളുകളിൽ പുതിയ രൂപങ്ങൾ തീർത്തു. സൂര്യൻ മാവിൻ്റെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ താഴേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി, അവൾക്ക് മനോഹരമായൊരു കാഴ്ചയൊരുക്കി.

അന്ന് പക്ഷേ, മായക്ക് പതിവില്ലാത്ത ചിലതൊക്കെ തോന്നി. അവൾ തലയുയർത്തി മാവിൻ്റെ ഇലകളിലേക്ക് നോക്കി. സാധാരണ പച്ചനിറത്തിലുള്ള ഇലകൾക്ക് പകരം, അവ മനോഹരമായ വാട്ടർകളർ ചിത്രങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നു! ഓരോ ഇലയിലും പലതരം നിറങ്ങൾ സമ്മേളിച്ചിരുന്നു – ചിലത് നീലയും മഞ്ഞയും കലർന്ന ആകാശമായിരുന്നു, മറ്റു ചിലത് ചുവപ്പും ഓറഞ്ചും ചേർന്ന സൂര്യോദയമായിരുന്നു. മായ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി, വീണ്ടും നോക്കി. കാഴ്ചക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ല.

അത് മാത്രമല്ല, മാവിൻകൊമ്പിലിരുന്ന് പാട്ടുപാടുന്ന പക്ഷികളെയും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവയുടെ പാട്ടുകൾ വെറും ശബ്ദങ്ങളായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഓരോ പാട്ടുമൊരു വർണ്ണാഭമായ കുമിളയായി അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒഴുകി നടന്നു. ചിലത് ചുവപ്പും മഞ്ഞയും കലർന്ന ചെറിയ ഹൃദയങ്ങളായിരുന്നു, മറ്റു ചിലത് നീലയും പച്ചയും നിറഞ്ഞ കുഞ്ഞു പൂക്കളായിരുന്നു. അവ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തുള്ളിച്ചാടി, പിന്നീട് പതിയെ പൊട്ടി മായക്ക് ചുറ്റും വർണ്ണപ്പൊടി വിതറി.

മായക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. അവൾ പെൻസിൽ താഴെ വെച്ച് എഴുന്നേറ്റു. “ഇതെന്താ?” അവൾ പതിയെ മന്ത്രിച്ചു. ഉടൻ തന്നെ അവൾ തൻ്റെ ഏറ്റവും നല്ല കൂട്ടുകാരനായ അരുണിനെ വിളിച്ചു. അരുൺ മായയുടെ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലാണ് താമസിച്ചിരുന്നത്. അരുണിന് മായയെപ്പോലെ ഭാവനയൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, അവൻ വളരെ നല്ലൊരു കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു. അരുൺ ഓടിവന്ന് മായ കാണിച്ച മാവിൻ്റെ ഇലകളും പാട്ടു കുമിളകളും കണ്ടപ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

“മായ, നിനക്ക് ഭ്രാന്തായതാണോ?” അരുൺ ചോദിച്ചു. പക്ഷേ അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലും അത്ഭുതം നിറഞ്ഞിരുന്നു. “ഇതെന്താ മായാജാലമാണോ?”
മായ ചിരിച്ചു. “മായാജാലമോ അതോ സ്വപ്നമോ, എനിക്കറിയില്ല അരുൺ. പക്ഷേ ഇത് മനോഹരമാണ്.”

അവർ രണ്ടുപേരും പതിയെ മാവിൻ ചുവട്ടിൽ നിന്ന് നടന്നു. സാധാരണയായി ഉറച്ച തറയായിരുന്നു അവിടെ. പക്ഷേ ഇന്ന്, അവരുടെ കാൽക്കീഴിലെ പുല്ലുകൾ മൃദലമായ മേഘത്തുണ്ടുകൾ പോലെയായിരുന്നു. അവർ ചവിട്ടുമ്പോൾ ചെറുതായി താഴേക്ക് അമർന്നു, ഒരു ചെറിയ കുഷ്യനിൽ ഇരിക്കുന്നത് പോലെ.

കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ അവർ ഒരു വഴി കണ്ടു. ആ വഴിയിൽ വെറും കല്ലുകളായിരുന്നില്ല. പകരം, മനോഹരമായ ചായക്കപ്പുകൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്നു! ഓരോ ചായക്കപ്പിൻ്റെയും ഉള്ളിൽ നിന്ന് തിളങ്ങുന്ന ജ്യൂസ് ഒരു കുഞ്ഞരുവി പോലെ താഴേക്ക് ഒഴുകി വീഴുന്നു. ചില കപ്പുകളിൽ ഓറഞ്ച് ജ്യൂസ് ആയിരുന്നു, മറ്റു ചിലതിൽ പച്ച ആപ്പിൾ ജ്യൂസ്.

അവർ ആ വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അപ്പോൾ അവരിലൊരാൾ സംസാരിക്കുന്നതു കേട്ടു.
“ഹായ് കുട്ടികളേ! എൻ്റെ പേര് കപ്പ്സി. നിങ്ങൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്?”
മായയും അരുണും നോക്കി. ഒരു ചുവന്ന ചായക്കപ്പിൽ നിന്ന് വന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു അത്. ആ കപ്പ് അവർക്ക് നേരെ നീന്തിവന്നു.
“ഞങ്ങൾ… ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല,” മായ പറഞ്ഞു. “ഇവിടെ എന്താ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാവുന്നില്ല.”

കപ്പ്സി ചിരിച്ചു. “ഇത് സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകമാണ്, പക്ഷേ അല്പം പ്രശ്നമുണ്ട്. ‘സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരി’യുടെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് സ്വപ്നങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും മാറിപ്പോയിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും ഇങ്ങനെയൊക്കെ കാണാൻ കഴിയുന്നത്.”
“സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരിയോ? അതെന്താ?” അരുൺ ചോദിച്ചു.
“അവൾ സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്യുന്ന ആളാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന് അവൾക്ക് കൈതെറ്റിപ്പോയി. കാര്യങ്ങൾ ശരിയാക്കാൻ അവളെ സഹായിക്കണം. സ്വപ്നങ്ങളുടെ നൂൽനെയ്ത്ത് ശരിയാക്കാൻ നിങ്ങൾ അവളുടെ ‘സ്വപ്ന നൂൽനെയ്ത്ത് യന്ത്രം’ കണ്ടെത്തണം. അത് എവിടെയോ ഈ പറമ്പിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്.”

ഒരു വെല്ലുവിളിയുടെ ആകാംഷ മായയുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നി. “ഞങ്ങൾ അവളെ സഹായിക്കാം!” അവൾ പറഞ്ഞു.
“നല്ല കുട്ടികൾ! എന്നാൽ മുന്നോട്ട് പോവുക! നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൻ്റെ ശക്തിയാണ് നിങ്ങളുടെ വഴി,” കപ്പ്സി പറഞ്ഞു.
മായയും അരുണും മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവർ ഒരു പുഴയുടെ അടുത്തേക്കെത്തി. അത് സാധാരണ പുഴയായിരുന്നില്ല. ആ പുഴ നിറയെ ചിരിയായിരുന്നു! കളകളാരവം പോലെ ചിരികൾ ഒഴുകി നടന്നു. പുഴയിലെ വെള്ളം തട്ടിച്ചിതറി ചിരിക്കുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ചെറിയ ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങൾ ഉയർന്നു പൊങ്ങുന്നത് കണ്ടു.

“നമ്മുക്കിത് എങ്ങനെ കടന്നുപോകും?” അരുൺ ചോദിച്ചു. “ഇതിനൊരു പാലവുമില്ലല്ലോ?”
“കപ്പ്സി പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? നമ്മുടെ മനസ്സിൻ്റെ ശക്തിയാണ് നമ്മുടെ വഴി എന്ന്,” മായ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ കടന്നുപോകാൻ ആഗ്രഹിക്കണം. ഒരു ബോട്ട് വേണമെന്ന് ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചാലോ?”
അവർ കണ്ണടച്ച് മനസ്സിൽ ഒരു ബോട്ടിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. ഒരു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ, അവർക്ക് മുന്നിൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു ബോട്ട് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അത് തിളങ്ങുന്ന ചിന്തകൾ കൊണ്ടും നല്ല സ്വപ്നങ്ങൾ കൊണ്ടും ഉണ്ടാക്കിയതായിരുന്നു. അവർ അതിൽ കയറി. ബോട്ട് ചിരിക്കുന്ന പുഴയിലൂടെ താനെ മുന്നോട്ട് പോയി.

പുഴ കടന്നപ്പോൾ അവർ ഒരു കാട്ടിലെത്തി. അതൊരു സാധാരണ കാടായിരുന്നില്ല. മരങ്ങളെല്ലാം തലകീഴായിരുന്നു! വേരുകൾ ആകാശത്തേക്ക് വളർന്നുനിൽക്കുന്നു, ഇലകൾ താഴേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. മരങ്ങളിൽ നിറയെ തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രപ്പഴങ്ങളായിരുന്നു. അവ മൃദലമായിരുന്നു, കൈകൊണ്ട് തൊടുമ്പോൾ ചെറിയ വെളിച്ചം പുറത്തുവിട്ടു.
“ഇവിടെ ഇരുട്ടാണ്,” അരുൺ പറഞ്ഞു.
“നമ്മുക്ക് വഴി കാണാൻ നക്ഷത്രപ്പഴങ്ങൾ ശേഖരിക്കാം,” മായ പറഞ്ഞു.
അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് കുറച്ച് നക്ഷത്രപ്പഴങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു. ആ പഴങ്ങൾ ചെറിയ വിളക്കുകൾ പോലെ അവർക്ക് വഴി കാണിച്ചു. അവർ കാടുകടന്നു.

അവർ പിന്നെ കണ്ടത് ഒരു വലിയ, സൗഹൃദപരമായ മേഘ ആടിനെയായിരുന്നു. അതിൻ്റെ രോമങ്ങൾ മറന്നുപോയ ഓർമ്മകൾ കൊണ്ടായിരുന്നു നിർമ്മിച്ചിരുന്നത്. ഓരോ രോമവും ഓരോ ഓർമ്മയായിരുന്നു – ഒരു കുഞ്ഞുടുപ്പ്, ഒരു കളിച്ച കളിപ്പാട്ടം, ഒരു പഴയ പാട്ട്.
“ഈ ആടിൻ്റെ രോമങ്ങൾ അഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു,” മായ പറഞ്ഞു. “ഇവിടെ ഒരു വഴി കാണുന്നില്ല.”
“ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ ഇത് ശരിയാക്കിയാൽ വഴി തുറക്കുമോ?” അരുൺ ചോദിച്ചു.
അവർ ആടിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അതിൻ്റെ ഒരു രോമം പ്രത്യേകമായി കുഴഞ്ഞുകിടക്കുന്നതായി കണ്ടു. അതൊരു താരാട്ടുപാട്ടിൻ്റെ ഓർമ്മയായിരുന്നു. അവർ ക്ഷമയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും ആ കുരുക്കുകൾ അഴിച്ചു. ആടിന് സന്തോഷമായി. അത് സന്തോഷത്തോടെ തലയാട്ടി. അപ്പോൾ അവർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു പുതിയ വഴി തെളിഞ്ഞു വന്നു.

അങ്ങനെ, അവരുടെ ആകാംഷയും ദയയും കൂട്ടായ്മയും ഉപയോഗിച്ച് അവർ മുന്നോട്ട് പോയി. മായയുടെ ഭാവന ഓരോ അത്ഭുതങ്ങളെയും മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിച്ചു, അരുണിൻ്റെ പ്രായോഗികമായ ചിന്തകൾ വഴികൾ കണ്ടെത്താൻ സഹായിച്ചു.

അവസാനം, അവർ സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരിയുടെ നൂൽനെയ്ത്ത് യന്ത്രം കണ്ടെത്തി. അത് ഒരു പുസ്തകങ്ങളുടെ ദ്വീപിൽ, ചന്ദ്രവെളിച്ചവും മഴവില്ലുകളും കൊണ്ട് നെയ്തെടുത്ത ഒരു വലിയ ചിലന്തിവല പോലെയായിരുന്നു!
അവിടെ സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തിളങ്ങുന്ന ഒരു രൂപമായിരുന്നു, അല്പം പരിഭ്രമിച്ചിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ എന്നെ കണ്ടെത്തിയല്ലോ!” അവൾ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ഞാനൊരു വലിയ സ്വപ്നം കണ്ടപ്പോൾ എൻ്റെ നൂൽനെയ്ത്ത് യന്ത്രം തെറ്റിപ്പോയി. സ്വപ്നങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും കലർന്നുപോയി.”
മായയും അരുണും അവളോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
“ഇത് മനോഹരമാണ്, പക്ഷേ കുറച്ചുകൂടി നേരം ഇത് തുടർന്നാൽ ഞങ്ങൾക്കത് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല,” മായ പറഞ്ഞു.

സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരി അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് നൂൽനെയ്ത്ത് യന്ത്രം ശരിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. മായയും അരുണും അവൾക്ക് സഹായങ്ങൾ ചെയ്തു. പതിയെ, സ്വപ്നങ്ങളെ അവയുടെ ലോകത്തേക്ക് തിരിച്ചയച്ചു. യാഥാർത്ഥ്യം പതിയെ സാധാരണ നിലയിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. മാവിൻ്റെ ഇലകൾ വീണ്ടും പച്ചയായി. പക്ഷികൾ സാധാരണ പാട്ടുകൾ പാടാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, അവർ പാടുമ്പോൾ മായക്ക് ഇലകളിൽ ഒരു നേരിയ തിളക്കവും പാട്ടുകളിൽ ഒരു നേരിയ വർണ്ണവും കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

അവർ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി. അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ അത്ഭുതവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ ദിവസം അവർ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. സാധാരണ ലോകത്തിൽ പോലും ചിലപ്പോൾ അതിശയകരമായ കാര്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.

**പാഠം:**
ചിലപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നതോ വിചിത്രമായതോ ആയി തോന്നിയേക്കാം. അപ്പോഴും, നമ്മുടെ ആകാംഷ, ദയ, ഒപ്പം ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള കഴിവ് എന്നിവയ്ക്ക് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും സന്തുലിതാവസ്ഥ വീണ്ടെടുക്കാനും നമ്മളെ സഹായിക്കാൻ കഴിയും. ഒരു ചെറിയ ഭാവന പോലും ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ വെല്ലുവിളികളെ നേരിടാൻ നമ്മളെ സഹായിക്കും. അത്ഭുതങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുക, പക്ഷേ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൻ്റെ സൗന്ദര്യത്തെയും വിലമതിക്കാൻ പഠിക്കുക.