നക്ഷത്രകഥകൾ: അപ്പൂപ്പന്റെ ജ്ഞാനം

നോൺ-ഫിക്ഷൻ കഥാ ആശയം 32

ഒരുപാട് ദൂരം നടന്നുവേണം ആമിനയുടെയും റിയാന്റെയും വീടിനടുത്തുള്ള കുന്നിൻ മുകളിൽ എത്താൻ. കുന്നിൻ മുകളിൽ എത്തിയാൽ താഴെ വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചുനിൽക്കുന്ന കൊച്ചുഗ്രാമം കാണാം. അവിടത്തെ വീടുകളിൽ നിന്നും ചിമ്മിനിപ്പുക ഉയരുന്നത് കാണാൻ നല്ല രസമാണ്. റിയാൻ ഒരു കുസൃതിക്കുടുക്കയായിരുന്നു, പക്ഷേ ആമിന അവന്റെ ചേച്ചിയായിരുന്നു, അവൾക്ക് എല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിക്കാനായിരുന്നു ഇഷ്ടം. അവർക്ക് അപ്പൂപ്പനെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അപ്പൂപ്പന്റെ കൈയ്കളിൽ സ്നേഹവും, കണ്ണുകളിൽ കഥകളും, വാക്കുകളിൽ ജ്ഞാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ രാത്രികളിലും, അത്താഴം കഴിഞ്ഞ്, അപ്പൂപ്പൻ അവരെ വീടിന്റെ പൂമുഖത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകുമായിരുന്നു. അവിടെ നല്ല തണുത്ത കാറ്റും നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആകാശവും അവർക്കായി കാത്തിരിക്കും.

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം, മേഘങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു തെളിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ, ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ വജ്രങ്ങൾ വിതറിയ കറുത്ത പട്ടുപോലെ തിളങ്ങി നിന്നു. അപ്പൂപ്പൻ ഒരു പഴയ മരക്കസേരയിൽ ഇരുന്നു, ആമിനയും റിയാനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇരുവശത്തും നിലത്ത് കാൽ നീട്ടി ഇരുന്നു. “അപ്പൂപ്പാ, ഇന്ന് നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്തൊരു ഭംഗിയാണ്!” ആമിനയുടെ കണ്ണുകൾ ആകാശത്ത് ഉറച്ചുനിന്നു. “അതെ മോളേ, ഇന്നത്തെ രാത്രിക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്. എല്ലാ നക്ഷത്രങ്ങളെയും നമുക്ക് നന്നായി കാണാം,” അപ്പൂപ്പൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇവ വെറും മിന്നാമിനുങ്ങുകളാണോ അപ്പൂപ്പാ? അതോ ദൂരെയുള്ള വിളക്കുകളോ?” റിയാൻ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.

അപ്പൂപ്പൻ അവന്റെ തലയിൽ തലോടി. “ഇവ വിളക്കുകളല്ല റിയാൻ, മിന്നാമിനുങ്ങുകളുമല്ല. ഇവ ഓരോന്നും നമ്മളെപ്പോലെ ഒരു സൂര്യനാണ്!” അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു. ആമിനയും റിയാനും ഞെട്ടലോടെ അപ്പൂപ്പനെ നോക്കി. “സൂര്യനോ? നമ്മുടെ സൂര്യനെപ്പോലെയോ?” ആമിനയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അതിശയമുണ്ടായിരുന്നു. “അതെ, നമ്മൾ പകൽ കാണുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ, ഓരോ നക്ഷത്രവും സ്വന്തമായി വെളിച്ചവും ചൂടും ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു വലിയ ഗോളമാണ്. പക്ഷേ അവ നമ്മളിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് ദൂരെയായതുകൊണ്ട്, കൊച്ചു വെളിച്ചത്തുണ്ടുകളായി തോന്നുന്നു,” അപ്പൂപ്പൻ വിശദീകരിച്ചു.

“അപ്പൂപ്പാ, അപ്പോൾ അവ എത്ര ദൂരെയാണ്?” റിയാൻ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു. അപ്പൂപ്പൻ ആകാശത്തേക്ക് ചൂണ്ടി. “ചില നക്ഷത്രങ്ങൾ നമ്മുടെ സൂര്യനിൽ നിന്ന് ലക്ഷക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെയാണ്. ചിലത് അതിലും ദൂരെ. ഒരു നക്ഷത്രത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന വെളിച്ചം നമ്മളുടെ അടുത്തേക്ക് എത്താൻ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ എടുക്കും.” ഇത് കേട്ട് അവർക്ക് ആശ്ചര്യമായി. “അപ്പോൾ നമ്മൾ ഇപ്പോൾ കാണുന്ന വെളിച്ചം, ഒരുപക്ഷേ ആയിരം വർഷം മുൻപ് പുറപ്പെട്ടതായിരിക്കും. ഒരുതരം ടൈം ട്രാവൽ പോലെ!” ആമിനയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

“കൃത്യമായി പറഞ്ഞു മോളേ! നമ്മൾ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മൾ ഭൂതകാലത്തെയാണ് കാണുന്നത്. പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു യാത്രയാണത്,” അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു. “നക്ഷത്രങ്ങൾ ഒരുപാട് കഥകൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഓരോ നക്ഷത്രക്കൂട്ടത്തിനും ഓരോ കഥയുണ്ട്. പണ്ട് കാലത്തെ ആളുകൾ ഈ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി പല രൂപങ്ങളും കണ്ടുപിടിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായത്,” അപ്പൂപ്പൻ തുടർന്നു. “നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങളോ?” റിയാൻ ചോദിച്ചു. “അതെ, നമ്മൾ സപ്തർഷികളെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടില്ലേ? ഒരു വലിയ സ്പൂൺ പോലെ ആകാശത്ത് കാണുന്ന ഏഴ് നക്ഷത്രങ്ങൾ. ആമിനയുടെ അരികിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അപ്പൂപ്പൻ ആകാശത്ത് സപ്തർഷികളെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. “അത് ദാ അവിടെ,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

“ഇന്നൊരു രസകരമായ യാത്ര പോകാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?” അപ്പൂപ്പൻ ചോദിച്ചു. അവർ ആകാംഷയോടെ തലയാട്ടി. “കണ്ണടച്ച്, എന്നോടൊപ്പം വരാൻ ശ്രമിക്കൂ,” അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു. ആമിനയും റിയാനും കണ്ണടച്ചു. “നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഭൂമിയെ വിട്ട് മുകളിലേക്ക് പറക്കുകയാണ്. നമ്മുടെ വീടും ഗ്രാമവും ദൂരെ ഒരു കൊച്ചു വെളിച്ചമായി മാറുന്നത് കാണാം,” അപ്പൂപ്പൻ പതിയെ പറഞ്ഞു. “അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ അതിരുകൾ കടന്ന് നമ്മൾ ബഹിരാകാശത്തേക്ക് എത്തി. ഇവിടെ ഇരുട്ടാണ്, പക്ഷേ ചുറ്റും ലക്ഷക്കണക്കിന് നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു.”

അപ്പൂപ്പൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ആമിനയുടെയും റിയാന്റെയും മനസ്സിൽ ഒരു അത്ഭുതലോകം രൂപപ്പെട്ടു. അവർ ശരിക്കും ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നു നീങ്ങുന്നതായി സങ്കൽപ്പിച്ചു. “നോക്കൂ, അവിടെ ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള ഒരു വലിയ നക്ഷത്രം! അത് നമ്മുടെ സൂര്യനെക്കാൾ ആയിരം മടങ്ങ് വലുപ്പമുള്ള ഒരു ചുവന്ന ഭീമൻ നക്ഷത്രമാണ്. അതിന്റെ പ്രായം ഒരുപാട് കൂടിയതുകൊണ്ട് നിറം മാറിയതാണ്. ആ നക്ഷത്രത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ വൻ സ്ഫോടനങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ടാകും.” അപ്പൂപ്പൻ അവരെ ഒരു വെളുത്ത പൊട്ടുപോലെയുള്ള നക്ഷത്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. “ഇതൊരു വെള്ള കുള്ളൻ നക്ഷത്രമാണ്. ഒരു വലിയ നക്ഷത്രത്തിന്റെ ജീവിതം അവസാനിക്കുമ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ ഭാഗം. ഇത് നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ അത്രയുമൊക്കെ വലുപ്പമുണ്ടാകൂ, പക്ഷേ ഭാരം അതിഭയങ്കരമായിരിക്കും.”

അവർ അങ്ങനെ ഓരോ നക്ഷത്രത്തെക്കുറിച്ചും കേട്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ചിലത് ഒറ്റയ്ക്കു സഞ്ചരിക്കുന്നു, ചിലത് കൂട്ടമായി, നക്ഷത്രസമൂഹങ്ങളായി. “ഓരോ നക്ഷത്രത്തിനും ഒരു കഥയുണ്ട്. ചില നക്ഷത്രങ്ങൾ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി അവിടെയുണ്ട്, ചിലത് പുതുതായി ജനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചില നക്ഷത്രങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ച് മരിക്കുന്നു,” അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ഭൂമിയിലിരുന്ന് കാണുന്ന ഈ നക്ഷത്രങ്ങൾ ഒരു മാന്ത്രികലോകം പോലെയാണ്. ഓരോ നക്ഷത്രത്തെക്കുറിച്ചും പഠിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് പുതിയ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ കഴിയും.”

അപ്പൂപ്പൻ അവരെ വീണ്ടും ആകാശത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. “നക്ഷത്രങ്ങളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് മനുഷ്യൻ കഥകളുണ്ടാക്കി. ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ രൂപം, ഒരു കരടിയുടെ രൂപം, ഒരു തേളിന്റെ രൂപം… അതൊക്കെ നമ്മുടെ ഭാവനയുടെ ലോകമാണ്. ശാസ്ത്രവും കഥകളും ചേരുമ്പോൾ അത്ഭുതങ്ങൾ സംഭവിക്കും.”

പതുക്കെ, അപ്പൂപ്പൻ അവരെ യാത്രയിൽ നിന്ന് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. “കണ്ണുതുറന്നോളൂ കുട്ടികളേ,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ആമിനയും റിയാനും കണ്ണുതുറന്നു. അവർ പരസ്പരം നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അതിശയവും സന്തോഷവും തിളങ്ങി. ആകാശം ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു, നക്ഷത്രങ്ങൾ ഇപ്പോഴും മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവർക്ക് നക്ഷത്രങ്ങളെ വെറും പ്രകാശത്തുണ്ടുകളായിരുന്നില്ല. അവ ഓരോന്നും ജീവനുള്ള കഥകളായിരുന്നു.

“അപ്പൂപ്പാ, ഇത് ശരിക്കും അത്ഭുതമായിരുന്നു! ഞാൻ ഇത്രയും ദൂരം പോയപോലെ തോന്നി,” റിയാൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഓരോ നക്ഷത്രത്തെയും നോക്കുമ്പോൾ അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞ കഥകൾ ഓർമ്മ വരും,” ആമിന പുഞ്ചിരിച്ചു. അപ്പൂപ്പൻ അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നമ്മൾ ചുറ്റും നോക്കിയാൽ, അറിയാൻ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ഈ പ്രപഞ്ചം ഒരു വലിയ പുസ്തകമാണ്. ഓരോ നക്ഷത്രവും ഓരോ കഥയാണ്. നമ്മൾ കണ്ണുയർത്തി നോക്കിയാൽ, ആകാംഷയോടെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചാൽ, ആ കഥകൾ നമുക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയും.”

അവർ അന്ന് രാത്രിയിൽ കുന്നിൻമുകളിൽ നിന്നിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ആമിനയും റിയാനും കൈകോർത്തുപിടിച്ചു. ഓരോ നക്ഷത്രവും അവർക്ക് പുതിയ അർത്ഥം നൽകി. ആകാശത്തിലെ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. അന്ന് രാത്രി അവർക്ക് നല്ല ഉറക്കം കിട്ടി. കാരണം, അവരുടെ മനസ്സിൽ പുതിയ അറിവിന്റെ വെളിച്ചവും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അത്ഭുതങ്ങളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി എന്നും അവർക്ക് ആകാശത്തേക്കു നോക്കുമ്പോൾ, അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞ കഥകൾ ഓർമ്മവരും. ഓരോ നക്ഷത്രത്തിലും ഒരു പ്രപഞ്ചം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.

**ഗുണപാഠം:** തുറന്ന മനസ്സോടെ ചുറ്റും നോക്കിയാൽ, അറിയാൻ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ഓരോ കണ്ടെത്തലും ഒരു പുതിയ ലോകം തുറന്നുതരും, നമ്മുടെ കൗതുകം നമ്മളെ വലിയ അറിവുകളിലേക്ക് നയിക്കും.