നോൺ-ഫിക്ഷൻ സ്റ്റോറി ഐഡിയ 28
പുഴയുടെ പാട്ട്
കേരളത്തിലെ ശാന്തവും സുന്ദരവുമായ ഒരു ഗ്രാമമായിരുന്നു പുഴക്കാട്. പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ പാടങ്ങളും തെങ്ങോലകൾ തണൽ വിരിച്ച വഴികളും കളകളാരവം പൊഴിച്ചു പാഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഒരു ചെറിയ പുഴയും ആ ഗ്രാമത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. മയ, റോഹൻ, ലീന എന്നിവരായിരുന്നു ആ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല കൂട്ടുകാർ. അവരെല്ലാവരും ഏകദേശം പതിനൊന്നിനും പതിമൂന്നിനും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ളവരായിരുന്നു. കളിച്ചും ചിരിച്ചും അവർ എന്നും ഒന്നിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.
അവരുടെ വീടിനടുത്തുകൂടി ഒരു ചെറിയ അരുവി ഒഴുകിയിരുന്നു. അതൊരു വലിയ പുഴയിലേക്ക് ചേരുന്ന ചെറിയ നീർച്ചാലാണ്. വേനൽക്കാലത്ത് വെള്ളം കുറയുമ്പോൾ കുട്ടികൾ അതിലിറങ്ങി കളിക്കുമായിരുന്നു. അതിന്റെ തീരത്ത് കല്ലുകൾ പെറുക്കിയും പൂമ്പാറ്റകളെ പിന്തുടർന്നും അവർ സമയം ചെലവിട്ടു. ഈ അരുവി അവർക്ക് എന്നും ഒരു രസകരമായ കളിസ്ഥലമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, വെയിൽ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയ ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, അവർ അരുവിയിലിരുന്ന് കാൽ നനയ്ക്കുകയായിരുന്നു. മയ പതിവില്ലാത്തൊരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു: “ഈ അരുവി എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്? എവിടെയാണ് ഇത് അവസാനിക്കുന്നത്?”
റോഹൻ ചിന്തിച്ചു: “അതൊരു പുഴയിലേക്ക് ചേരുന്നുണ്ടല്ലോ, മയ.”
“അല്ല റോഹൻ, ഞാൻ ചോദിച്ചത് ഇതിന്റെ തുടക്കം എവിടെയാണെന്നാണ്. ഏതൊരു വലിയ കാര്യത്തിനും ഒരു ചെറിയ തുടക്കം ഉണ്ടാവില്ലേ? ഇത് എവിടെ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്? ഒരു വലിയ മലയുടെ മുകളിൽ നിന്നാണോ? അതോ ഭൂമിക്കടിയിൽ നിന്നാണോ?” മയയുടെ കണ്ണുകളിൽ കൗതുകം നിറഞ്ഞു.
ലീന അവളുടെ നോട്ട്ബുക്കിൽ എന്തോ വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു. “അതൊരു നല്ല ചോദ്യമാണ് മയ. നമ്മൾ എപ്പോഴും ഈ അരുവി കാണാറുണ്ട്, പക്ഷേ അതിനെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ ശരിക്കും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല, അല്ലേ?”
“നമുക്ക് കണ്ടെത്താം!” റോഹൻ ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് ഈ അരുവിയെ പിന്തുടർന്ന് അതിന്റെ തുടക്കം കണ്ടെത്താം!”
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, മൂവരും അവരുടെ സാഹസിക യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി. ചെറിയ ബാഗുകളിൽ വെള്ളക്കുപ്പികളും ലഘുഭക്ഷണവും ലീനയുടെ നോട്ട്ബുക്കും പെൻസിലുകളും അവർ കരുതി. സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയരുമ്പോൾ, അവർ അരുവിക്ക് എതിർ ദിശയിലേക്ക്, അതായത് വെള്ളം ഒഴുകി വരുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു തുടങ്ങി.
ആദ്യം നടപ്പ് എളുപ്പമായിരുന്നു. അരുവി വീടുകൾക്കിടയിലൂടെയും ചെറിയ തെങ്ങുതോപ്പുകളിലൂടെയും ഒഴുകി. അവർ പോകുന്തോറും ചുറ്റുപാടുകൾ മാറിമറിഞ്ഞു. വീടുകൾ കുറഞ്ഞു, കാടിന്റെ പച്ചപ്പ് കൂടിവന്നു. പക്ഷികളുടെ കളകൂജനവും ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിലും മാത്രം അവർക്ക് കൂട്ടായി.
മയ മുന്നിൽ നടന്നു, ഓരോ കല്ലിന്റെയും ഓരോ ചെടിയുടെയും അടുത്തുകൂടി ഒഴുകുന്ന അരുവിയെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം പിന്തുടർന്നു. റോഹൻ വഴിയരികിലെ ചെറിയ കല്ലുകൾ മാറ്റി നടപ്പാത ഒരുക്കി. ലീന കണ്ട കാഴ്ചകളെല്ലാം അവളുടെ നോട്ട്ബുക്കിൽ വരച്ചു. ഒരു ചെറിയ നീലത്തവള അരുവിയുടെ കരയിൽ ചാടിക്കുതിച്ചു പോയതും, ഒരു തുമ്പി വെള്ളത്തിൽ മുട്ടയിടുന്നതും അവൾ അതിമനോഹരമായി വരച്ചുവെച്ചു.
അവർ മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും അരുവി കൂടുതൽ നേർത്തുവന്നു. ചെറിയ പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെയും വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾക്കിടയിലൂടെയും അത് ഒതുങ്ങി ഒഴുകി. ചിലപ്പോൾ നടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. പാറകളിൽ തെന്നാതെ ശ്രദ്ധിച്ചു നടന്നു. “നമ്മൾ എത്തുന്നില്ലേ?” റോഹൻ ചോദിച്ചു, അവന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ക്ഷീണം നിഴലിച്ചു.
“നമ്മൾ ഏകദേശം എത്തിക്കഴിഞ്ഞു എന്നാണ് തോന്നുന്നത്,” മയ പറഞ്ഞു. “വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്കിന് വേഗത കൂടുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ അർത്ഥം നമ്മൾ ഉറവിടത്തിന് അടുത്താണെന്നാണ്.”
അവർ കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് നടന്നു. പെട്ടെന്ന്, ഒരു കാഴ്ച അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഇടതൂർന്ന മരങ്ങൾക്കിടയിലെ പാറക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന്, ചെറിയ ഒരു ഉറവ. തിളങ്ങുന്ന ശുദ്ധജലം ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞുകുട്ടി ചിരിക്കുന്നതുപോലെ കളകളാരവത്തോടെ പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. അവിടുന്നാണ് ആ അരുവി ആരംഭിക്കുന്നത്!
“നോക്കൂ!” മയ ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. “ഇവിടെ നിന്നാണ് ഇത് തുടങ്ങുന്നത്!”
അവർ മൂവരും ആ ചെറിയ ഉറവയുടെ അടുത്ത് ഇരുന്നു. തണുത്ത, ശുദ്ധമായ വെള്ളം അവർ കൈക്കുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്ത് കുടിച്ചു. അതിനൊരു പ്രത്യേക രുചിയുണ്ടായിരുന്നു, ഭൂമിയുടെ തണുപ്പും പുതുമയും ചേർന്ന രുചി.
“ഇത്രയും ചെറിയ ഒരിടത്തുനിന്നാണ് ഈ വലിയ അരുവി ഉണ്ടാകുന്നതെന്നോ?” റോഹൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അതെ,” ലീന പറഞ്ഞു. “ഈ ഉറവയിൽ നിന്നുള്ള ഓരോ തുള്ളി വെള്ളവും ചേർന്ന് ഒരു ചെറിയ അരുവിയായി, പിന്നെ അത് വലിയ പുഴയിലേക്ക്. ഓരോ തുള്ളിക്കും അതിൻ്റേതായ യാത്രയുണ്ട്, അതിൻ്റേതായ പ്രാധാന്യവുമുണ്ട്.”
അവർ ഉറവിടത്തിൽ കുറച്ചധികം സമയം ചെലവഴിച്ചു. അരുവി എങ്ങനെയാണ് ജീവജാലങ്ങൾക്ക് സഹായകമാകുന്നതെന്ന് അവർ കണ്ടു. പക്ഷികൾ ആ വെള്ളം കുടിക്കുന്നു, ചെറിയ മത്സ്യങ്ങൾ അതിൽ നീന്തുന്നു, ധാരാളം ചെടികൾ അതിന്റെ തീരത്ത് വളരുന്നു. ഈ ചെറിയ അരുവിക്ക് ചുറ്റും എത്രയെത്ര ജീവികളാണ് ജീവിക്കുന്നത്!
മടക്കയാത്രയിൽ, അവർ അരുവിയുടെ ഒഴുക്കിനൊപ്പം താഴേക്ക് നടന്നു. പോകുന്ന വഴിയിൽ, ഒരു ചെറിയ പാലത്തിനടുത്ത് അവർ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു. ആരോ വലിച്ചെറിഞ്ഞ പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികളും മാലിന്യങ്ങളും അരുവിയുടെ ഒഴുക്കിനെ തടസ്സപ്പെടുത്തി കിടക്കുന്നു.
“അയ്യോ, ഇത് വൃത്തികേടായല്ലോ!” ലീന പറഞ്ഞു. “ഈ മാലിന്യങ്ങൾ കാരണം വെള്ളത്തിന് പോകാൻ പ്രയാസമാണ്. കൂടാതെ ഇത് വെള്ളത്തിലെ ജീവികൾക്ക് ദോഷകരവുമാണ്.”
“ശരിയാണ്,” മയ സമ്മതിച്ചു. “നമ്മൾ കണ്ട ആ ചെറിയ ഉറവയിൽ നിന്ന് വരുന്ന ശുദ്ധമായ വെള്ളം ഇവിടെ എത്തുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ മലിനമാകാൻ പാടില്ല.”
റോഹൻ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു, “നമുക്ക് ഇത് വൃത്തിയാക്കാം! നമ്മൾ ഈ അരുവിയുടെ തുടക്കം കണ്ടു, അതിന്റെ യാത്രയും കണ്ടു. ഇത് വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെയും ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.”
മൂവരും ചേർന്ന് പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം പെറുക്കി മാറ്റാൻ തുടങ്ങി. അവർക്ക് ഒരു വലിയ ബാഗ് നിറയെ മാലിന്യങ്ങൾ കിട്ടി. അതെല്ലാം അവർ അടുത്തുള്ള മാലിന്യ സംഭരണ സ്ഥലത്ത് കൊണ്ടിട്ടു. അരുവി വീണ്ടും സ്വതന്ത്രമായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
വൈകുന്നേരത്തോടെ, ക്ഷീണിതരാണെങ്കിലും സന്തോഷത്തോടെ അവർ വീട്ടിലെത്തി. അവർ കണ്ട കാഴ്ചകളെക്കുറിച്ചും പഠിച്ച കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും മാതാപിതാക്കളോട് സംസാരിച്ചു. ചെറിയ ഒരു അരുവി എത്രത്തോളം പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്നും, അത് എങ്ങനെയാണ് ജീവജാലങ്ങളെയും പ്രകൃതിയെയും സ്വാധീനിക്കുന്നതെന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കി.
ആ ദിവസം മുതൽ, മയ, റോഹൻ, ലീന എന്നിവർ അവരുടെ അരുവിയുടെ കാവൽക്കാരായി മാറി. അവർ ഇടയ്ക്കിടെ പോയി അരുവി വൃത്തിയാണോയെന്ന് നോക്കി. പുതിയ എന്തെങ്കിലും കാണുമ്പോൾ അവർ ലീനയുടെ നോട്ട്ബുക്കിൽ അത് വരച്ചു ചേർത്തു. ആ ചെറിയ അരുവി അവർക്ക് വെറുമൊരു കളിസ്ഥലമായിരുന്നില്ല, അതൊരു വലിയ പാഠശാലയായിരുന്നു.
ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിനും അതിൻ്റേതായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ ഉറവയിൽ നിന്നാണ് ഒരു വലിയ അരുവിയുണ്ടാകുന്നത്. അതുപോലെ, നമ്മുടെ ചെറിയ പരിശ്രമങ്ങൾക്കും നല്ല ചിന്തകൾക്കും ഈ ലോകത്ത് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ കഴിയും. പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ ജീവജാലങ്ങളും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നാം ഓരോരുത്തരും അതിനെ സ്നേഹിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും വേണം. അതാണ് ഈ അരുവി അവരെ പഠിപ്പിച്ച ഏറ്റവും വലിയ പാഠം.
