നോൺ-ഫിക്ഷൻ സ്റ്റോറി ഐഡിയ 18
മായാ, പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരി, പുഴയോരത്തുള്ള തറവാട്ടുവീട്ടിലാണ് താമസം. പുഴ അവൾക്ക് ഒരുപാട് കഥകൾ പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ ശാന്തമായി ഒഴുകി, ചിലപ്പോൾ കലങ്ങിമറിഞ്ഞ്, പുഴ ഒരു ജീവനുള്ള കൂട്ടുകാരിയെപ്പോലെയായിരുന്നു മായക്ക്. അവളുടെ വീടിന്റെ തൊട്ടുപിന്നിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ആ ചെറിയ പുഴയെക്കുറിച്ച് മായാ എപ്പോഴും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക്, കനത്ത ചൂടിൽ, മായാ പുഴയോരത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. വെള്ളം മെല്ലെ ആവിപോലെ മുകളിലേക്ക് ഉയരുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. “ഇതെവിടെപ്പോകുന്നു, അപ്പുപ്പാ?” അവൾ അടുത്തായി കസേരയിലിരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്ന അപ്പുപ്പനോട് ചോദിച്ചു.
അപ്പുപ്പൻ ചിരിച്ചു. “ഓ, അതൊരു വലിയ യാത്രയ്ക്ക് പോവുകയാണ്, മോളെ. ഒരുപാട് രഹസ്യങ്ങളുള്ള ഒരു യാത്ര.”
“എന്ത് യാത്ര?” മായയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. “വെള്ളത്തിന് യാത്ര ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ? അതെങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത്?”
“പുഴയിലെ വെള്ളത്തിന് മാത്രമല്ല, ഭൂമിയിലെ ഓരോ തുള്ളി വെള്ളത്തിനും അതിൻ്റേതായ ഒരു യാത്രയുണ്ട്,” അപ്പുപ്പൻ പറഞ്ഞു. “അതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിനക്ക് രാത്രി ഒരു കഥ പറഞ്ഞുതരാം. ഇപ്പോൾ നീ പോയി കളിച്ചോളൂ.”
അപ്പുപ്പൻ്റെ വാക്കുകൾ മായയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കൗതുകം നിറച്ചു. വെള്ളത്തിൻ്റെ യാത്ര! അതെങ്ങനെയായിരിക്കും? രാത്രിയാകാൻ അവൾ ആകാംഷയോടെ കാത്തിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി, അത്താഴം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മായാ അപ്പുപ്പൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. “കഥ പറഞ്ഞ് തരൂ, അപ്പുപ്പാ! വെള്ളത്തിൻ്റെ യാത്രയുടെ കഥ!”
അപ്പുപ്പൻ അവളെ മടിയിലിരുത്തി. “പണ്ട് പണ്ട്, അല്ല, എല്ലാ ദിവസവും സംഭവിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമാണിത്,” അപ്പുപ്പൻ തുടങ്ങി. “സൂര്യൻ്റെ ചൂടേറ്റ് നമ്മുടെ പുഴയിലെയും കുളത്തിലെയും കടലിലെയും വെള്ളം മെല്ലെ നീരാവിയായി ആകാശത്തേക്ക് ഉയരും. ഭൂമിയിലെ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ വേണ്ടിയുള്ള ആകാശത്തിലെ വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ കർത്തവ്യമാണത്.”
അപ്പുപ്പൻ തുടർന്നു, “അങ്ങനെ ആകാശത്തിലെത്തുന്ന നീരാവിക്ക് തണുപ്പേൽക്കുമ്പോൾ അത് കൊച്ചുകൊച്ചു വെള്ളത്തുള്ളികളായി മാറും. ഈ വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് മേഘങ്ങളായി മാറും. പലതരം മേഘങ്ങൾ, ഓരോന്നിനും ഓരോ നിറവും രൂപവും. ചിലത് ആനക്കൂട്ടത്തെപ്പോലെ, ചിലത് വലിയ പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെ.”
അപ്പുപ്പൻ കഥ പറഞ്ഞിട്ടും മായയുടെ ആകാംഷ അവസാനിച്ചില്ല. ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ, മായയുടെ മനസ്സിൽ ആകാശത്തേക്കുയരുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളും മേഘങ്ങളും നിറഞ്ഞുനിന്നു. പതിയെ അവൾ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.
മായാ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു. അവൾ ഒരു ചെറിയ വെള്ളത്തുള്ളിയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ചുറ്റും ഒരുപാട് വെള്ളത്തുള്ളികൾ. അവർ ഒരുമിച്ച് മെല്ലെ, മെല്ലെ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങുകയാണ്. താഴെ പുഴ ചെറുതായി, വീടുകൾ തീപ്പെട്ടിക്കൂടുകൾ പോലെയായി. സൂര്യന്റെ സ്നേഹമുള്ള ചൂട് ശരീരത്തിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ മറ്റ് വെള്ളത്തുള്ളികളോട് ചേർന്ന് ഒരു വലിയ മേഘക്കൂട്ടിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അവിടെ നല്ല തണുപ്പായിരുന്നു. മേഘത്തിനുള്ളിൽ അവർ കൂട്ടുകൂടി പറന്നു നടന്നു. ലോകം മുഴുവൻ ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. തണുത്ത കാറ്റ് അവരെ ഒരു പഞ്ഞിപോലെ തലോടി നീങ്ങാൻ സഹായിച്ചു. ഉയരങ്ങളിൽ മലകളും വനങ്ങളും താഴെ നീലക്കടലുമെല്ലാം അവൾ കണ്ടു. ഒരുപാട് ദൂരം യാത്ര ചെയ്തപ്പോൾ മേഘം നിറഞ്ഞു കറുത്തുതുടങ്ങി. വെള്ളത്തുള്ളികൾക്ക് പരസ്പരം ഒട്ടിപ്പിടിച്ച് നിൽക്കാൻ പ്രയാസമായി. ഭാരം കൂടിയപ്പോൾ താഴേക്ക് വീഴാനുള്ള സമയമായി എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
പെട്ടെന്ന്, ആ മേഘം പൊട്ടിച്ചിതറി. മായയും മറ്റ് വെള്ളത്തുള്ളികളും മഴയായി താഴേക്ക് പതിച്ചു. താഴേക്ക് വരുമ്പോൾ മായാ പലതും കണ്ടു. വരണ്ടുണങ്ങിയ മരങ്ങൾ, ദാഹിച്ച് വലഞ്ഞ പൂക്കൾ, കളിച്ചുചിരിക്കുന്ന കുട്ടികൾ. അവൾ മണ്ണിൽ വീണു. മണ്ണ് ആ മഴത്തുള്ളിയെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. അവൾ പതിയെ മണ്ണിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി, ഒരു വേരിലൂടെ മുകളിലേക്ക് കയറി ഒരു ചെടിയുടെ ഭാഗമായി. പിന്നീട് അവൾ ഒരു പൂവിൻ്റെ ഇതളുകളിലൂടെ പുറത്തുവന്നു, ഒരു മഞ്ഞുകണമായി തിളങ്ങിനിന്നു.
പിന്നീട് അവൾ പാറകളിലൂടെ ഒഴുകി, ചെറിയ അരുവികളിലൂടെ വൻപുഴയിലേക്ക് ചേർന്നു. മായാ തൻ്റെ പുഴയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ വീടിൻ്റെ അടുത്തുള്ള പുഴയിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി, താൻ നേരത്തെ കണ്ടതുപോലെ വീണ്ടും ആവിയായി മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു… യാത്രയുടെ ഒടുങ്ങാത്ത ഒരു ചക്രം!
മായാ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. കിഴക്ക് വെള്ളകീറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൾക്ക് സ്വപ്നം ഒരു യഥാർത്ഥ യാത്ര പോലെ തോന്നി. അവൾ വേഗം അപ്പുപ്പൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.
“അപ്പുപ്പാ! ഞാൻ വെള്ളത്തിൻ്റെ യാത്ര കണ്ടു! ഞാൻ ഒരു വെള്ളത്തുള്ളിയായി ആകാശത്തേക്ക് പോയി, മേഘങ്ങളിൽ പറന്നു, പിന്നെ മഴയായി താഴെ വീണു, പുഴയിലേക്ക് തിരികെയെത്തി!” മായാ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അപ്പുപ്പൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതാണ് മോളെ, ജലചക്രം. വെള്ളം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ആകാശത്തേക്ക് പോയി, തിരിച്ച് ഭൂമിയിലേക്ക് വരുന്ന ഒരു യാത്ര. നീരാവിയായി മുകളിലേക്ക് പോകുന്നതിന് ‘ബാഷ്പീകരണം’ എന്നും, മേഘമായി മാറുന്നതിന് ‘ഘനീഭവിക്കൽ’ എന്നും, മഴയായി താഴേക്ക് വരുന്നതിന് ‘വർഷണം’ എന്നും പറയും. ഈ ചക്രം കാരണമാണ് നമുക്ക് കുടിക്കാൻ വെള്ളവും കൃഷി ചെയ്യാൻ മഴയും ലഭിക്കുന്നത്.”
“എല്ലാ വെള്ളത്തുള്ളികളും ഈ യാത്ര പോകുമോ, അപ്പുപ്പാ?” മായാ ചോദിച്ചു.
“ഉം, എല്ലാ വെള്ളത്തുള്ളികളും. നമ്മുടെ കുടിവെള്ളം പോലും ഒരുപക്ഷേ ഒരുപാട് യാത്രകൾ കഴിഞ്ഞായിരിക്കാം നമ്മുടെ കയ്യിലെത്തുന്നത്,” അപ്പുപ്പൻ പറഞ്ഞു. “അതുകൊണ്ടാണ് വെള്ളം അമൂല്യമാണെന്ന് പറയുന്നത്. ഓരോ തുള്ളി വെള്ളത്തിനും അതിൻ്റേതായ കഥയുണ്ട്. നമ്മൾ അവരെ പരിപാലിക്കണം.”
മായാ പുഴയിലേക്ക് നോക്കി. ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് പുഴ പഴയതിനേക്കാൾ വലിയൊരു അത്ഭുതമായി തോന്നി. ഓരോ തുള്ളി വെള്ളവും ഒരു കൊച്ചു യാത്രികനാണ്. അവർക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും അതിൻ്റേതായ ദൗത്യമുണ്ട്. മായാ തൻ്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് പുഴയിലെ വെള്ളം കോരിയെടുത്തു. തണുത്ത വെള്ളം അവളുടെ കൈകളിൽ സ്നേഹത്തോടെ തലോടി. അവൾക്കറിയാം, ഈ വെള്ളം വീണ്ടും യാത്ര പുറപ്പെടും, വീണ്ടും തിരികെ വരും.
**പാഠം:** നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിനും അതിൻ്റേതായ ഒരു വലിയ കഥയുണ്ട്. കൗതുകത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും അവയെ നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കിയാൽ, പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ അത്ഭുതത്തെയും നമുക്ക് പഠിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും കഴിയും.
