മൺകുടം: ഒരു ലോകം

നോൺ-ഫിക്ഷൻ സ്റ്റോറി ആശയം 4

വേനലവധിക്ക് മായ അവളുടെ അമ്മാച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ ആദ്യം അൽപ്പം ബോറടിച്ചു. പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരിയായ മായക്ക് നഗരത്തിലെ തിരക്കുള്ള ജീവിതം വിട്ട്, പക്ഷികളുടെ പാട്ടും കാറ്റിന്റെ തലോടലുമൊക്കെയുള്ള ഗ്രാമീണ അന്തരീക്ഷം ആദ്യം അത്ര രസകരമായി തോന്നിയില്ല. ഫോണും ടാബ്ലെറ്റുമില്ലാതെ എങ്ങനെയാണ് ഈ രണ്ടാഴ്ച ചെലവഴിക്കുക എന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

ഒരു ദിവസം ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, അമ്മാച്ചി അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലായിരുന്നപ്പോൾ, മായ വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ, അധികമാരും കയറാത്ത, പൊടിപിടിച്ച ഒരു മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ പഴയ സാധനങ്ങൾ കുമിഞ്ഞുകൂടിയിരുന്നു. പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ, തുണിപ്പെട്ടി, കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന മരക്കസേരകൾ, അങ്ങനെ പലതും. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന പൊടിപിടിച്ച ഒരു വലിയ പെട്ടിയിലേക്ക് നീണ്ടു.

അവൾ പതുക്കെ അത് തുറന്നുനോക്കി. അതിൽ നിറയെ മൺപാത്രങ്ങളായിരുന്നു! പല വലുപ്പത്തിലുള്ളതും ആകൃതിയിലുള്ളതുമായ മൺപാത്രങ്ങൾ. ചിലതിന് ഭംഗിയുള്ള ചിത്രപ്പണികളുണ്ടായിരുന്നു, ചിലത് തീർത്തും ലളിതമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവയെല്ലാം പൊടിപിടിച്ച്, പഴകിയിരുന്നു. “ഛെ! വെറും മൺപാത്രങ്ങളോ?” മായ നിരാശയോടെ പിറുപിറുത്തു. അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചത് ഏതെങ്കിലും പുരാതന നിധികളോ മനോഹരമായ കളിപ്പാട്ടങ്ങളോ ആയിരുന്നു.

“എന്താ അവിടെ മായേ?” അമ്മാച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. മായ പെട്ടെന്ന് തലയുയർത്തി നോക്കി.
“ഒന്നുമില്ല അമ്മാച്ചി, ഇവിടെ പഴയ കുറെ മൺപാത്രങ്ങൾ കണ്ടു,” അവൾ നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു.
അമ്മാച്ചി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “ഓ, അതാണോ? അതൊക്കെ നമ്മുടെ പഴയ ഓർമ്മകളാണ് മോളേ. ചിലത് എന്റെ അമ്മാമ്മ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതാണ്.”

മായ ആ പാത്രങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി. അവളൊരെണ്ണം കയ്യിലെടുത്തു. തണുത്ത, പരുപരുത്ത പ്രതലം. “ഇവയ്‌ക്കെന്താ അമ്മാച്ചി ഇത്ര പ്രത്യേകത?” മായ ചോദിച്ചു. “ഇതൊക്കെ പുതിയ പാത്രങ്ങൾ പോലെ ഭംഗിയില്ലാത്തതാണല്ലോ.”

അമ്മാച്ചി മായയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവളുടെ അടുത്ത് തറയിലിരുന്നു. “മോളേ, ഈ പാത്രങ്ങൾ വെറും പാത്രങ്ങളല്ല. ഇവയ്ക്ക് പറയാൻ ഒരുപാട് കഥകളുണ്ട്. മനുഷ്യൻ അവന്റെ ബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ച് ആദ്യമായി ഉണ്ടാക്കിയ അത്ഭുതങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. മണ്ണിൽ നിന്ന് ജീവൻ ലഭിച്ചവ!”

മായയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “മണ്ണിൽ നിന്നോ?”
“അതെ,” അമ്മാച്ചി തുടർന്നു. “ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ വെള്ളവും ഭക്ഷണവും സൂക്ഷിക്കാൻ എന്താണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് എന്ന് നീ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അന്ന് പ്ലാസ്റ്റിക്കോ, സ്റ്റീലുകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ് അവർ നദിക്കരയിലും മറ്റും കണ്ടിരുന്ന ചെളിമണ്ണിന് രൂപം നൽകി ഉണക്കി പാത്രങ്ങളാക്കാമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത്. ആദ്യം കൈകൊണ്ട് രൂപം നൽകി വെയിലത്ത് ഉണക്കി. പിന്നെ തീയിൽ ചുട്ടപ്പോൾ അത് കൂടുതൽ ഉറപ്പുള്ളതായി മാറി.”

അമ്മാച്ചി ആ പാത്രങ്ങളിലൊന്ന് കയ്യിലെടുത്തു. “ഈ പാത്രത്തിൽ ഒരുപാട് തവണ വെള്ളം കൊണ്ടുപോയിട്ടുണ്ടാകാം, ധാന്യങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. ഓരോ പാത്രത്തിനും അതിന്റേതായ യാത്രയുണ്ട്.”

അമ്മാച്ചി പറയുന്നത് കേട്ട് മായക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. അവൾക്ക് ആ പാത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ചെറിയൊരു മാജിക് തോന്നി. ഒരു സാധാരണ മൺപാത്രം, പക്ഷെ അതിന് ആയിരക്കണക്കിന് വർഷത്തെ ചരിത്രമുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അവൾക്കായില്ല.
“ഇവ എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത് അമ്മാച്ചി?” മായയുടെ ആകാംഷ വർദ്ധിച്ചു.

“വളരെ ലളിതമായി തോന്നാമെങ്കിലും അതിന് ഒരുപാട് ക്ഷമയും വൈദഗ്ധ്യവും വേണം മോളേ,” അമ്മാച്ചി പറഞ്ഞു. “നല്ല കളിമണ്ണ് കണ്ടെത്തണം, അത് നന്നായി കുഴച്ച് മൃദുവാക്കണം, എന്നിട്ട് അതിന് കൈകൊണ്ട് രൂപം നൽകണം. ചിലപ്പോൾ ചക്രങ്ങളിൽ വെച്ച് കറക്കി രൂപം നൽകും. പിന്നെ അത് വെയിലത്ത് ഉണക്കണം. ഉണങ്ങിയ ശേഷം ഒരു ചൂളയിൽ വെച്ച് ചുട്ടെടുക്കണം. അപ്പോഴാണ് അത് നമുക്ക് കാണുന്ന പാത്രങ്ങളായി മാറുന്നത്.”

അമ്മാച്ചി തുടർന്നു: “ഈജിപ്തിലെ പിരമിഡുകൾ പോലെ, സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരം പോലെ പല പ്രാചീന സംസ്കാരങ്ങളിലും ഈ മൺപാത്രങ്ങൾ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു ഇത്. ചില പാത്രങ്ങളിൽ അവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളും കഥകളും ചിത്രപ്പണികളായി ആലേഖനം ചെയ്തിരുന്നു. പാത്രങ്ങൾ അന്നത്തെ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.”

മായയ്ക്ക് അമ്മാച്ചി പറഞ്ഞതൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ആ പാത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി. അവൾക്കപ്പോൾ തോന്നിയത് ആ പൊടിപിടിച്ച പാത്രങ്ങൾ അവളോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് എവിടെ നിന്നോ വന്ന ചെളിമണ്ണ്, പിന്നെ അത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ കൈകളിൽ ഒരു രൂപമായി മാറി, വെയിലേറ്റു, തീയിൽ വെന്തു, ഒരുപാട് പേരുടെ ദാഹം തീർത്തു, അവരുടെ വിശപ്പ് അകറ്റി, അവരുടെ കഥകൾക്ക് സാക്ഷിയായി. ഇപ്പോൾ ഇവിടെ തന്റെ മുന്നിൽ! മായക്ക് ഒരു ചെറുചിരി വന്നു.

അന്ന് രാത്രി, മായ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ അമ്മാച്ചി പറഞ്ഞ മൺപാത്രങ്ങളുടെ കഥകളായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ കണ്ണുകളടച്ചു. അപ്പോൾ അവൾ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു.
അവൾ പുഴക്കരയിലൂടെ നടക്കുകയാണ്. അവിടെ ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ കളിമണ്ണ് കുഴയ്ക്കുന്നു. അവരുടെ കൈകൾ ചെളിയിൽ പുരണ്ടിരിക്കുന്നു. അവർ കളിമണ്ണിന് ഒരു പാത്രത്തിന്റെ രൂപം നൽകുന്നു. വെയിലിൽ ഉണക്കുന്നു. പിന്നെ വലിയ തീക്കുണ്ഡങ്ങളിൽ വെച്ച് ചുട്ടെടുക്കുന്നു. മായക്ക് അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ സന്തോഷം കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഓരോ പാത്രവും ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ ചിരിക്കുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ഈ മൺപാത്രങ്ങൾ പാട്ടുപാടുന്നതുപോലെ, ഓരോ പാട്ടിലും ഒരു കഥയുണ്ടെന്നും അവൾക്ക് തോന്നി. ആദിമകാലത്തെ മനുഷ്യന്റെ കണ്ടുപിടിത്തം, അവന്റെ ബുദ്ധിയുടെയും കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെയും പ്രതീകം.

അവൾ ഉണർന്നപ്പോൾ രാവിലെയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ ആകാംഷ നിറഞ്ഞു. അവൾ വേഗം അമ്മാച്ചിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.
“അമ്മാച്ചി, എനിക്ക് കളിമണ്ണ് വേണം! എനിക്കൊരു പാത്രം ഉണ്ടാക്കണം!” അവൾ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അമ്മാച്ചി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “ഞാൻ കരുതി നീ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുമെന്ന്.”

അമ്മാച്ചി മായയെയും കൂട്ടി പുഴക്കരയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ നല്ല കളിമണ്ണ് ശേഖരിച്ചു. അവർ വീട്ടിലെത്തി, അമ്മാച്ചി മായക്ക് കളിമണ്ണ് എങ്ങനെ കുഴയ്ക്കണം, എങ്ങനെ രൂപം നൽകണം എന്നൊക്കെ കാണിച്ചുകൊടുത്തു. മായയുടെ കൈകൾ ആദ്യം വഴങ്ങിയില്ല. കളിമണ്ണ് വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഊർന്നുപോയി. അവൾക്ക് നിരാശ തോന്നി.
“അമ്മാച്ചി, ഇത് ഭയങ്കര ബുദ്ധിമുട്ടാണല്ലോ!” അവൾ പരാതിപ്പെട്ടു.
“ക്ഷമ വേണം മോളേ. ആദ്യമായി ചെയ്യുന്നതല്ലേ? പതിയെ പഠിക്കും,” അമ്മാച്ചി അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “ഓരോ പിഴവുകളിൽ നിന്നും നമ്മൾ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കും.”

അമ്മാച്ചി അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് കളിമണ്ണിന് രൂപം നൽകാൻ സഹായിച്ചു. മായ പതിയെ കളിമണ്ണിന്റെ മൃദുലതയും വഴക്കവും മനസ്സിലാക്കി. അവൾ ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒരുപാട് തവണ അത് തകർന്നുപോയി. പക്ഷേ അവൾ പിന്മാറിയില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ തരം ധൈര്യവും ആകാംഷയും നിറഞ്ഞു.

ഒടുവിൽ, മായ ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് ഉണ്ടാക്കി. അത് പൂർണ്ണമായില്ല, അൽപ്പം വളഞ്ഞുപോയിരുന്നു, പക്ഷെ അത് അവളുണ്ടാക്കിയതാണ്! അവൾക്ക് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. “അമ്മാച്ചി, ഞാൻ ഇത് ഉണ്ടാക്കി!” അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.

അമ്മാച്ചി ആ വിളക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. “അതെ മോളേ, നീ ഇത് ഉണ്ടാക്കി. ഈ ചെറിയ വിളക്കിൽ നിന്റെ ക്ഷമയും കഠിനാധ്വാനവുമുണ്ട്. നീ വെറും ഒരു കളിമണ്ണ് കൊണ്ട് ഒരു പാത്രം ഉണ്ടാക്കുകയല്ല ചെയ്തത്. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഒരു കലയെ, ഒരു സംസ്കാരത്തെ നീ തൊട്ടറിഞ്ഞു. ഓരോ മൺപാത്രവും ഒരു ജീവിതപാഠമാണ്. മണ്ണിൽ നിന്ന് വന്ന്, തീയിൽ പാകപ്പെട്ട്, ഉപയോഗപ്രദമായി മാറിയ ജീവിതം.”

മായ ആ കൊച്ചുമൺവിളക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. അവൾക്കത് വെറുമൊരു മൺവിളക്കായി തോന്നിയില്ല. അത് ഒരു കഥാപുസ്തകം പോലെയായിരുന്നു. അതിൽ മനുഷ്യന്റെ ചരിത്രമുണ്ടായിരുന്നു, കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു, പ്രകൃതിയോടുള്ള സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മാച്ചി പറഞ്ഞതുപോലെ, വെറും പാത്രങ്ങളായിരുന്നില്ല അവ. അവ ജീവനായിരുന്നു.

അവൾക്ക് മനസ്സിലായി, ചില കാര്യങ്ങൾ പുറമെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ലളിതവും പഴയതുമായി തോന്നാമെങ്കിലും, അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ലോകം ഒളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ടാകുമെന്ന്. ക്ഷമയോടെയും ആകാംഷയോടെയും ആ ലോകം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, നമുക്ക് ഒരുപാട് അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.

**ഗുണപാഠം:** നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുമുള്ള എല്ലാ വസ്തുക്കൾക്കും അതിൻ്റേതായ ഒരു കഥയുണ്ട്. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും വലിയ പാഠങ്ങളും ചരിത്രങ്ങളും ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടാകാം. ആകാംഷയോടെയും ക്ഷമയോടെയും അവയെ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, നമുക്ക് പുതിയ ലോകങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാനും കഴിയും.