ക്ഷമ പഠിച്ച ദിവസം
അഞ്ചാം ക്ലാസുകാരൻ അർജുൻ വളരെ മിടുക്കനും ഊർജ്ജസ്വലനുമായ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനും കളിക്കാനും അവന് എന്നും ഉത്സാഹമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അർജുന് ഒരല്പം ധൃതി കൂടുതലായിരുന്നു. എന്തും വേഗത്തിൽ വേണം. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും ഹോംവർക്ക് ചെയ്യുമ്പോഴും കൂട്ടുകാരുമായി കളിക്കുമ്പോഴും അവൻ എപ്പോഴും ഒരു ധൃതിയിലായിരിക്കും. കാത്തിരിക്കുക എന്നത് അവന് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, സാറ ടീച്ചർ ക്ലാസ്സിൽ പുതിയൊരു പ്രോജക്ട് പ്രഖ്യാപിച്ചു. “കുട്ടികളേ, അടുത്ത മാസം അവസാനത്തോടെ നിങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും ഓരോ ചെടി നട്ട് പരിപാലിക്കണം. ഒരു ചെറിയ വിത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞുചെടി വളർത്തിയെടുക്കണം. ഓരോരുത്തരുടെയും ചെടികൾ ക്ലാസ്സിൽ കൊണ്ടുവരണം. നമ്മുക്കൊരു പ്രദർശനം നടത്താം.”
അർജുൻ ആവേശത്തിലായി. ഒരു ചെടി വളർത്തുക! അതൊരു രസകരമായ കാര്യമായി തോന്നി അവന്. വീട്ടിലെത്തി അമ്മയോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. അമ്മ അവന് ഒരു ചെറിയ മൺചട്ടിയും അൽപം മണ്ണും പയർ വിത്തുകളും നൽകി. “അർജുൻ, വിത്തുകൾ മണ്ണിൽ നടുന്നതിന് മുൻപ് കുറച്ചുനേരം വെള്ളത്തിൽ കുതിർക്കണം,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ തിടുക്കത്തിൽ വിത്തുകൾ വെള്ളത്തിലിട്ടു. അഞ്ചുമിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു, “ഇനി മണ്ണിൽ നടാമോ?”
അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അർജുൻ, വിത്തുകൾക്ക് നന്നായി കുതിർന്ന് വലുതാകാൻ കുറഞ്ഞത് ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ വേണം. ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കൂ.”
അർജുന് അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും അവൻ അനുസരിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അർജുൻ വിത്തുകൾ മണ്ണിൽ നട്ടു. ചട്ടിയുടെ മുകളിൽ മണ്ണുനിരത്തി വെള്ളം ഒഴിച്ചു. “ഇന്ന് തന്നെ മുളക്കുമോ അമ്മേ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“ചിലപ്പോൾ നാളെയോ മറ്റന്നാളോ ആയിരിക്കാം അർജുൻ. നമ്മൾ ദിവസവും വെള്ളം ഒഴിച്ച് സൂര്യപ്രകാശമുള്ളിടത്ത് വെക്കണം,” അമ്മ വിശദീകരിച്ചു.
അർജുൻ ദിവസവും രാവിലെ എഴുന്നേറ്റയുടൻ ചെടിച്ചട്ടിക്കരികിലേക്ക് ഓടി. അവൻ ഓരോ ദിവസവും ചെടിച്ചട്ടിക്കരികിൽ കുനിഞ്ഞിരുന്ന് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. ഒരു മാറ്റവുമില്ല! മണ്ണ് അതുപോലെ കിടക്കുന്നു. അവന് നിരാശ തോന്നി. അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ രോഹിത് പറഞ്ഞിരുന്നു, അവന്റെ ചെടി രണ്ട് ദിവസം കൊണ്ട് മുളച്ചെന്ന്. അർജുൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. എന്തുകൊണ്ടാണ് അവന്റെ ചെടി മാത്രം മുളക്കാത്തത്?
രണ്ടാം ദിവസം, മൂന്നാം ദിവസം… ഒരു കുഞ്ഞുപച്ചത്തുമ്പ് പോലും മണ്ണിൽ കണ്ടില്ല. അർജുന് ദേഷ്യം വന്നു. ഒരുപക്ഷേ, ഈ വിത്ത് ചീത്തയായിരിക്കുമോ? അവൻ ഒരു കമ്പ് എടുത്ത് മണ്ണിൽ കുത്തിനോക്കി. വിത്ത് എവിടെയെത്തി എന്നറിയാനായിരുന്നു അവന്റെ ശ്രമം. “അയ്യോ! അർജുൻ, അങ്ങനെ ചെയ്യരുത്,” അമ്മ ഓടിവന്ന് അവനെ വിലക്കി. “വിത്തുകൾക്ക് വളരാൻ ശാന്തമായ ഒരന്തരീക്ഷം വേണം. മണ്ണിൽ കുത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ വേരുകൾക്ക് കേടുപാടുകൾ സംഭവിക്കും. പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് അത് വളരുന്നത്?”
അർജുൻ തലകുനിച്ചുനിന്നു. “പക്ഷേ, എന്റേത് മാത്രം എന്താ മുളക്കാത്തത്?” അവൻ സങ്കടത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അമ്മ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, “ഓരോ വിത്തിനും വളരാൻ അതിൻ്റേതായ സമയമെടുക്കും. ചിലത് വേഗത്തിൽ മുളക്കും, ചിലത് സാവധാനം. നമ്മൾ ചെയ്യേണ്ടത് അതിന് വേണ്ട വെള്ളവും വെളിച്ചവും നൽകി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുക എന്നതാണ്. പ്രകൃതിയെ ധൃതി പിടിപ്പിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല.”
അർജുൻ അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അന്ന് മുതൽ അവൻ ക്ഷമയോടെ ചെടിയെ പരിപാലിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ദിവസവും രാവിലെ ചെടിക്ക് ആവശ്യത്തിന് വെള്ളം ഒഴിച്ചു, വൈകുന്നേരം നല്ല സൂര്യപ്രകാശം കിട്ടുന്നിടത്ത് വെച്ചു. അവൻ മണ്ണ് ഇളക്കുകയോ വിത്ത് എവിടെയെത്തി എന്ന് നോക്കാൻ കുഴിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. അവൻ പതിയെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. ക്ലാസ്സിലെ മിക്ക കുട്ടികളുടെയും ചെടികൾക്ക് കുഞ്ഞു ഇലകൾ വന്നു തുടങ്ങി. ചിലരുടെ ചെടികൾക്ക് നല്ല ഉയരവും വെച്ചു. അർജുന്റെ ചട്ടിയിൽ മാത്രം മണ്ണ് അതുപോലെ കിടന്നു. അവന് വീണ്ടും നിരാശ തോന്നി. ക്ലാസ്സിൽ അവന്റെ ചെടി മാത്രം ഒട്ടും വളരാത്തത് ഒരു വിഷമമായിരിക്കും എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു.
അവൻ സാറ ടീച്ചറോട് പോയി പറഞ്ഞു, “ടീച്ചറേ, എന്റെ ചെടി മുളക്കുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ, എന്റെ വിത്ത് കേടുവന്നതായിരിക്കും.”
സാറ ടീച്ചർ അവനെ അടുത്ത് വിളിച്ച് തലോടി. “അർജുൻ, ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷ കൈവിടരുത്. ചില വിത്തുകൾക്ക് കൂടുതൽ സമയം ആവശ്യമായി വരും. നമ്മൾ ദിവസവും നമ്മുടെ കടമ ചെയ്യുന്നത് തുടരണം. വെള്ളം ഒഴിക്കണം, വെളിച്ചം കൊടുക്കണം. ബാക്കി പ്രകൃതിയുടെ കയ്യിലാണ്. ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും സാവധാനം വളരുന്ന ചെടിയായിരിക്കും ഏറ്റവും കരുത്തുള്ളത്.”
ടീച്ചറുടെ വാക്കുകൾ അർജുന് ആശ്വാസം നൽകി. അവൻ വീണ്ടും ഉത്സാഹത്തോടെ ചെടിയെ പരിപാലിക്കാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാ ദിവസവും അവൻ ചട്ടിക്കരികിൽ പോയി ചെടിയോട് സംസാരിക്കും. “വേഗം വളരണേ, എന്റെ കുഞ്ഞു ചെടി,” അവൻ പറയും.
കാത്തിരിപ്പ് ഒരു ശീലമായി മാറി. അവൻ ഇപ്പോൾ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാനും ചിത്രം വരയ്ക്കാനും കൂടുതൽ സമയം കണ്ടെത്തി. എങ്കിലും, എന്നും രാവിലെ ചെടിക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കാനും അതിനെ നിരീക്ഷിക്കാനും അവൻ മറന്നില്ല.
പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം… അർജുൻ പതിവ് പോലെ രാവിലെ ചെടിക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കാൻ ചെന്നു. അവൻ ആകാംഷയോടെ ചട്ടിയിലേക്ക് നോക്കി. മണ്ണിൽ ഒരു ചെറിയ പച്ചത്തുമ്പ്! ഒരു കുഞ്ഞു തണ്ട് മണ്ണുതുളച്ച് പുറത്തേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു! അർജുന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി. “അമ്മേ! അമ്മേ! എന്റെ ചെടി മുളച്ചു!”
അമ്മ ഓടിവന്നു നോക്കി. “കണ്ടോ അർജുൻ? നിന്റെ ക്ഷമയുടെ ഫലം,” അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ആ കുഞ്ഞു തണ്ടിൽ ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അത് വലുതാവുന്നത് അർജുൻ നേരിൽ കണ്ടു. രണ്ട് കുഞ്ഞിലകൾ വന്നു, പിന്നെ അത് നാലായി, ആറായി. അവന്റെ ചെടി മറ്റ് കുട്ടികളുടെ ചെടികളെക്കാൾ വേഗത്തിൽ വലുതായില്ലെങ്കിലും, അത് ഓരോ ദിവസവും വളരുന്നത് അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
പ്രദർശന ദിവസം അർജുൻ അവന്റെ ചെടിയുമായി ക്ലാസ്സിൽ ചെന്നു. അവന്റെ ചെടി അത്ര വലുതായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ അത് വളരെ ആരോഗ്യത്തോടെയും പച്ചപ്പോടെയും ഇരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. അത് ക്ഷമയുടെയും പ്രയത്നത്തിന്റെയും ചിരിയായിരുന്നു.
സാറ ടീച്ചർ അർജുനെ അഭിനന്ദിച്ചു. “അർജുൻ, നിന്റെ ചെടി ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ പാഠമാണ് നൽകിയത്. ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ വേഗതയിൽ അല്ല, ക്ഷമയിലും സ്ഥിരമായ പ്രയത്നത്തിലുമാണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്. ചില കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കാൻ അതിൻ്റേതായ സമയമെടുക്കും. അത് പഠിച്ചതിലാണ് നിന്റെ വിജയം.”
അർജുൻ ആ ദിവസമാണ് ക്ഷമയുടെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം പഠിച്ചത്. ജീവിതത്തിൽ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വേഗത്തിൽ നടക്കില്ല എന്നും, ചിലതിന് സമയമെടുക്കും എന്നും അവൻ മനസ്സിലാക്കി. കാത്തിരിക്കാനും, അതിനിടയിൽ നമ്മൾ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി ചെയ്യാനും അവൻ പഠിച്ചു. ഒരു ചെറിയ വിത്ത് ഒരു ചെടിയായി മാറാൻ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നതുപോലെ, ജീവിതത്തിലെ വലിയ കാര്യങ്ങൾക്കും ക്ഷമയും സ്ഥിരമായ പ്രയത്നവും അത്യാവശ്യമാണെന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ പിന്നീട് ധൃതി കാണിക്കുന്ന പല സന്ദർഭങ്ങളിലും ഈ ചെടിയെ ഓർത്തു, ക്ഷമയോടെ കാര്യങ്ങളെ നേരിടാൻ പഠിച്ചു.
**ഗുണപാഠം**: ചില നല്ല കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കാൻ സമയമെടുക്കും. ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുകയും നമ്മുടെ കടമകൾ മുടങ്ങാതെ ചെയ്യുകയും ചെയ്താൽ, തീർച്ചയായും നമുക്ക് വിജയത്തിലെത്താൻ കഴിയും.
