കുട്ടിക്കൂട്ടം: നാടിൻ മാറ്റം

തീർച്ചയായും, ഇതാ “സഹായഹസ്തങ്ങൾ ക്ലബ്ബ്” എന്ന പേരിൽ 11-13 വയസ്സുള്ള കുട്ടികൾക്കായി ഒരു കഥ:

സഹായഹസ്തങ്ങൾ ക്ലബ്ബ്

ആര്യ എന്ന മിടുക്കിപ്പെൺകുട്ടിക്ക് തന്റെ നാടിനെയും അവിടുത്തെ ആളുകളെയും ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പതിനൊന്നുകാരിയായ ആര്യ എല്ലാ ദിവസവും സ്കൂൾ വിട്ട് വരുമ്പോൾ അടുത്തുള്ള ചെറിയ കളിസ്ഥലത്ത് അല്പനേരം കളിക്കുമായിരുന്നു. ആ കളിസ്ഥലം ആര്യയുടെ വീടിന്റെ അടുത്താണ്. ഒരു കാലത്ത് മനോഹരവും വൃത്തിയുള്ളതുമായിരുന്ന ആ കളിസ്ഥലത്തിന് ഇപ്പോൾ ഭംഗി കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് ആര്യക്ക് തോന്നി. അവിടെ നിറയെ ഉണങ്ങിയ ഇലകളും പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളും വലിച്ചെറിഞ്ഞ കടലാസുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഊഞ്ഞാലും സ്ലൈഡും പഴയതുപോലെ തിളങ്ങുന്നില്ല.

ആര്യക്ക് സങ്കടം തോന്നി. “എന്തൊരു ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലമായിരുന്നു ഇത്. ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയല്ലോ?” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. അന്ന് രാത്രി ആര്യക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കളിസ്ഥലത്തെക്കുറിച്ചും അതിന്റെ പഴയ ഭംഗിയെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം അവൾ ഓർത്തു. “എനിക്കെന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം,” അവൾ തീരുമാനിച്ചു.

പിറ്റേന്ന് സ്കൂളിൽ പോയപ്പോൾ ആര്യ തന്റെ കൂട്ടുകാരായ റോഹൻ, ലെന, ശ്രീറാം എന്നിവരോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
“നമ്മുടെ കളിസ്ഥലം വൃത്തികേടായി കിടക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് കാണുന്നില്ലേ?” ആര്യ ചോദിച്ചു.
“അതേ, ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. എനിക്കിപ്പോൾ അവിടെ കളിക്കാൻ പോലും തോന്നാറില്ല,” ലെന പറഞ്ഞു.
“അത് ശരിയാ, അവിടെ നിറയെ ചവറുകളാണ്. ഒരുപാട് പേർ അവിടെ വേസ്റ്റ് ഇടാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്,” റോഹൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
“നമ്മുക്കൊരുമിച്ച് എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ നന്നായിരിക്കും,” ശ്രീറാം പറഞ്ഞു.

ആര്യക്ക് സന്തോഷമായി. “അതേ, നമ്മുക്കൊരുമിച്ച് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാം. പക്ഷേ എന്തുചെയ്യണം?”
അവർ നാലുപേരും കുറച്ചുകാലം ആലോചിച്ചു. അവസാനം അവർ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി. “നമുക്കൊരു ക്ലബ്ബ് തുടങ്ങാം,” ആര്യയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “സഹായഹസ്തങ്ങൾ ക്ലബ്ബ്! ആ ക്ലബ്ബിലൂടെ നമുക്ക് കളിസ്ഥലം വൃത്തിയാക്കാം, എന്നിട്ട് അത് എല്ലാവർക്കും കളിക്കാൻ പറ്റിയ ഒരിടമാക്കി മാറ്റാം.”

അവർ നാലുപേരും വളരെ ആകാംഷയോടെ അവരുടെ ക്ലാസ് ടീച്ചറായ മാലിനി ടീച്ചറിന്റെ അടുത്ത് പോയി കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. മാലിനി ടീച്ചർ വളരെ നല്ലൊരു അദ്ധ്യാപികയായിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ നല്ല ആശയങ്ങളെ എപ്പോഴും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു ടീച്ചർ.
“വളരെ നല്ല ആശയം, മക്കളെ! നമ്മുടെ കളിസ്ഥലം വൃത്തിയാക്കുന്നത് നല്ലൊരു കാര്യമാണ്,” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്കുവേണ്ട എല്ലാ സഹായവും ഞാൻ ചെയ്യാം.”

ടീച്ചറുടെ വാക്കുകൾ അവർക്ക് വലിയ പ്രചോദനമായി. “സഹായഹസ്തങ്ങൾ ക്ലബ്ബ്” അങ്ങനെ ഔദ്യോഗികമായി രൂപമെടുത്തു. ആദ്യത്തെ ലക്ഷ്യം കളിസ്ഥലം വൃത്തിയാക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

അവർ സ്കൂളിൽ ഒരു വലിയ ബോർഡിൽ ക്ലബ്ബിന്റെ പേരും ലക്ഷ്യവും എഴുതി പ്രദർശിപ്പിച്ചു. കളിസ്ഥലം വൃത്തിയാക്കാൻ കൂടുതൽ കുട്ടികളുടെ സഹായം വേണമെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. ബോർഡ് കണ്ടപ്പോൾ പല കുട്ടികളും മുന്നോട്ട് വന്നു. പതുക്കെ പതുക്കെ ക്ലബ്ബിൽ അംഗങ്ങളാകുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടി. അവർക്കറിയാമായിരുന്നു, ഈ വലിയ ജോലി ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യാൻ പ്രയാസമാണെന്ന്. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴാണ് കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമാകുന്നതെന്ന് അവർ പഠിച്ചു.

ആദ്യത്തെ ദിവസം അവർ കളിസ്ഥലത്ത് ഒരുമിച്ചുകൂടി. മാലിനി ടീച്ചറും അവരുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. “മക്കളെ, നമുക്ക് ഇതൊരു കളിയായി കാണാം. പക്ഷേ, ഓരോ ചവറും നമ്മുടെ കളിസ്ഥലത്തെ വൃത്തിയാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒന്നാണ്,” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു.
അവർ ജോലികൾ പങ്കുവെച്ചു. ചിലർ പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികളും കവറുകളും പെറുക്കി. ചിലർ ഉണങ്ങിയ ഇലകളും ചില്ലകളും ശേഖരിച്ചു. വേസ്റ്റ് വേർതിരിക്കാനും അവർ പഠിച്ചു. പ്ലാസ്റ്റിക്, കടലാസ്, ജൈവ മാലിന്യങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് തരം വേസ്റ്റ് ബിന്നുകൾ അവർക്ക് മാലിനി ടീച്ചർ വാങ്ങി നൽകിയിരുന്നു.
“പ്ലാസ്റ്റിക് പുനരുപയോഗിക്കാൻ കഴിയും, അതുകൊണ്ട് അത് വേറെ മാറ്റണം. ഉണങ്ങിയ ഇലകൾക്ക് വളമാക്കാൻ സാധിക്കും,” ടീച്ചർ അവർക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.

തുടക്കത്തിൽ കുറച്ച് പ്രയാസമായിരുന്നു. കളിസ്ഥലത്ത് പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും കൂടുതൽ മാലിന്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. കൈകളൊക്കെ വൃത്തികേടായി, വിയർത്തു. ചിലപ്പോൾ കൂട്ടുകാർ തമ്മിൽ ചെറിയ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങൾ പോലും ഉണ്ടായി.
“ഞാൻ ഈ ഭാഗം വൃത്തിയാക്കാം, നീ അപ്പുറം ചെയ്യ്,” റോഹൻ ലെനയോട് പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ഈ ഭാഗത്ത് ഇഷ്ടമല്ല, അപ്പുറം പോകാൻ പറ്റുമോ?” ലെന ചോദിച്ചു.
മാലിനി ടീച്ചർ ഇതൊക്കെ ശ്രദ്ധിച്ചു. “നമ്മൾ ഒരു ടീമാണ്, മക്കളെ. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു ചെയ്യുമ്പോൾ ജോലി എളുപ്പമാകും. ഓരോ ജോലിക്കും അതിൻ്റെതായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.” ടീച്ചർ അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
“നമ്മൾ ഇവിടെ പരസ്പരം സഹായിക്കാനാണ് വന്നത്. അതുകൊണ്ട് ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങളെല്ലാം മറന്ന് ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുക,” ആര്യയും പറഞ്ഞു.

ടീച്ചറുടെയും ആര്യയുടെയും വാക്കുകൾ കേട്ട് എല്ലാവരും വീണ്ടും ഉത്സാഹത്തോടെ ജോലി തുടങ്ങി. രണ്ടാഴ്ചകൊണ്ട് കളിസ്ഥലം പകുതിയോളം വൃത്തിയായി. ഇനി ബാക്കിയുള്ളത് ചെടികൾ വെച്ച് പിടിപ്പിക്കുകയും പൂന്തോട്ടം ഉണ്ടാക്കുക എന്നതുമായിരുന്നു. അതിനും മാലിനി ടീച്ചറുടെ സഹായം ലഭിച്ചു. അയൽവാസികളിൽ ചിലർ അവർക്ക് പൂച്ചെടികളും ചെറിയ മരങ്ങളും നൽകി. നഗരസഭയിൽ നിന്ന് ചില ഉപകരണങ്ങളും അവർക്ക് കിട്ടി.

ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ, ആര്യയും കൂട്ടുകാരും ക്ലബ്ബിലെ മറ്റംഗങ്ങളും കളിസ്ഥലത്ത് ഒരുമിച്ചുകൂടി. പൂന്തോട്ടം ഉണ്ടാക്കാനുള്ള ദിവസമായിരുന്നു അത്. മണ്ണ് കിളച്ച്, ചാണകപ്പൊടിയിട്ട് അവർ ചെടികൾ നട്ടു. ചെറിയ തൈകൾ നടുമ്പോൾ അവർക്ക് നല്ല സന്തോഷം തോന്നി. “ഈ ചെടികൾ വലുതാകുമ്പോൾ എന്ത് ഭംഗിയായിരിക്കും!” ലെന ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അതേ, പൂക്കൾ വിരിയുമ്പോൾ ചിത്രശലഭങ്ങൾ വരും,” റോഹൻ പറഞ്ഞു.
അവർ കളിസ്ഥലത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ വേലി കെട്ടാനും പഴയ ഊഞ്ഞാൽ നന്നാക്കാനും തീരുമാനിച്ചു. അവരുടെ മാതാപിതാക്കളും അയൽവാസികളുമെല്ലാം ഈ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കുചേർന്നു.

കുറച്ച് ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം, കളിസ്ഥലത്തിന് ഒരു പുതിയ രൂപം ലഭിച്ചു. പഴയ മാലിന്യക്കൂമ്പാരം മാറ്റി, അവിടെ മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടം വന്നു. പുതിയ തൈകൾ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചു, ഊഞ്ഞാലും സ്ലൈഡുമെല്ലാം വൃത്തിയാക്കി. കളിസ്ഥലത്തിന്റെ ഭംഗി കണ്ട് എല്ലാവർക്കും സന്തോഷമായി. കുട്ടികൾ വീണ്ടും ആ കളിസ്ഥലത്ത് വന്ന് കളിക്കാൻ തുടങ്ങി. മുതിർന്നവർക്ക് നടക്കാനും വിശ്രമിക്കാനുമുള്ള സ്ഥലമായി അത് മാറി.

ഒരു ദിവസം, “സഹായഹസ്തങ്ങൾ ക്ലബ്ബിലെ” കുട്ടികളെയും മാലിനി ടീച്ചറെയും ആദരിക്കുന്ന ഒരു പരിപാടി നാട്ടുകാർ കളിസ്ഥലത്ത് വെച്ച് സംഘടിപ്പിച്ചു. ആര്യയും കൂട്ടുകാരും അവരുടെ മാതാപിതാക്കളും ഈ നേട്ടത്തിൽ അഭിമാനം കൊണ്ടു.
“നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുതന്നത് ഒരു നല്ല പാഠമാണ്,” ഒരു അയൽവാസി പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളെ മനോഹരമാക്കാൻ എല്ലാവർക്കും സാധിക്കുമെന്ന് നിങ്ങൾ തെളിയിച്ചു.”

ആര്യക്ക് സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. മാലിനി ടീച്ചർ അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നമ്മുടെ സഹായഹസ്തങ്ങൾ ക്ലബ്ബ് ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. നമുക്ക് ഇനിയും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ട്. സ്കൂളിലെ ലൈബ്രറി വൃത്തിയാക്കാം, പ്രായമായവർക്ക് സഹായം ചെയ്യാം, മരങ്ങൾ നടാം,” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ തലയാട്ടി.

സഹായഹസ്തങ്ങൾ ക്ലബ്ബ് ഒരുപാട് പേർക്ക് പ്രചോദനമായി. ഓരോ കുട്ടിയും തങ്ങളുടെ ചുറ്റുപാടുകൾ വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെയും പരസ്പരം സഹായിക്കേണ്ടതിന്റെയും പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കി. ചെറിയൊരു നല്ല ചിന്തയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ഒരു ക്ലബ്ബ്, ഒരു നാടിനെത്തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു.

നല്ലൊരു നാളെയ്ക്കായി നമ്മുടെ സഹായഹസ്തങ്ങൾ എപ്പോഴും നീട്ടിപ്പിടിക്കാം! ഓർക്കുക, ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചാൽ ഏത് വലിയ കാര്യവും നമ്മുക്ക് നേടിയെടുക്കാൻ സാധിക്കും. കാരണം, കൂട്ടായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ഓരോ ചെറിയ കൈകളും ഒരു വലിയ ശക്തിയായി മാറും.