തീർച്ചയായും, “പ്ലാസ്റ്റിക് രഹിത പിക്നിക്ക്” എന്ന പേരിൽ കുട്ടികൾക്കായുള്ള കഥ ഇതാ:
—
**പ്ലാസ്റ്റിക് രഹിത പിക്നിക്ക്**
എറണാകുളത്തെ സെൻറ് മേരീസ് സ്കൂളിലെ ആറാം ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾക്ക് ഒരു ദിവസം വലിയ സന്തോഷവാർത്ത കിട്ടി. അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ആശ ടീച്ചർ ഒരു പിക്നിക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു! ക്ലാസ് മുറിയിൽ ഒരു നിമിഷം വലിയ ആരവം ഉയർന്നു. മീരയും, അർജുനും, സാറയും, റോഹനും മറ്റു കൂട്ടുകാരുമെല്ലാം ആവേശത്തിലായി. എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടത്, എന്തൊക്കെ ചെയ്യണം എന്നെല്ലാം അവർ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
ആശ ടീച്ചർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈയുയർത്തി അവരെ ശാന്തരാക്കി. “നിങ്ങളുടെ ആവേശം എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു. പക്ഷേ ഈ പിക്നിക്കിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്,” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. “ഇതൊരു ‘പ്ലാസ്റ്റിക് രഹിത പിക്നിക്ക്’ ആയിരിക്കും!”
പ്ലാസ്റ്റിക് രഹിതം എന്നുകേട്ടപ്പോൾ ചില കുട്ടികൾക്ക് ചെറിയ സംശയം. “അതെന്താ ടീച്ചറേ?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
“അതിനർത്ഥം, നമ്മൾ ആരും പ്ലാസ്റ്റിക്കിൽ പൊതിഞ്ഞ ഭക്ഷണങ്ങളോ, പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികളോ, പ്ലാസ്റ്റിക് പാത്രങ്ങളോ, പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളോ ഒന്നും പിക്നിക്കിന് കൊണ്ടുപോകില്ല,” ടീച്ചർ വിശദീകരിച്ചു.
കുട്ടികൾക്ക് ആദ്യം ഇതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നി. “എല്ലാം പ്ലാസ്റ്റിക്കിലല്ലേ കിട്ടുന്നത്?” സാറയുടെ മുഖത്ത് നിരാശ. “എങ്ങനെയാ ടീച്ചറേ നമ്മൾ വെള്ളം കൊണ്ടുപോകുക? സ്നാക്ക്സ് എങ്ങനെ പാക്ക് ചെയ്യും?” റോഹൻ ചോദിച്ചു.
ആശ ടീച്ചർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അതൊക്കെയാണ് ഈ പിക്നിക്കിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ രസം! നമ്മൾ പുതിയ വഴികൾ കണ്ടെത്താൻ പോകുന്നു. ആദ്യം എന്തിനാണ് പ്ലാസ്റ്റിക് ഒഴിവാക്കുന്നതെന്ന് ടീച്ചർ പറഞ്ഞുതരാം.”
അടുത്ത ദിവസം ആശ ടീച്ചർ അവർക്ക് പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ക്ലാസ് എടുത്തു. പ്ലാസ്റ്റിക് എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ ഭൂമിക്കും വെള്ളത്തിനും ദോഷകരമാകുന്നതെന്ന് ടീച്ചർ വിശദീകരിച്ചു. “ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ പൂർണ്ണമായും നശിക്കാൻ നൂറുകണക്കിന് വർഷമെടുക്കും. ഈ പ്ലാസ്റ്റിക് കടലിൽ എത്തുമ്പോൾ കടൽ ജീവികൾക്ക് അത് ഭക്ഷണമാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് കഴിക്കുന്നു. ഇത് കാരണം ഒരുപാട് മീനുകളും പക്ഷികളും മരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പുഴകളും കുളങ്ങളും എല്ലാം പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യം കൊണ്ട് നിറയുകയാണ്. നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഭൂമി വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയല്ലേ?” ടീച്ചർ ചോദിച്ചു.
ടീച്ചറുടെ വാക്കുകൾ കുട്ടികളെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. അവർക്ക് പ്ലാസ്റ്റിക്കിന്റെ ദോഷവശങ്ങൾ മനസ്സിലായി. “അപ്പോൾ ടീച്ചർ, നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യണം?” മീര ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“നമ്മൾ പ്ലാസ്റ്റിക്കിന് പകരമുള്ള സാധനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കും,” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു. “ഇതൊരു വെല്ലുവിളിയായി ഏറ്റെടുക്കാം. ആരാണ് ഏറ്റവും നല്ല പ്ലാസ്റ്റിക് രഹിത ആശയം കൊണ്ടുവരുന്നത് എന്ന് നോക്കാം.”
കുട്ടികൾ ആവേശത്തിലായി. അവർ പല ആശയങ്ങളും പങ്കുവെച്ചു.
“വീട്ടിലെ സ്റ്റീൽ ടിഫിൻ ബോക്സുകളിൽ ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവരാം!” അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“വെള്ളം കുടിക്കാൻ സ്റ്റീൽ കുപ്പികൾ ഉപയോഗിക്കാം.” സാറയുടെ നിർദ്ദേശം.
“എൻ്റെ വീട്ടിൽ ഒരുപാട് തുണി സഞ്ചികളുണ്ട്. അത് ഉപയോഗിച്ച് സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകാം.” മീര സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“പാള പാത്രങ്ങളും, വാഴയിലയും ഉപയോഗിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കാം!” റോഹൻ പുതിയ ആശയം അവതരിപ്പിച്ചു.
ആശ ടീച്ചർ എല്ലാവരെയും അഭിനന്ദിച്ചു. “നിങ്ങൾ മിടുക്കരാണ്! പിക്നിക്ക് അടുത്ത ശനിയാഴ്ചയാണ്. നമ്മൾ മനോഹരമായ ഒരു പുഴയോരത്തേക്ക് പോകും. എല്ലാവരും അവരവരുടെ വീട്ടിലുള്ള സ്റ്റീൽ പാത്രങ്ങളിലും തുണി സഞ്ചികളിലും മാത്രം ലഘുഭക്ഷണങ്ങൾ കൊണ്ടുവരിക. പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകൾ പാടില്ല. ഓരോരുത്തരും കുറഞ്ഞത് ഒരു പലഹാരം വീതം കൊണ്ടുവരണം. അപ്പോൾ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കഴിക്കാം.”
വീട്ടിലെത്തിയ മീര അമ്മയോട് കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു. അമ്മയും അച്ഛനും മീരയുടെ പുതിയ പിക്നിക്ക് ആശയത്തെ അഭിനന്ദിച്ചു.
“ഇത് വളരെ നല്ല കാര്യമാണ് മോളെ. നമ്മൾ എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചാൽ നമ്മുടെ പരിസ്ഥിതിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയും,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
അമ്മ മീരയുടെ സ്നാക്ക്സ് ബോക്സ് നിറയ്ക്കാൻ ഒരു കുഞ്ഞിക്കേക്കും കുറച്ച് പഴങ്ങളും ഒരുക്കി. മീരയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പുളിശ്ശേരിയും ചോറും അമ്മ സ്റ്റീൽ പാത്രങ്ങളിൽ പാക്ക് ചെയ്തു കൊടുത്തു. വെള്ളം കൊണ്ടുപോകാൻ ഒരു വലിയ സ്റ്റീൽ കുപ്പിയും അമ്മ നൽകി.
പിക്നിക്കിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളുമായി എല്ലാവരും തിരക്കിലായിരുന്നു. പിക്നിക്ക് ദിവസം രാവിലെ അവർ സ്കൂളിൽ ഒത്തുകൂടി. എല്ലാവരുടെയും കയ്യിൽ നിറമുള്ള തുണി സഞ്ചികളോ, സ്റ്റീൽ ലഞ്ച് ബോക്സുകളോ, വെള്ളം നിറച്ച സ്റ്റീൽ കുപ്പികളോ ആയിരുന്നു. ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ പോലും കണ്ടില്ല.
സ്കൂളിൽ നിന്ന് ഒരു ബസ്സിൽ അവർ പുഴയോരത്തേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. വഴിയിൽ അവർ പാട്ടുപാടി, കഥകൾ പറഞ്ഞു. പുഴയുടെ തീരം മനോഹരമായിരുന്നു. തെളിഞ്ഞ വെള്ളം, പച്ചപ്പുള്ള മരങ്ങൾ, കുഞ്ഞുവർത്തമാനം പറഞ്ഞ് ഒഴുകുന്ന പുഴ. അവിടെ ഒരു മാലിന്യം പോലും ഇല്ലാത്തത് അവർക്ക് വലിയ സന്തോഷം നൽകി.
അവർ പുഴയുടെ അടുത്തുള്ള ഒരു വലിയ മരച്ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു. എല്ലാവരും അവരുടെ തുണി സഞ്ചികളിൽ നിന്ന് സ്റ്റീൽ പാത്രങ്ങൾ പുറത്തെടുത്തു. ഓരോരുത്തരുടെയും കയ്യിൽ പലതരം പലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇഡ്ഡലി, പുട്ട്, ദോശ, കേക്കുകൾ, പഴംപൊരി, അവൽ വിളയിച്ചത് – പലതരം വിഭവങ്ങൾ! ആശ ടീച്ചർ വാഴയിലകളും പാള പാത്രങ്ങളും കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു. എല്ലാവരും വാഴയിലകളിൽ ഭക്ഷണം വിളമ്പി കഴിച്ചു.
ഒരു തുള്ളി പ്ലാസ്റ്റിക് പോലും അവിടെ കണ്ടില്ല! അവർക്ക് അതിശയമായി തോന്നി. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ അവർ ചിരിച്ചുല്ലസിച്ചു.
ഭക്ഷണശേഷം അവർ പുഴയിൽ കാലിട്ട് കളിച്ചു. ബോൾ കളിച്ചു. പാട്ടുകൾ പാടി.
വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ തിരിച്ചു പോകാൻ സമയമായി. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് തങ്ങൾ ഇരുന്ന സ്ഥലം വൃത്തിയാക്കി. പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവശിഷ്ടങ്ങൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു. ഭക്ഷണത്തിന്റെ ബാക്കികൾ മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നവയായിരുന്നു. അവർ എല്ലാം ഒരു കുഴിയിൽ ഇട്ട് മണ്ണിട്ട് മൂടി.
ആ സ്ഥലം തങ്ങൾ വന്നതിലും വൃത്തിയായി കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കുട്ടികൾക്ക് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. അവർക്ക് ഒരുപാട് അഭിമാനം തോന്നി. തങ്ങൾ ഒരു നല്ല കാര്യം ചെയ്തുവെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി.
ബസ്സിൽ തിരിച്ചുപോരുമ്പോൾ ആശ ടീച്ചർ പറഞ്ഞു, “എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു നമ്മുടെ പ്ലാസ്റ്റിക് രഹിത പിക്നിക്ക്?”
“അടിപൊളി ടീച്ചറേ!” കുട്ടികൾ ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു.
“നമ്മൾ എത്രമാത്രം പ്ലാസ്റ്റിക് ഒഴിവാക്കി എന്ന് നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചോ? ഇത് നമ്മുടെ ഭൂമിക്ക് ഒരു വലിയ സമ്മാനമാണ്. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലൂടെയും നമ്മുടെ കൂട്ടായ്മയിലൂടെയും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ നമുക്ക് കഴിയും. നിങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ സംരക്ഷകരാണ്.”
ടീച്ചറുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് കുട്ടികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. അന്ന് മുതൽ അവർ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും പ്ലാസ്റ്റിക് ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. സ്കൂളിൽ സ്റ്റീൽ കുപ്പികളിൽ വെള്ളം കൊണ്ടുവന്നു. കടയിൽ പോകുമ്പോൾ തുണി സഞ്ചി കൊണ്ടുപോയി. ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് രഹിത പിക്നിക്ക് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വലിയ മാറ്റമുണ്ടാക്കി.
—
**ഗുണപാഠം:** നമ്മുടെ ഭൂമിയെയും പ്രകൃതിയെയും സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണ്. പ്ലാസ്റ്റിക് പോലുള്ള മാലിന്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ചെറിയ ശ്രമങ്ങൾ നടത്തിയാൽ പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ കഴിയും. ഒത്തൊരുമിച്ചുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ എപ്പോഴും നല്ല ഫലങ്ങൾ നൽകും.
