നന്ദി പറയുന്നതിൻ്റെ ശക്തി
ആരവ് ഒരു മിടുക്കനായ കുട്ടിയായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരനായ അവൻ ഏഴാം ക്ലാസ്സിലാണ് പഠിച്ചിരുന്നത്. എല്ലാവരുമായും നല്ല സ്നേഹത്തിലായിരുന്നു ആരവ്. പക്ഷേ, അവനൊരു ചെറിയ കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ, മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്ന ചെറിയ സഹായങ്ങൾക്ക് നന്ദി പറയാൻ അവൻ മറന്നുപോകും. അതൊരു ശീലമായി മാറിയിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ, ആരവിൻ്റെ അമ്മ അവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ദോശയും ചമ്മന്തിയും ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. നല്ല ചൂടുള്ള ദോശ കഴിക്കുമ്പോൾ ആരവ് എല്ലാം മറന്നു. അവൻ വേഗത്തിൽ കഴിച്ചുതീർത്ത് സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി.
“മോനേ, ദോശ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
“അയ്യോ, നല്ല ദോശയായിരുന്നു അമ്മേ!” ആരവ് പറഞ്ഞു.
അവൻ വേഗത്തിൽ ബാഗെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
“അമ്മേ, ഞാൻ പോവുകയാണേ!”
“ശരി മോനേ. നന്ദി പറയാൻ മറക്കരുത് കേട്ടോ,” അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ആരവ് ഒന്ന് നിന്നു. “ഓ, സോറി അമ്മേ! ദോശ ഉണ്ടാക്കി തന്നതിന് ഒരുപാട് നന്ദി!” അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടിപ്പോയി. അമ്മ സ്നേഹത്തോടെ അവനെ നോക്കി നിന്നു.
സ്കൂളിൽ, കണക്ക് ക്ലാസ്സായിരുന്നു. മിസ്സ് രമ്യ കണക്കിലെ ഒരു പ്രയാസമുള്ള ചോദ്യം ബോർഡിൽ എഴുതി. ആരവിന് അതിൻ്റെ ഉത്തരം പെട്ടെന്ന് കിട്ടിയില്ല. അവൻ തലപുകഞ്ഞ് ആലോചിച്ചു. അപ്പോൾ, അവൻ്റെ അടുത്ത സീറ്റിലിരുന്ന രേഷ്മ, “ആരവ്, ഞാൻ സഹായിക്കണോ?” എന്ന് ചോദിച്ചു.
ആരവ് തലയാട്ടി. രേഷ്മ അവന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താനുള്ള വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അവൾ ചെയ്ത രീതി ശരിയായിരുന്നു. ആരവ് വേഗത്തിൽ ഉത്തരം കണ്ടുപിടിച്ച് നോട്ട്ബുക്കിൽ എഴുതി.
“ആരവ്, നിനക്ക് ഉത്തരം കിട്ടിയോ?” മിസ്സ് രമ്യ ചോദിച്ചു.
“ആം, കിട്ടി മിസ്സേ!” ആരവ് പറഞ്ഞു.
അവൻ മിസ്സിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. രേഷ്മയെ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. രേഷ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ വിഷാദം കണ്ടു. അവൾ പുസ്തകത്തിലേക്ക് തലതാഴ്ത്തിയിരുന്നു. ആരവ് അത് കണ്ടില്ല.
അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക്, മിസ്സ് രമ്യ ഒരു രസകരമായ കാര്യം പറഞ്ഞു. “കുട്ടികളേ, നമ്മൾ പരസ്പരം സഹായിക്കുമ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ വാക്കിന് വലിയ ശക്തിയുണ്ട്. ഏതാണത്?”
കുട്ടികൾ പല ഉത്തരങ്ങളും പറഞ്ഞു. “സ്നേഹം!”, “സന്തോഷം!”
“അതൊക്കെ ശരിയാണ്,” മിസ്സ് രമ്യ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, ആ വാക്ക് ‘നന്ദി’ എന്നതാണ്. നന്ദി എന്ന് പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമാണ്. ഒരാൾക്ക് നന്ദി പറയുമ്പോൾ, അവർ ചെയ്ത സഹായത്തിന് നമ്മൾ വിലകൽപ്പിക്കുന്നു എന്ന് കാണിക്കുകയാണ്.”
മിസ്സ് രമ്യ ഒരു കുഞ്ഞുകഥ പറഞ്ഞു. “ഒരു കാട്ടിൽ ഒരു കൊച്ചു കിളിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് വിശന്നപ്പോൾ ഒരു മരത്തിലെ പഴങ്ങൾ കഴിച്ചു. പക്ഷേ, അവൾ മരത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞില്ല. അടുത്ത ദിവസം, മരം അവൾക്ക് പഴം കൊടുക്കാൻ മറന്നുപോയതുപോലെ നിന്നു. കിളിക്ക് വിഷമമായി. അപ്പോൾ ഒരു മിടുക്കൻ കുരങ്ങൻ പറഞ്ഞു, ‘നന്ദി പറയാൻ മറന്നതുകൊണ്ടാണ്.’ കിളിക്ക് തെറ്റ് മനസ്സിലായി. അവൾ മരത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ മരം സന്തോഷത്തോടെ കൂടുതൽ പഴങ്ങൾ നൽകി. അതുപോലെയാണ് നമ്മളും.”
ആരവ് ആ കഥ ശ്രദ്ധിച്ച് കേട്ടു. അവൻ്റെ മനസ്സിലേക്ക് രാവിലെ അമ്മ പറഞ്ഞ കാര്യവും, രേഷ്മയുടെ വിഷമിച്ച മുഖവും വന്നു. രേഷ്മ തന്നെ സഹായിച്ചിട്ടും താൻ നന്ദി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്ന് അവനോർത്തു. അവന് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി.
സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോകും വഴി ആരവ് തീരുമാനിച്ചു: ഇനി മുതൽ താൻ എല്ലാവർക്കും നന്ദി പറയും.
വീട്ടിലെത്തി. അവൻ്റെ അച്ഛൻ ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്നിരുന്നു. അച്ഛൻ തളർന്നിരുന്നു. ആരവ് പെട്ടെന്ന് അച്ഛൻ്റെ ബാഗ് വാങ്ങി വെച്ചു.
“മോനേ, എൻ്റെ ബാഗ് വെച്ചല്ലോ, നന്ദി,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
“നന്ദി അച്ഛാ, എനിക്ക് എൻ്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി,” ആരവ് പറഞ്ഞു.
അച്ഛൻ അവനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
പിറ്റേ ദിവസം, സ്കൂളിൽ വെച്ച് ആരവ് രേഷ്മയെ കണ്ടു. “രേഷ്മാ, ഇന്നലെ കണക്ക് ചെയ്യാൻ നീ എന്നെ സഹായിച്ചല്ലോ. എനിക്ക് നന്ദി പറയാൻ പറ്റിയില്ല. സോറി, ഒരുപാട് നന്ദി!”
രേഷ്മ അത് കേട്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. “അതിനെന്താ ആരവ്, നീ എൻ്റെ കൂട്ടുകാരനല്ലേ,” അവൾ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ആരവിന് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ആരവ് ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും നന്ദി പറയാൻ തുടങ്ങി.
സ്കൂൾ ബസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഡ്രൈവറോട് “നന്ദി അങ്കിൾ” എന്ന് പറഞ്ഞു. ഡ്രൈവർ അങ്കിൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
കടയിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുമ്പോൾ കടക്കാരനോട് “നന്ദി അങ്കിൾ” എന്ന് പറഞ്ഞു. കടക്കാരൻ അങ്കിൾ സന്തോഷത്തോടെ അവന് ഒരു മിഠായി കൊടുത്തു.
വീട്ടിൽ അമ്മ വെള്ളം എടുത്ത് നൽകുമ്പോൾ, “നന്ദി അമ്മേ” എന്ന് പറഞ്ഞു. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം കണ്ടു.
ചിലപ്പോൾ, അവൻ അറിയാതെ നന്ദി പറയാൻ മറക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ അവൻ സ്വയം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു: “നന്ദി പറയാൻ മറക്കരുത്!”
ആരവിൻ്റെ ഈ മാറ്റം എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് അവനോട് കൂടുതൽ അടുപ്പം തോന്നി. ടീച്ചർമാർക്ക് അവനെ കൂടുതൽ ഇഷ്ടമായി. വീട്ടിൽ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അവനോട് സ്നേഹം കൂടി.
ഒരു ദിവസം, ക്ലാസ്സിൽ ഒരു ഗ്രൂപ്പ് പ്രോജക്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. ആരവിൻ്റെ ഗ്രൂപ്പിൽ ചില സാധനങ്ങൾ കുറവുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടപ്പോൾ രേഷ്മ തൻ്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന സാധനങ്ങൾ അവന് നൽകി.
“നന്ദി രേഷ്മാ! നീ എൻ്റെ സഹായത്തിനെത്തിയത് എത്ര നല്ല കാര്യമായി!” ആരവ് സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
രേഷ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മിസ്സ് രമ്യ ആരവിനെ അടുത്ത് വിളിച്ചു.
“ആരവ്, നിനക്കൊരുപാട് മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ. നിൻ്റെ നന്ദി വാക്കുകൾ എല്ലാവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. നീ ഇപ്പോൾ ഒരുപാട് നല്ല കുട്ടിയായി,” മിസ്സ് രമ്യ പറഞ്ഞു.
ആരവിന് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. ഒരു ചെറിയ വാക്കിന് ഇത്രയും ശക്തിയുണ്ടെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. നന്ദി പറയുന്നത് ഒരു വലിയ കാര്യമാണെന്നും, അത് മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല, നമുക്കും സമാധാനവും സന്തോഷവും നൽകുമെന്നും അവൻ പഠിച്ചു.
അങ്ങനെ, നന്ദി പറയാൻ മറന്നിരുന്ന ആരവ്, നന്ദിയുടെ ശക്തി മനസ്സിലാക്കി. ഇപ്പോൾ അവൻ ഒരു നല്ല ശീലം സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഈ ശീലം അവനെ ജീവിതത്തിൽ കൂടുതൽ സ്നേഹവും സൗഹൃദവും നേടാൻ സഹായിച്ചു.
ഗുണപാഠം: ഒരു ചെറിയ “നന്ദി” വാക്കിന് വലിയ അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയും. അത് മറ്റുള്ളവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം നിറയ്ക്കും, ബന്ധങ്ങൾ ദൃഢമാക്കും. എപ്പോഴും നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കുക, സന്തോഷം കണ്ടെത്തുക.
