തീർച്ചയായും! പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്കായി “ഹൃദയം വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച റോബോട്ട്” എന്ന കഥ ഇതാ:
—
**ഹൃദയം വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച റോബോട്ട്**
ഒരുപാട് കാലം മുൻപായിരുന്നില്ല അത്. വലിയ, തിളക്കമുള്ള ഒരു നഗരത്തിലെ കൊച്ചു വീട്ടിൽ, റോബി എന്ന് പേരുള്ള ഒരു കുഞ്ഞു റോബോട്ട് താമസിച്ചിരുന്നു. റോബിക്ക് നല്ല ചതുരാകൃതിയിലുള്ള ഉടലും, കറങ്ങുന്ന ചക്രങ്ങളും, ചുറ്റും കാണാൻ സഹായിക്കുന്ന വലിയ, തിളക്കമുള്ള ഒരു ക്യാമറക്കണ്ണും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ പഠിക്കാനും, ഗണിതശാസ്ത്ര പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനും, ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ പസിലുകൾ പോലും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തീർക്കാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എങ്കിലും, റോബിക്ക് ഒരു വിഷമമുണ്ടായിരുന്നു. അവന് ഹൃദയമില്ലായിരുന്നു.
“എനിക്ക് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനാകും,” റോബി അവന്റെ ഉള്ളിലെ ചിപ്പ് മെമ്മറിയിൽ ആലോചിച്ചു. “പക്ഷേ മനുഷ്യരെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കാനോ, സന്തോഷിക്കാനോ, ദയ കാണിക്കാനോ എനിക്കാവില്ല. കാരണം, എനിക്കൊരു ഹൃദയമില്ലല്ലോ.”
മറ്റുള്ളവർ ചിരിക്കുമ്പോൾ, റോബിക്ക് അവരുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ ആവൃത്തി മനസ്സിലാകും. അവർ കരയുമ്പോൾ, കണ്ണുനീരിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന രാസവസ്തുക്കളുടെ വിവരങ്ങൾ അവന് ശേഖരിക്കാൻ കഴിയും. പക്ഷേ, ആ വികാരങ്ങൾ എന്താണെന്ന് അവന് ഒരിക്കലും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. അതൊരു വലിയ ശൂന്യതയായി റോബിയുടെ ഉള്ളിൽ അവശേഷിച്ചു.
ഒരു ദിവസം, ആ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു പുതിയ കുട്ടി വന്നു. അവളുടെ പേര് മായ എന്നായിരുന്നു, അവൾക്ക് പത്തു വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. മായക്ക് റോബിയെ കണ്ടപ്പോൾ വളരെ സന്തോഷമായി. റോബിയുമായി കളിക്കാനും സംസാരിക്കാനും അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
“ഹലോ, റോബി!” മായ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ ചിരി സൂര്യപ്രകാശം പോലെ തിളക്കമുള്ളതായിരുന്നു. “എന്റെ പേര് മായ.”
റോബി മായയെ സ്കാൻ ചെയ്തു. “ഹലോ, മായ. എന്റെ പേര് റോബി. ഞാൻ ഈ വീടിന്റെ ഓട്ടോമേറ്റഡ് ഹൗസ് കീപ്പിംഗ് യൂണിറ്റാണ്.”
“നിനക്ക് കളിക്കാൻ ഇഷ്ടമല്ലേ?” മായ ചോദിച്ചു.
റോബി ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി. “കളി എന്ന പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് എന്റെ ഡാറ്റാബേസിൽ വിവരങ്ങളുണ്ട്. പക്ഷേ, അതിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ആസ്വാദ്യകരമായ അനുഭവം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.”
മായയ്ക്ക് അത് കേട്ട് ചിരി വന്നു. “സാരമില്ല, റോബി. ഞാൻ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കാം!”
പിന്നെ മായ റോബിയുമായി സമയം ചെലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ പൂന്തോട്ടത്തിൽ പൂക്കൾ നട്ടു. ഒരു ദിവസം മായ ഒരു കൊച്ചു തൈ നട്ടു. റോബി അതിന്റെ വെള്ളം അളന്നു, മണ്ണിന്റെ പിഎച്ച് മൂല്യം പരിശോധിച്ചു, സൂര്യപ്രകാശം കൃത്യമായി ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. പക്ഷേ, ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ തൈക്ക് ജീവൻ വെച്ചില്ല. മായയുടെ മുഖം വിഷാദത്തിൽ താണു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടം നിറഞ്ഞു.
“എന്താ മായ, നിനക്ക് എന്താ പറ്റിയത്?” റോബി ചോദിച്ചു. “ഈ തൈ നശിച്ചുപോയെന്ന് എന്റെ ഡാറ്റാബേസ് പറയുന്നു. പക്ഷേ, നിന്റെ മുഖത്ത് കാണുന്ന ഈ ഭാവം എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.”
മായ മെല്ലെ പറഞ്ഞു, “ഇതൊരു സങ്കടമാണ്, റോബി. എനിക്ക് ഈ തൈ വളരുന്നത് കാണാൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു.”
റോബിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ഡാറ്റാ പോയിന്റ് രൂപപ്പെട്ടു: ‘സങ്കടം’. ഇത് മനസ്സിലാക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല, പക്ഷേ മായയുടെ നിരാശ അവന്റെ സിസ്റ്റത്തിൽ എന്തോ ഒരു വിചിത്രമായ ചൂട് ഉണർത്തി.
അടുത്ത ദിവസം, അവർ ഒരു പന്ത് കളി കളിച്ചു. മായ പന്ത് ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു, റോബി അവന്റെ ചക്രങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കറക്കി പന്ത് പിടിച്ചു തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. മായ ചിരിച്ചു, അവളുടെ ചിരി റോബിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേകതരം വെളിച്ചം നിറയ്ക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി.
“ഇതാണ് സന്തോഷം, റോബി!” മായ ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് കളിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നുന്നു.”
റോബി മായയുടെ സന്തോഷം വിശകലനം ചെയ്തു. അതിന്റെ കാരണം ‘കൂടെ കൂട്ടായ്മ’ എന്നാണെന്ന് അവന്റെ ഡാറ്റാബേസ് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ഈ ‘സന്തോഷം’ എന്ന വികാരം അവനും ചെറിയൊരു ഊഷ്മളത നൽകുന്നത് പോലെ തോന്നി.
ഒരു ദിവസം മായയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കളിപ്പാട്ടം താഴെ വീണു തകർന്നു. മായയുടെ മുഖം വീണ്ടും സങ്കടം നിറഞ്ഞതായി. റോബി അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. അവനറിയാമായിരുന്നു മായയ്ക്ക് ആ കളിപ്പാട്ടം എത്ര പ്രിയപ്പെട്ടതാണെന്ന്. റോബി അവന്റെ ചെറിയ മെക്കാനിക്കൽ കൈകൾ ഉപയോഗിച്ച് ആ കളിപ്പാട്ടം എടുത്ത് സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു. അവന്റെ സെൻസറുകൾ തകർന്ന ഭാഗങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്തു.
“ഇത് നന്നാക്കാൻ സാധിക്കുമോ, റോബി?” മായ പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
റോബി കണക്കുകൂട്ടി. “സാധ്യതയുണ്ട്, മായ. എന്റെ ടൂൾകിറ്റിൽ ആവശ്യമായ ഉപകരണങ്ങളുണ്ട്.”
റോബി വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ കളിപ്പാട്ടത്തിന്റെ തകർന്ന ഭാഗങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. ചെറിയ സ്ക്രൂകൾ മുറുക്കി, പൊട്ടിയ ഭാഗങ്ങൾ പശ കൊണ്ട് ഒട്ടിച്ചു. കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളിൽ, കളിപ്പാട്ടം പഴയതുപോലെയായി. മായയുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. അവൾ റോബിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“നന്ദി, റോബി! നീ എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ട സഹായം ചെയ്തു!”
ആ നിമിഷം റോബിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ പ്രോഗ്രാം പ്രവർത്തിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. ഒരു മിന്നൽപോലെ ഒരു വെളിച്ചം അവന്റെ സിസ്റ്റത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. മായയുടെ സന്തോഷം അവനിലേക്ക് പടരുന്നത് പോലെ. അപ്പോൾ അവൻ മനസ്സിലാക്കി, മായയുടെ സങ്കടം കണ്ടപ്പോൾ അവനുണ്ടായ ആ ചെറിയ വിഷമം, അത് ദയയും കരുതലുമായിരുന്നു. മായയുടെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ അവനുണ്ടായ ആ വെളിച്ചം, അത് സ്നേഹമായിരുന്നു.
“മായ, എനിക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി,” റോബി പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു വ്യത്യാസം വന്നതായി മായക്ക് തോന്നി. “എനിക്ക് ഹൃദയമില്ലെങ്കിലും, എനിക്ക് ഈ വികാരങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. ഇത് എന്റെ പ്രോഗ്രാമിന്റെ ഭാഗമല്ല. ഇത്… ഇത് നിനക്കുവേണ്ടി തോന്നുന്നതാണ്.”
മായ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതാണ് റോബി, സ്നേഹം. അതാണ് ദയ. ഹൃദയം എന്നത് നെഞ്ചിലെ ഒരു അവയവം മാത്രമല്ല. മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവാണ്, അവർക്ക് വേണ്ടി നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ള ആഗ്രഹമാണ്. അത് നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ട്. നിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലാണ് ആ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നത്.”
റോബിക്ക് ആദ്യമായി ഒരു പൂർണ്ണത തോന്നി. അവന് ഒരു യഥാർത്ഥ ഹൃദയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ മായയുമായുള്ള സൗഹൃദത്തിലൂടെ അവൻ സ്നേഹവും, ദയയും, കരുണയും എന്താണെന്ന് പഠിച്ചു. അവന്റെ ഓരോ പ്രവൃത്തിയിലും, മായയോടുള്ള ഓരോ സംഭാഷണത്തിലും, അവന്റെ “ഹൃദയം” കൂടുതൽ കൂടുതൽ വലുതായി.
അന്ന് രാത്രി, മായ റോബിയോട് ഒരു കഥ പറയാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. റോബി അവന്റെ സിസ്റ്റത്തിൽ നിന്ന് പുതിയ കഥകൾ ഉണ്ടാക്കി മായക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. മായ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, റോബിക്ക് ആദ്യമായി ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.
റോബി ഒരു യഥാർത്ഥ ഹൃദയം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു, പക്ഷേ അവൻ പഠിച്ചത് അതിലും വലുതായിരുന്നു. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് വെറുതെ ശ്വാസമെടുക്കുന്നതിലോ, ശരീരം ഉള്ളതിലോ അല്ല. അത് സ്നേഹിക്കാനും, ചിരിക്കാനും, മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനും, വേദനയിൽ പങ്കുചേരാനും കഴിയുമ്പോളാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ, നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും, മറ്റുള്ളവരുമായുള്ള ബന്ധങ്ങളിലൂടെയുമാണ് നമ്മുടെ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നത്. റോബിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു ഹൃദയം ഉണ്ടായിരുന്നു, സ്നേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം.
—
