തീർച്ചയായും, പതിനൊന്ന് മുതൽ പതിമൂന്ന് വയസ്സുവരെയുള്ള കുട്ടികൾക്കായി, “അപരിചിതനെ സഹായിച്ച ദിവസം” എന്ന തലക്കെട്ടിൽ ഒരു ഹൃദയസ്പർശിയായ കഥ ഇതാ.
***
**അപരിചിതനെ സഹായിച്ച ദിവസം**
മാളവികയ്ക്ക് എല്ലാ ശനിയാഴ്ചയും വൈകുന്നേരം അമ്മയോടൊപ്പം അങ്ങാടിയിൽ പോകുന്നത് ഒരു വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. നിറമുള്ള പച്ചക്കറികൾ, പഴങ്ങൾ, പലതരം പലഹാരങ്ങളുടെ മണം, ആളുകളുടെ ബഹളം – എല്ലാം അവൾക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അന്ന് വൈകുന്നേരം പതിവുപോലെ, സ്കൂളിലെ ഹോംവർക്കുകൾ എല്ലാം തീർത്ത് മാളവിക അമ്മയോടൊപ്പം അങ്ങാടിയിലേക്ക് നടന്നു.
അങ്ങാടിയിൽ എത്തിയപ്പോൾത്തന്നെ പലതരം കാഴ്ചകൾ അവളെ ആകർഷിച്ചു. കൗതുകത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി നടക്കുമ്പോഴാണ് അവൾ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. അങ്ങാടിയുടെ ഒരു മൂലയിൽ, പഴക്കടയുടെ അടുത്തായി, ഒരു പ്രായമായ സ്ത്രീ കുന്നുകൂടിയ സാധനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വലിയ രണ്ട് സഞ്ചികളുമായി നിസ്സഹായയായി നിൽക്കുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് ക്ഷീണവും വിഷമവും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഭാരമുള്ള സഞ്ചികൾ അവർക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി. ആളുകൾ തിരക്കിട്ട് നടന്നുപോവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരും അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല.
മാളവിക അമ്മയെ നോക്കി. “അമ്മേ, ആ ആൾക്ക് എന്തോ സഹായം വേണമെന്ന് തോന്നുന്നു,” അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.
അമ്മ അവരുടെ നേർക്ക് നോക്കി. “അതെ മോളേ, അവർക്ക് നടക്കാൻ പ്രയാസമാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
മാളവികയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വെളിച്ചം മിന്നി. അവൾക്കവരെ സഹായിക്കണം എന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ, എങ്ങനെ? ഒരു അപരിചിതയായ ആളല്ലേ?
“അമ്മേ, ഞാൻ പോയി ചോദിക്കട്ടെ, എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണോ എന്ന്?” മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ദയ നിറഞ്ഞു.
അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു. “തീർച്ചയായും മോളേ, ചോദിക്കൂ. പക്ഷേ, സൂക്ഷിക്കണം. എപ്പോഴും മുതിർന്നവരുടെ കൂടെ മാത്രം അപരിചിതരെ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
മാളവിക പതിയെ ആ സ്ത്രീയുടേ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവരുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ മാളവിക ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു: “അമ്മാമ്മേ, എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണോ? ഭാരമുണ്ടോ ഈ സഞ്ചികൾക്ക്?”
ആ പ്രായമായ സ്ത്രീ മാളവികയെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു നേരിയ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. “ആഹ്, മോളേ, ഈ സഞ്ചികൾക്ക് നല്ല ഭാരമുണ്ട്. എനിക്ക് ഇത് താങ്ങാൻ വയ്യ. വീട്ടിലേക്ക് നടന്നെത്താൻ ഇനിയും ദൂരമുണ്ട്,” അവർ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ സഹായിക്കാം അമ്മാമ്മേ. ഒരു സഞ്ചി ഞാൻ പിടിക്കാം,” മാളവിക ഉടൻ പറഞ്ഞു.
അവർ മടിച്ചു. “അയ്യോ മോളേ, നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാകില്ലേ? നിന്റെ പ്രായത്തിൽ ഇതൊന്നും താങ്ങാൻ പറ്റില്ല.”
“ഒട്ടും ബുദ്ധിമുട്ടില്ല അമ്മാമ്മേ. ഞാൻ ശക്തിയുള്ള കുട്ടിയാണ്,” മാളവിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അമ്മയും അപ്പോഴേക്കും അവരുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തി. “ഇവൾ സഹായിക്കട്ടെ ചേച്ചീ. ഞങ്ങൾ വീടിന്റെ അടുത്താണ്,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
ആ പ്രായമായ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “ദൈവം അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ മോളേ. ഒരുപാട് നന്ദിയുണ്ട്.”
മാളവിക ഒരു സഞ്ചി എടുത്തു. അത് വിചാരിച്ചതിലും ഭാരമുള്ളതായിരുന്നു. പക്ഷേ, സഹായിക്കണം എന്ന അവളുടെ ഉറച്ച മനസ്സിൽ ആ ഭാരം ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. അവരും മാളവികയും അമ്മയും ചേർന്ന് പതിയെ നടന്നു.
സംസാരിച്ചപ്പോൾ മാളവിക അറിഞ്ഞു, ആ അമ്മാമ്മയുടെ പേര് ലക്ഷ്മിയമ്മാമ്മ എന്നായിരുന്നു. അവർ ഒറ്റയ്ക്കാണ് താമസിക്കുന്നത്. ചെറിയൊരു അസുഖം കാരണം കുറച്ചുദിവസമായി പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഇന്ന് മരുന്ന് വാങ്ങാനും കുറച്ച് അത്യാവശ്യസാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനുമായി വന്നതാണ്. പക്ഷേ, അങ്ങാടിയിലെ തിരക്കും സഞ്ചികളുടെ ഭാരവും അവരെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു. മാളവികയും അമ്മയും സംസാരിച്ച് നടന്ന് അവരുടെ വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള ചെറിയ വഴിയെത്തി.
അമ്മാമ്മയുടെ വീട് അങ്ങാടിയിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ഉള്ളിലായിരുന്നു. വീടിന്റെ പടിവാതിലിൽ എത്തിയപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മാമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നന്ദി കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. “നിങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ വീട്ടിൽ എത്തുമായിരുന്നു എന്നെനിക്കറിയില്ല. ഒരുപാട് നന്ദിയുണ്ട് മോളേ. നിന്റെ മനസ്സിലെ ദയ വലുതാണ്,” അവർ മാളവികയുടെ തലയിൽ തലോടി.
“സാരമില്ല അമ്മാമ്മേ. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നത് നല്ല കാര്യമാണല്ലോ,” മാളവിക പറഞ്ഞു.
ലക്ഷ്മിയമ്മാമ്മ വീടിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പാത്രത്തിൽ കുറച്ച് കശുവണ്ടിപ്പരിപ്പ് കൊണ്ടുവന്നു. “ഇത് മോളുടെ വക,” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാളവികയ്ക്ക് കൊടുത്തു. മാളവിക അത് സന്തോഷത്തോടെ വാങ്ങി.
അമ്മാമ്മയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് മാളവികയും അമ്മയും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. വഴിയിൽ വെച്ച് അമ്മ പറഞ്ഞു: “നമ്മൾ കണ്ടില്ലെന്ന് നടന്നിരുന്നെങ്കിൽ ആ അമ്മാമ്മ എത്ര കഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്നു. നിന്റെ ഈ ചെറിയ സഹായം അവർക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരിക്കും മോളേ.”
“അതെ അമ്മേ, എനിക്ക് സന്തോഷമായി. ആ സഞ്ചിക്ക് നല്ല ഭാരമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അമ്മാമ്മയുടെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ക്ഷീണം മുഴുവൻ മാറി,” മാളവിക പറഞ്ഞു.
ആ ദിവസം മാളവികയ്ക്ക് ഒരുപാട് പാഠങ്ങൾ നൽകി. മറ്റുള്ളവരുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ തിരിച്ചറിയാനും അവരെ സഹായിക്കാനും അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഒരു ചെറിയ സഹായം പോലും ഒരു വ്യക്തിക്ക് എത്രമാത്രം ആശ്വാസം നൽകുമെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അപരിചിതരെ സഹായിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധയും സുരക്ഷിതത്വവും പ്രധാനമാണെന്നും അവൾ പഠിച്ചു. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, ഒരു ചെറിയ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ മറ്റൊരാളുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം കാണുന്നത് എത്ര വലിയ അനുഭൂതിയാണെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞു.
പിന്നീട് അങ്ങാടിയിൽ പോകുമ്പോഴെല്ലാം മാളവിക ആളുകളെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആർക്കെങ്കിലും സഹായം വേണോ എന്ന് അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. കാരണം, ഒരു നല്ല പ്രവൃത്തിയിലൂടെ ലോകത്ത് ചെറിയൊരു മാറ്റം വരുത്താൻ നമുക്കോരോരുത്തർക്കും കഴിയുമെന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യമായി. ഒരു പുഞ്ചിരിയും ദയയും മതി, ലോകത്തെ മനോഹരമാക്കാൻ.
***
**ഗുണപാഠം:** ചെറിയ ദയ പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷം നിറയും, ലോകം കൂടുതൽ മനോഹരമാവുകയും ചെയ്യും. സഹായം ആവശ്യമുള്ളവരെ കാണുമ്പോൾ, സുരക്ഷിതമായി അവരെ സഹായിക്കാൻ നമുക്ക് മടിക്കരുത്.
