കർഷകന്റെ കഠിനാധ്വാനം
അരവിന്ദ്, പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരനായ ഒരു മിടുക്കൻ കുട്ടിയായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ വലിയ ഫ്ലാറ്റിൽ താമസിക്കുന്ന അവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട കൂട്ടുകാർ അവന്റെ ടാബും മൊബൈൽ ഫോണുമായിരുന്നു. അവധിക്കാലം എന്നാൽ വീടിന്റെ കോണിൽ കിടന്ന് വീഡിയോ ഗെയിം കളിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അരവിന്ദിന്. എന്നാൽ ഇത്തവണ അവധിക്കാലം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അവന്റെ അമ്മയുടെ നിർബന്ധം കാരണം അവന് മുത്തച്ഛന്റെയും മുത്തശ്ശിയുടെയും കൂടെ ഗ്രാമത്തിൽ പോകേണ്ടി വന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയ ഓടിട്ട വീടും ചുറ്റുമുള്ള വിശാലമായ കൃഷിയിടവും അരവിന്ദിന് ആദ്യമൊരു മടുപ്പുളവാക്കി. “ഇവിടെയെന്താ ചെയ്യാൻ, നെറ്റ്വർക്ക് പോലും കുറവാണ്,” അവൻ പിറുപിറുത്തു. രാവിലെ ഉറക്കമുണരുമ്പോൾത്തന്നെ മുത്തച്ഛൻ പാടത്തേക്കിറങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു. മുത്തശ്ശി അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലാണ്. അരവിന്ദ് മാത്രം ടാബും നോക്കി വരാന്തയിലിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മുത്തച്ഛനും മുത്തശ്ശിയും രാവെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ കൃഷിപ്പണിയിൽ മുഴുകി. ചിലപ്പോൾ വിത്തെറിയുന്നു, ചിലപ്പോൾ കള പറിക്കുന്നു, ചിലപ്പോൾ വെള്ളം നനയ്ക്കുന്നു. അവരുടെ വിയർപ്പൊഴുകുന്നത് അരവിന്ദ് കണ്ടു. എന്നിട്ടും മുത്തച്ഛൻ എപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് എല്ലാ ജോലികളും ചെയ്യുന്നത്.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ, മുത്തശ്ശി അരവിന്ദിനെ വിളിച്ചു. “അരവിന്ദേ, മോൻ ഈ പയറുചെടികളിൽ നിന്നും ഉണങ്ങിയ കായകൾ മാത്രം പറിച്ചെടുക്കാമോ? ഉച്ചയാകുമ്പോൾ അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് വയലിൽ പോകണം.”
അരവിന്ദ് മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ സമ്മതിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾക്ക് മണ്ണിൽ തൊടാൻ ആദ്യം മടിയായിരുന്നു. അവൻ പയറുചെടികൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നു. ഉണങ്ങിയ കായകൾ മാത്രം നോക്കി പറിക്കുക എന്നത് അവനൊരു വെല്ലുവിളിയായി തോന്നി. പലപ്പോഴും തെറ്റുകൾ പറ്റി, പച്ചക്കായകളും അവന്റെ കൈകളിൽ വന്നു. മുത്തശ്ശി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ തിരുത്തിക്കൊടുത്തു. “സാരമില്ല മോനേ, ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി. ഓരോ പയറുമണിയിലും വലിയ ജീവനുണ്ട്.”
അവൻ പതിയെ ജോലിയുടെ താളം മനസ്സിലാക്കി. ഉണങ്ങിയ കായകൾ ഓരോന്നായി അവന്റെ കൊട്ടയിൽ നിറഞ്ഞു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയർന്നപ്പോൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചെറുതായി വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി. ജോലി തീർന്നപ്പോൾ അവനൊരു ചെറിയ ക്ഷീണം തോന്നി, പക്ഷെ അതിലേറെ ഒരു സന്തോഷവും. സ്വന്തമായി ഒരു ജോലി ചെയ്തതിന്റെ സംതൃപ്തി!
അന്ന് രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ, അവൻ മുത്തശ്ശിയോട് ചോദിച്ചു, “മുത്തശ്ശി, എന്തിനാ ഈ എല്ലാ ജോലിയും ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്? ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെടേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?”
മുത്തശ്ശി ചിരിച്ചു. “മോനേ, നമ്മുടെ വയറ്റിലെത്തുന്ന ഓരോ ഉരുള ചോറിനും പിന്നിൽ വലിയൊരു അധ്വാനമുണ്ട്. മുത്തച്ഛൻ ചെയ്യുന്ന ഓരോ ജോലിയും ആ അധ്വാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. മണ്ണിനെ സ്നേഹിക്കണം, ഓരോ വിത്തിനെയും ശ്രദ്ധയോടെ പരിപാലിക്കണം. എങ്കിലേ അവ നമുക്ക് നല്ല ഫലം തരൂ.”
അടുത്ത ദിവസം മുതൽ അരവിന്ദിന്റെ മനസ്സിൽ മാറ്റം വന്നു. അവൻ മുത്തച്ഛന്റെ കൂടെ പാടത്തേക്കിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ചെറിയ കപ്പ കിളയ്ക്കാനും, കരിയിലകൾ മാറ്റാനും, ചെടികൾക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കാനുമെല്ലാം അവൻ സഹായിച്ചു. ഒരു ദിവസം മുത്തച്ഛൻ അവന് ഓരോ ചെടിയുടെയും പ്രാധാന്യം പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. “ഇത് നെല്ലാണ്, മോനേ. ഇത് നമ്മുടെ പ്രധാന ആഹാരം. ഇത് പച്ചക്കറികൾ, ഇത് കായ്കനികൾ. ഇവയെല്ലാം നമ്മുടെ ആരോഗ്യത്തിന് അത്യാവശ്യമാണ്.”
അവൻ ഓരോ ചെടിയെയും സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. മുളച്ചു വരുന്ന ഇളം തൈകൾ, നിറയെ കായകളുണ്ടായ പയറുചെടികൾ, സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന വാഴയിലകൾ… പ്രകൃതിയുടെ മാന്ത്രികത അവനനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ചിലപ്പോൾ ഒരു തവള ചാടുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവൻ ചിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ മണ്ണിരകളെ കാണുമ്പോൾ അദ്ഭുതപ്പെടും.
ഒരു ദിവസം, അപ്രതീക്ഷിതമായി വലിയൊരു മഴയെത്തി. മുളച്ച് വന്ന നെൽച്ചെടികൾക്ക് മഴ വലിയ അനുഗ്രഹമായിരുന്നെങ്കിലും, മുറ്റത്ത് ഉണക്കാനിട്ടിരുന്ന നെല്ലും പയറും നനയാതെ സൂക്ഷിക്കേണ്ടിയിരുന്നു. മുത്തച്ഛനും മുത്തശ്ശിയും വേഗത്തിൽ നെല്ല് വാരിക്കെട്ടി മാറ്റാൻ തുടങ്ങി. അരവിന്ദും അവരുടെ കൂടെ ചേർന്നു. അവന്റെ കൈകൾക്ക് ആദ്യം വേഗതയുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, പതിയെ അവൻ ജോലിയുടെ വേഗത കൂട്ടി. എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് എല്ലാം സുരക്ഷിതമായി മാറ്റി.
അരവിന്ദ് ആദ്യമായി ശരിക്കും വിയർത്ത് കുളിച്ചു. പക്ഷേ, അവന് ഒരു സന്തോഷം തോന്നി. അവന്റെ ചെറിയ സഹായം പോലും വലിയൊരു മാറ്റമുണ്ടാക്കി എന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു, “മോൻ മിടുക്കനാണ്. നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ അധ്വാനം പാഴായിപ്പോയില്ല.”
ആ അവധിക്കാലം അരവിന്ദ് ടാബിൽ ഗെയിം കളിച്ചില്ല, മൊബൈലിൽ സമയം കളഞ്ഞില്ല. അവൻ മുത്തച്ഛന്റെയും മുത്തശ്ശിയുടെയും കൂടെ കൃഷിപ്പണിയിൽ സഹായിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പാഠങ്ങൾ പഠിച്ചു. പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കാൻ, അധ്വാനത്തിന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കാൻ, ഭക്ഷണത്തിന്റെ വില അറിയാൻ… അവൻ പഠിച്ചു.
അവധിക്കാലം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ നിറയെ വയലുകളിലെ പച്ചപ്പായിരുന്നു, മണ്ണിന്റെ മണമായിരുന്നു, മുത്തച്ഛന്റെയും മുത്തശ്ശിയുടെയും സ്നേഹമായിരുന്നു. അവന്റെ ബാഗിൽ ടാബും മൊബൈലും ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ അവന്റെ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു. അധ്വാനത്തിന്റെ വിലയറിയുന്ന, മണ്ണിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ അരവിന്ദായിരുന്നു അവൻ.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്നവരുടെ പ്രാധാന്യം നാം മനസ്സിലാക്കണം. കർഷകർ രാവും പകലും അധ്വാനിക്കുമ്പോളാണ് നമ്മുടെ തീൻമേശയിൽ ഭക്ഷണം എത്തുന്നത്. ഓരോ ജോലിക്കും അതിന്റേതായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ആത്മാർത്ഥമായ അധ്വാനം എപ്പോഴും മധുരമായ ഫലങ്ങൾ നൽകും. അത് നമ്മുടെ ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും സന്തോഷം നൽകും. ഓർക്കുക, നാം ചെയ്യുന്ന ഓരോ നല്ല കാര്യവും ഒരു ചെറിയ വിത്ത് പോലെയാണ്. അത് വളർന്ന് വലുതായി നമുക്ക് നല്ലൊരു ഫലം നൽകും.
