മാന്ത്രിക സന്തോഷ യാത്ര

# Surrealism Story Idea 16

കഥയുടെ പേര്: സങ്കൽപ്പങ്ങളുടെ പൂന്തോട്ടം

മായായും അർജുനും നല്ല കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. സ്കൂൾ അവധിക്ക് വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും പുതിയ കളികൾ കണ്ടെത്തണമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഒരു ഞായറാഴ്ച ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, അവർക്ക് വീട്ടിൽ വലിയ വിരസത തോന്നി. കളിക്കാൻ പുതിയതൊന്നും കിട്ടുന്നില്ല, വായിക്കാൻ പുസ്തകങ്ങൾ മടുത്തിരിക്കുന്നു. മുറ്റത്തെ തുളസിത്തറയുടെ അരികിൽ തല കുനിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ. “എന്തൊരു ബോറാ, അർജുൻ! എല്ലാ ദിവസവും ഒരുപോലെ,” മായാ പരാതിപ്പെട്ടു. “ഒരു രസവുമില്ല,” അർജുൻ ഒരു കല്ലെടുത്ത് ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.

അപ്പോഴാണ് ആ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചത്. അവരുടെ പറമ്പിലെ ഏറ്റവും പഴയ, നിറം മങ്ങിയ ഊഞ്ഞാൽ, കാറ്റില്ലാതെ പതിയെ ആടാൻ തുടങ്ങി. ഒരു താളത്തിൽ, ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും. അവർ പരസ്പരം നോക്കി. “അർജുൻ, നീ കണ്ടോ?” മായായുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ തലയാട്ടി. അപ്പോൾ ഒരു മഴവിൽ ശലഭം, ചിറകുകളിൽ ലോകത്തിലെ എല്ലാ നിറങ്ങളും ഒളിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, മായയുടെ മൂക്കിൻ തുമ്പിൽ വന്നിരുന്നു. ശലഭം മായയെ നോക്കി ചിരിച്ചു, ഒരു കുഞ്ഞു കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു! മായയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. ശലഭം പറന്നുപോയപ്പോൾ, മായ ചുറ്റും നോക്കി.

അവർക്ക് സാധാരണയായി കാണാറുള്ള റോസാച്ചെടികൾ, ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതായി തോന്നി. പൂക്കൾ പതിയെ ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് മൂളുന്നുണ്ട്. “അർജുൻ, കേൾക്കുന്നില്ലേ? പൂക്കൾ പാട്ട് പാടുന്നു!” മായ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ ചെവി കൂർപ്പിച്ചു. “ഉം… ഒരു നേർത്ത, മധുരമുള്ള പാട്ട്… ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ വെറുതെ തോന്നുന്നതാവാം?” അവൻ സംശയിച്ചു.
“അല്ല! ഇത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്!” മായ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് ശബ്ദം കേട്ട ദിശയിലേക്ക് പോകാം!”

അവർ പൂക്കളുടെ പാട്ട് പിന്തുടർന്ന് നടന്നു. പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ഒഴിഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു ഭാഗത്തേക്ക്, സാധാരണയായി അവർ പോകാറില്ലാത്ത ഇടത്തേക്ക്. അവിടെ ചെടികളും പൂക്കളും കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതായി തോന്നി. ഓരോ ഇലയിലും കുഞ്ഞു നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ തിളങ്ങി. പുൽമേട് മേഘം പോലെ മൃദുവായിരുന്നു, കാലുകൾ അതിൽ ആഴ്ന്നുപോകുമ്പോൾ ഒരു നേർത്ത ചിരിശബ്ദം കേട്ടു. അവർ നടന്ന വഴി, വെളിച്ചം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച പോലെ തിളങ്ങി. ഓരോ ചുവടിലും മനോഹരമായ വർണ്ണങ്ങൾ അവരെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.

അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഒരു വലിയ താമരക്കുളം കണ്ടു. അതിൽ സ്വർണ്ണനിറമുള്ള മീനുകൾ വട്ടത്തിൽ നീന്തുന്നു. മീനുകൾ വെള്ളത്തിനടിയിൽ കളിക്കുമ്പോൾ, കുളത്തിൽ നിന്ന് ചെറിയ ചിരിശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു. കുളത്തിന്റെ അരികിലായി, ഒരു ചെറിയ, സുതാര്യമായ പൂമ്പാറ്റ സങ്കടത്തോടെ ചിറകുകൾ ഇളക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ശരീരത്തിന് ഒരു മങ്ങിയ നിറമായിരുന്നു, വെളിച്ചം കുറവ്. അത് വളരെ ക്ഷീണിച്ചതായി തോന്നി.

“ഹായ്, നീ ആരാണ്? എന്തിനാ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്?” മായ മൃദുവായി ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സ്നേഹവും ദയയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പൂമ്പാറ്റ ഒരു നിമിഷം അവരെ നോക്കി, അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞു തിളക്കമുള്ള തുള്ളി അടർന്നു വീണു. “ഞാൻ സന്തോഷം പൂമ്പാറ്റയാണ്,” അത് നേർത്ത ഒരു ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “സന്തോഷപ്പുഴയിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ വരുന്നത്. പക്ഷെ എനിക്ക് വഴി തെറ്റിപ്പോയി. എന്റെ പ്രകാശം മുഴുവൻ മങ്ങിപ്പോയി.”
അർജുൻ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു, “സന്തോഷം പൂമ്പാറ്റയോ? സന്തോഷപ്പുഴയോ? അതെവിടെയാണ്? അങ്ങനെയൊന്നുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്, അർജുൻ! ഉണ്ട്!” പൂമ്പാറ്റയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും നേർത്തു. “നിങ്ങളുടെ ലോകത്തിലെ സന്തോഷങ്ങളെല്ലാം ഉണ്ടാകുന്ന പുഴയാണത്. ആളുകൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ, കളിക്കുമ്പോൾ, സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ നിന്ന് ഊർജ്ജം ഒഴുകും. അവിടെ നിന്നാണ് ഞാൻ ഊർജ്ജം നേടുന്നത്. പക്ഷെ എനിക്ക് വഴി കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നില്ല,” പൂമ്പാറ്റ ചിറകുകൾ താഴ്ത്തി നിസ്സഹായതയോടെ പറഞ്ഞു. അതിന്റെ തിളക്കം കൂടുതൽ മങ്ങി.

മായായും അർജുനും പരസ്പരം നോക്കി. മായയുടെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുവന്നു. “അതാണ് ഞങ്ങളുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ റോസാപ്പൂക്കൾക്ക് ഇപ്പോൾ പഴയ തിളക്കമില്ലാത്തത്! ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ പുസ്തകങ്ങൾക്ക് പഴയ രസമില്ലാത്തതും! അടുത്തിടെ എനിക്ക് എല്ലാ കാര്യത്തിലും ഒരു മടുപ്പ് തോന്നിയിരുന്നു…”
അർജുൻ പൂമ്പാറ്റയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, “ഞങ്ങൾ നിന്നെ സന്തോഷപ്പുഴയിൽ എത്തിക്കാം. പേടിക്കേണ്ട. ഞങ്ങൾ നിന്നെ ഒറ്റക്കാക്കില്ല.”
സന്തോഷം പൂമ്പാറ്റയുടെ മങ്ങിയ ചിറകുകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു. ഒരു കുഞ്ഞു പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കം അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു. “വഴിക്ക് ഒരുപാട് കടമ്പകളുണ്ട്. ശ്രദ്ധിക്കണം,” അത് പതിയെ മുന്നോട്ട് പറന്നു.

അവർ പൂമ്പാറ്റയെ അനുഗമിച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു. വഴിയിൽ അവർ സംസാരിക്കുന്ന ഡാൻഡെലിയോൺ പൂക്കളെ കണ്ടു. അവയ്ക്ക് തലയിൽ പച്ച തലപ്പാവുണ്ടായിരുന്നു, ഇലകൾ താടിയെപ്പോലെ താഴേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടന്നു.
“സന്തോഷപ്പുഴയിലേക്ക് വഴി അറിയാമോ?” മായ ചോദിച്ചു.
ഒരു ഡാൻഡെലിയോൺ പൂവ് അതിന്റെ തലയാട്ടി, ഇലകൾ താടി പോലെ ആടി. “അറിയാം. പക്ഷെ ഒരു കടങ്കഥക്ക് ഉത്തരം പറയണം. ശരിയായ ഉത്തരം നൽകിയാൽ നിങ്ങൾക്ക് വഴി കാണിച്ചുതരാം.”
“ചോദിക്കൂ,” അർജുൻ ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഡാൻഡെലിയോൺ പൂവ് ചിരിച്ചു, അതിന്റെ താടി ഇലകൾ സന്തോഷത്തോടെ വിറച്ചു. “കണ്ണുള്ളപ്പോൾ കാണില്ല, ഇല്ലാത്തപ്പോൾ കാണാം. അതാരാണ്?”
മായായും അർജുനും ആലോചിച്ചു. മായ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, അർജുൻ നിലത്ത് വരച്ചു. “കണ്ണുള്ളപ്പോൾ കാണില്ല… നമ്മൾ ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോൾ കാണാത്തത്… ഉറങ്ങുമ്പോൾ കാണുന്നത്…” മായ ഉറക്കെ ചിന്തിച്ചു. “ഉറക്കം!” അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ഉത്തരം കിട്ടി.
ഡാൻഡെലിയോൺ പൂക്കൾ സന്തോഷത്തോടെ ആടി, അവയുടെ പൂമ്പൊടികൾ വർണ്ണശബളമായ പൊടി പോലെ ചുറ്റും പറന്നു. “ശരിയുത്തരം! മുന്നോട്ട് പോകൂ, അവിടെ ഒരു മേഘം കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. അത് നിങ്ങളെ അടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തിക്കും.”

അവർ കുറച്ചുകൂടി നടന്നു. ഒരു വലിയ വെളുത്ത മേഘം നിലത്ത് വന്ന് കിടക്കുന്നു. അത് മൃദുവായി ശ്വാസമെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഒരു വലിയ വെളുത്ത പൂച്ചയെപ്പോലെ.
“ഇത് ഞങ്ങളെ സഹായിക്കുമോ?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
സന്തോഷം പൂമ്പാറ്റ പറഞ്ഞു, “ഇതൊരു യാത്രാമേഘമാണ്. നിങ്ങൾ അതിൽ കയറിക്കോളൂ, അത് നിങ്ങളെ അടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തിക്കും. പക്ഷെ അതിനെ സ്നേഹത്തോടെ തലോടാൻ മറക്കരുത്.”
മായായും അർജുനും മേഘത്തിൽ കയറി. മായ പതിയെ മേഘത്തെ തലോടി. മേഘം സന്തോഷത്തോടെ ഒരു നേർത്ത ശബ്ദമുണ്ടാക്കി, പതിയെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു. അവർക്ക് താഴെ പൂന്തോട്ടം ഒരു കൊച്ചു ചിത്രമായി മാറി. വീടുകൾ തീപ്പെട്ടിക്കൂടുകൾ പോലെ തോന്നി. മേഘം അവരെ ഒരു നീല ആകാശത്തിലൂടെ കൊണ്ടുപോയി. ആകാശത്ത് പല നിറങ്ങളിലുള്ള പക്ഷികൾ പാറിപ്പറന്നു നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചില പക്ഷികൾക്ക് ചിറകുകൾക്ക് പകരം കുഞ്ഞു പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു! അവ പാറിപ്പറക്കുമ്പോൾ, പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് കഥകൾ ഒഴുകി.

ഒരു വളവിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, മേഘം പതിയെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. അവർ ഒരു ചിത്രമെഴുതിയ മതിലിനടുത്ത് എത്തി. ആ മതിലിൽ നിറയെ പലതരം ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു. ചിരിക്കുന്ന സൂര്യൻ, പാട്ട് പാടുന്ന മരങ്ങൾ, നൃത്തം ചെയ്യുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ. ഓരോ ചിത്രത്തിലും ഒരു പ്രത്യേക ലോകം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.
“ഈ മതിലാണ് സന്തോഷപ്പുഴയിലേക്കുള്ള വാതിൽ,” സന്തോഷം പൂമ്പാറ്റ പറഞ്ഞു. “പക്ഷെ ഏത് ചിത്രമാണ് ശരിയായ വാതിൽ എന്ന് കണ്ടെത്തണം. സ്നേഹവും ദയയും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചിത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കണം.”
“എല്ലാ ചിത്രങ്ങളും മനോഹരമാണല്ലോ,” മായ പറഞ്ഞു. “എങ്ങനെയാണ് ശരിയായ ചിത്രം കണ്ടെത്തുക?”
അർജുൻ ഓരോ ചിത്രവും ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ അലഞ്ഞു. ഒരു ചിത്രത്തിൽ, ഒരു കുട്ടി തന്റെ കൂട്ടുകാരന് ഒരു പൂവ് നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കുട്ടിക്ക് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. പൂവ് നൽകുന്നതിനേക്കാൾ, ആ മുഖത്തിലെ സന്തോഷം വളരെ വലുതായിരുന്നു. ആ ചിത്രത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത തിളക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നോക്കൂ മായാ, ഈ ചിത്രത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്!” അർജുൻ വിരൽ ചൂണ്ടി. “ഇതിൽ സ്നേഹവും സന്തോഷവും ഒരുമിച്ചുണ്ട്. കൊടുക്കുന്നവന്റെയും വാങ്ങുന്നവന്റെയും മുഖത്ത്.”
സന്തോഷം പൂമ്പാറ്റയുടെ മങ്ങിയ നിറം ഒന്ന് തെളിഞ്ഞു. അതിന്റെ ചിറകുകൾ പതിയെ മിന്നി. “നീ ശരിയാണ്, അർജുൻ! സ്നേഹമാണ് സന്തോഷത്തിന്റെ താക്കോൽ. ആ ചിത്രം നിങ്ങൾ തൊടൂ.”

അവർ ധൈര്യത്തോടെ ആ ചിത്രത്തിൽ തൊട്ടു. അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ, ചിത്രം ഒരു വാതിൽ പോലെ തുറന്നു! അതിലൂടെ അവർക്ക് ഒരു തിളക്കമുള്ള വഴി കാണാമായിരുന്നു. ആ വഴിയിൽ നിന്ന് മനോഹരമായ പൂക്കളുടെയും ചിരിയുടെയും ഗന്ധം ഒഴുകിയെത്തി. അവർ ധൈര്യത്തോടെ സന്തോഷം പൂമ്പാറ്റയോടൊപ്പം മുന്നോട്ട് നടന്നു.
വഴി ഒരു വലിയ ഗുഹയിലേക്ക് എത്തി. ഗുഹയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു നദി ഒഴുകുന്നു. നദിയിലെ വെള്ളം സാധാരണ വെള്ളമായിരുന്നില്ല. അത് നേർത്ത ചിരിയുടെയും കളിയുടെയും ശബ്ദങ്ങളോടെ തിളങ്ങുന്നു! പല നിറങ്ങളിലുള്ള വെളിച്ചം അതിൽ തുള്ളിച്ചാടുന്നു. ഓരോ തുള്ളിയും ഒരു കുഞ്ഞു സന്തോഷം പോലെയായിരുന്നു.
“അതാണ് സന്തോഷപ്പുഴ!” സന്തോഷം പൂമ്പാറ്റ സന്തോഷത്തോടെ ചിറകുകൾ ഇളക്കി. അതിന്റെ ശരീരം പതിയെ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി, ഒരു കൊച്ചു നക്ഷത്രത്തെപ്പോലെ.
മായായും അർജുനും പുഴയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. പുഴയിൽ നിന്ന് ഒരു കുളിരുള്ള കാറ്റ് വീശി, അത് അവരുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറച്ചു. സന്തോഷം പൂമ്പാറ്റ പുഴയിലേക്ക് പറന്നുചെന്നു. അത് പുഴയിലെ വെള്ളത്തിൽ പതിയെ സ്പർശിച്ചു.

ആ നിമിഷം, പൂമ്പാറ്റയുടെ ശരീരം പൂർണ്ണമായും തിളക്കമുള്ളതായി മാറി! അത് ഒരു കൊച്ചു സൂര്യനെപ്പോലെ മിന്നിത്തിളങ്ങി, അതിന്റെ ചിറകുകൾ ആകാശത്തിലെ മഴവില്ലിനെക്കാൾ മനോഹരമായി. അത് പുഴയിലെ സന്തോഷവുമായി ലയിച്ച്, വീണ്ടും പറന്നുയർന്നു, മായക്കും അർജുനും നേർക്ക് കുഞ്ഞു സന്തോഷ കണികകൾ വർഷിച്ചു. ആ കണികകൾ അവരുടെ മേൽ വീണപ്പോൾ, അവർക്ക് മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ചിരി തോന്നി. അവരുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശവും സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
“നന്ദി! ഒരുപാട് നന്ദി! നിങ്ങൾ എനിക്ക് സന്തോഷം തിരികെ നൽകി!” പൂമ്പാറ്റയുടെ ശബ്ദം മധുരമുള്ള ഒരു പാട്ടുപോലെ കേട്ടു. അത് ചിറകുകൾ വിടർത്തി, സന്തോഷപ്പുഴയിൽ നിന്ന് ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന പ്രകാശത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി.
സന്തോഷപ്പുഴയിൽ നിന്ന് ഒരു മനോഹരമായ സംഗീതം ഉയർന്നു. ഗുഹയുടെ ചുമരുകളിൽ നിറങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്തു. പതിയെ, പതിയെ, ആ മാന്ത്രിക ഗുഹയും സന്തോഷപ്പുഴയും മങ്ങിത്തുടങ്ങി. ചിത്രങ്ങൾ മതിൽ പോലെയായി. മേഘം ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു. ഡാൻഡെലിയോൺ പൂക്കൾ സാധാരണ പൂക്കളായി മാറി, അവയുടെ തലപ്പാവ് അപ്രത്യക്ഷമായി.
മായായും അർജുനും പതിയെ അവരുടെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി.

അവർ ചുറ്റും നോക്കി. റോസാപ്പൂക്കൾക്ക് പഴയതിനേക്കാൾ തിളക്കമുണ്ട്. പൂന്തോട്ടം കൂടുതൽ വർണ്ണാഭമായിരിക്കുന്നു. അവർക്ക് ബോറടി മാറിയിരുന്നു. അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു പുതിയ സന്തോഷം നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവരുടെ ലോകം മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം മനോഹരമായി തോന്നി.
“അർജുൻ, നമ്മൾ സന്തോഷം പൂമ്പാറ്റയെ സഹായിച്ചതുകൊണ്ട് ലോകം വീണ്ടും സന്തോഷമുള്ളതായി മാറി!” മായ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു, “ചിലപ്പോൾ, ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം നൽകുന്നത് മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുമ്പോളാണ്. കൂടാതെ, നമ്മൾ ചുറ്റും നോക്കിയാൽ ഈ ലോകം എത്ര മനോഹരമാണെന്നും അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണെന്നും കാണാം. നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ മാത്രം മതി ഈ ലോകം മായാജാലം പോലെ മനോഹരമാക്കാൻ.”
അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ചുറ്റുമുള്ള ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ കഴിയും, ഒരു മങ്ങിയ പൂമ്പാറ്റയെ തിളങ്ങാൻ സഹായിക്കുന്നത് പോലെ. അവരുടെ ചെറിയ ദയ ലോകത്തിന് ഒരുപാട് തിളക്കം നൽകിയിരിക്കുന്നു.

**ഗുണപാഠം:**
ഓരോ ദിവസവും നമ്മൾ ചുറ്റും കാണുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും വലിയ സന്തോഷങ്ങളും അത്ഭുതങ്ങളും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. സ്നേഹത്തോടെയും ദയയോടെയും ഉള്ള നമ്മുടെ ഓരോ പ്രവൃത്തിയും ഈ ലോകത്തിന് കൂടുതൽ തിളക്കം നൽകും. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നത് വഴി നമുക്ക് സ്വയവും വലിയ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കും. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ആകാംഷയെയും ധൈര്യത്തെയും വിശ്വസിച്ചാൽ, മാന്ത്രികമായ എത്രയോ കാഴ്ചകൾ നമുക്ക് മുന്നിൽ തെളിയും, നമ്മുടെ ലോകം ഒരു സങ്കൽപ്പങ്ങളുടെ പൂന്തോട്ടമായി മാറും.