മീരയുടെ നക്ഷത്രപ്പൂവ്

ഭാവനാകഥ ആശയം 7

ഒരുപാട് കാലം മുമ്പ്, മലകളും പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ കാടുകളും നിറഞ്ഞ ഒരു മനോഹരമായ ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ പേര് ‘നക്ഷത്രത്താഴ്വര’ എന്നായിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, രാത്രികളിൽ ആ ഗ്രാമത്തിലെ ആകാശം നിറയെ തെളിഞ്ഞ നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിത്തിളങ്ങി നിന്നിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിൽ മീര എന്ന് പേരുള്ള പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരി ഒരു പെൺകുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. മീരയ്ക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നതും, പ്രകൃതിയിലെ കൊച്ചുകൊച്ചു കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതും വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ വീടിന്റെ അടുത്തായിരുന്നു ‘നക്ഷത്രവനം’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ കാട്. കാടിന്റെ പേര് പോലെ തന്നെ, അതിരാവിലെയും സന്ധ്യക്കും കാടുകളിൽ നക്ഷത്രപ്പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.

മീര എല്ലാ ദിവസവും സ്കൂൾ വിട്ട് വന്നാൽ കാടിന്റെ അരികിലുള്ള ചെറിയ പുഴയുടെ അടുത്ത് പോയിരുന്നു. കാറ്റിൽ തലയാട്ടി നിൽക്കുന്ന മരങ്ങളെ നോക്കിയും, കിളികളുടെ പാട്ട് കേട്ടും, പുഴയിലെ വെള്ളം ഒഴുകിപ്പോകുന്നത് കണ്ടുമിരിക്കുന്നത് അവൾക്ക് വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു.

എന്നാൽ, കുറച്ചുകാലമായി നക്ഷത്രത്താഴ്വരയിലെന്തോ മാറ്റങ്ങൾ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതിവ് പോലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ ആകാശത്ത് നിറയുന്നില്ല. പകൽ സമയത്ത് പോലും കാടിന് ഒരു മങ്ങിയ നിറം വന്നപോലെ. മരങ്ങളുടെ ഇലകൾക്ക് പതിവില്ലാത്ത മഞ്ഞളിപ്പ്. കിളികൾ മുൻപത്തെ പോലെ ഉച്ചത്തിൽ പാടുന്നില്ല. ഗ്രാമത്തിലെ വലിയവർ ഇതേക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് മീര ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. “നക്ഷത്രവനത്തിലെന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്,” ചിലർ പറഞ്ഞു. “അതിന്റെ ജീവൻ പോകുന്നതുപോലെ,” മറ്റുചിലർ.

ഒരു ദിവസം മീര കാടിന്റെ അടുത്തുള്ള അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കല്ലിൽ ഇരുന്ന് പുഴയിലേക്ക് നോക്കി. സാധാരണ തെളിഞ്ഞ നീല നിറമുള്ള പുഴവെള്ളത്തിന് ഇന്ന് ഒരു ചാരനിറം പോലെ. “എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?” മീര മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു. അവൾക്ക് സങ്കടം തോന്നി. നക്ഷത്രവനം അവളുടെ ഒരു കൂട്ടുകാരനെ പോലെയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന്, ഒരു നേർത്ത വെളിച്ചം മീരയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ഒരു ചെറിയ മിന്നാമിന്നി, സാധാരണയെക്കാൾ തിളക്കമുള്ള ഒന്ന്. അത് മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നു വന്നു. എന്നിട്ട് അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. “മിന്നി!” മീര പതിയെ വിളിച്ചു. ആ മിന്നാമിന്നിക്ക് സാധാരണ മിന്നാമിന്നികളെക്കാൾ വലുപ്പവും നല്ലൊരു നീല നിറമുള്ള തിളക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

മിന്നാമിന്നി അവളുടെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്ന് കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പറന്നു. എന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി, മീരയെ പിന്തുടരാൻ ക്ഷണിക്കുന്നതുപോലെ. മീര ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു നേർത്ത ഭയം തോന്നി, പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയ ഒരു കൗതുകം അവളെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. “ഈ കാടിന് എന്തുപറ്റിയെന്ന് എനിക്ക് കണ്ടെത്തണം,” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

മിന്നിയെ പിന്തുടർന്ന് മീര കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. കാടിന് ഒരു തണുത്ത മൂകത. കിളികൾ പാടുന്നില്ല, മൃഗങ്ങളുടെ ശബ്ദമില്ല. ഇലകൾ ഉണങ്ങിയതുപോലെ നിലത്ത് വീണു കിടക്കുന്നു. കുറച്ചുകൂടി ഉള്ളിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ, അവർ ഒരു തുറന്ന സ്ഥലത്തെത്തി. അവിടെ ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ, ഒരു വാടിയ പൂവ് കണ്ടു. ആ പൂവ് സാധാരണയുള്ള പൂക്കളെ പോലെയായിരുന്നില്ല. അതിന് ഒരു പ്രത്യേകതരം തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് മങ്ങി, ഇതളുകൾ വാടി, നിറം മങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

മിന്നാമിന്നി പൂവിനടുത്തേക്ക് പറന്ന് അതിന്റെ ഇതളുകളിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. “ഇതെന്താണ് മിന്നി?” മീര പതിയെ ചോദിച്ചു.

മിന്നാമിന്നി മീരയുടെ ചെവിക്കടുത്ത് പറന്ന് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. മീര ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. ആ മിന്നാമിന്നിക്ക് മാന്ത്രിക ശക്തിയുണ്ടെന്ന് മീരക്ക് മനസ്സിലായി. അതിന് മനുഷ്യന്റെ ഭാഷ മനസ്സിലാക്കാനും മനസ്സിൽ ആശയവിനിമയം നടത്താനും കഴിയും. നക്ഷത്രവനം എന്ന കാടിന്റെ ജീവൻ ഈ പൂവാണെന്നും, ഇത് ‘നക്ഷത്രപ്പൂവ്’ ആണെന്നും മിന്നി മീരയെ അറിയിച്ചു. നക്ഷത്രപ്പൂവ് വാടിയത് കൊണ്ടാണ് കാടിന് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്നും മിന്നി അവളെ അറിയിച്ചു. നക്ഷത്രപ്പൂവിനെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരു വഴിയുണ്ടെന്നും, അത് ഒരു മാന്ത്രിക അമൃതമാണെന്നും മിന്നി പറഞ്ഞു.

“അമൃതമോ? അതെവിടെ കിട്ടും?” മീര ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.

മിന്നി അല്പം ദൂരേക്കുള്ള ഒരു വഴിയിലേക്ക് പറന്നു. “അമൃത് ഒരു പുരാതനമായ ഗുഹയിലാണ്. അവിടേക്ക് പോകാൻ ചില കടമ്പകൾ കടക്കണം,” മിന്നി മീരയുടെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. മീരയ്ക്ക് ധൈര്യം തോന്നി. അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കാടിനെ രക്ഷിക്കാൻ അവൾക്ക് എന്തും ചെയ്യാൻ തോന്നി.

മിന്നിയുടെ സഹായത്തോടെ മീര മുന്നോട്ട് നടന്നു. കുറച്ചപ്പുറം ചെന്നപ്പോൾ അവർ ഒരു വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ അടുത്തെത്തി. ആ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു പഴയ ശില്പമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ എന്തോ എഴുതിയിരുന്നു.

“ആദ്യ കടമ്പ,” മിന്നി മീരയോട് പറഞ്ഞു. “ഈ ശില്പത്തിൽ ഒരു കടംകഥയുണ്ട്. അതിന്റെ ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയാൽ മാത്രമേ മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയൂ.”

മീര ശില്പത്തിലെ എഴുത്തുകളിലേക്ക് നോക്കി. “എനിക്ക് കാലുകളുണ്ട്, പക്ഷേ നടക്കില്ല. എനിക്ക് വായുണ്ട്, പക്ഷേ സംസാരിക്കില്ല. ഞാൻ ഭൂമിക്ക് താഴെ വളരുന്നു, പക്ഷേ ആകാശത്തെ നോക്കുന്നു. ഞാനാര്?”

മീര കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു. “കാലുകളുണ്ട്, പക്ഷേ നടക്കില്ല… വായുണ്ട്, പക്ഷേ സംസാരിക്കില്ല…” പെട്ടെന്ന് മീരയുടെ മനസ്സിൽ ഒരുത്തരം തെളിഞ്ഞു. “വേര്! മരത്തിന്റെ വേരുകൾ!”

അവൾ ഉത്തരം ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. ഉത്തരം പറഞ്ഞതും ശില്പം പതുക്കെ ഒരു വശത്തേക്ക് മാറി. അവർക്ക് മുന്നിൽ പുതിയൊരു വഴി തെളിഞ്ഞു. മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു.

അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. കുറച്ചുകൂടി ചെന്നപ്പോൾ, അവർ ഒരു പാറക്കെട്ടിലെത്തി. അവിടെ ഒരു മനോഹരമായ ചിത്രം പോലെ കൊത്തിവെച്ച ഒരു മാന്ത്രിക വീണ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ വീണയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ, അതിൽ നിന്ന് നേർത്ത ഒരു സംഗീതം കേട്ടു.

“ഇതാണ് രണ്ടാം കടമ്പ,” മിന്നി പറഞ്ഞു. “ഈ സംഗീതത്തിന്റെ താളം പിന്തുടർന്ന് നൃത്തം ചെയ്യണം. താളം തെറ്റാതെ നൃത്തം ചെയ്താൽ മാത്രമേ മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയൂ.”

മീര ഒരു നിമിഷം പകച്ചു. അവൾ അത്ര നല്ല നർത്തകിയായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, കാടിനെ രക്ഷിക്കാനുള്ള അവളുടെ ആഗ്രഹം അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകി. അവൾ വീണയുടെ താളത്തിനൊപ്പിച്ച് പതുക്കെ നൃത്തം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ ചുവടുകൾ ആദ്യം പതറിയെങ്കിലും, പതിയെ അവൾ താളത്തിനൊത്ത് നീങ്ങി. അവളുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ പോലും അവളോടൊപ്പം താളത്തിൽ ആടി. മീരയുടെ മനസ്സ് ആ സംഗീതത്തിൽ ലയിച്ചു.

അവൾ താളം തെറ്റാതെ നൃത്തം ചെയ്തപ്പോൾ, പാറക്കെട്ടുകൾ പതുക്കെ ഒരു വഴിയൊരുക്കി. വീണ്ടും അവർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു പുതിയ വഴി തെളിഞ്ഞു. മീരയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു സന്തോഷം തോന്നി. “കണ്ടോ മീര, നിന്റെ നല്ല മനസ്സിന് എന്തും ചെയ്യാനാകും,” മിന്നി അവളുടെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

ഇനി അവസാന കടമ്പ. അവർ ഒരു ചെറിയ ഗുഹയുടെ കവാടത്തിലെത്തി. ഗുഹയുടെ വാതിൽ ഒരു വലിയ കല്ല് കൊണ്ട് അടച്ചിരുന്നു. കല്ലിൽ ഒരു മങ്ങിയ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു നിന്നു.

“ഇതാണ് അവസാനത്തെ കടമ്പ,” മിന്നി പറഞ്ഞു. “നിന്റെ ഏറ്റവും സത്യസന്ധമായ, നിസ്വാർത്ഥമായ ഒരൊറ്റ ആഗ്രഹം പറയുക. നിന്റെ ആഗ്രഹം സത്യമാണെങ്കിൽ ഈ കല്ല് മാറും.”

മീര കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവൾക്ക് ഒരുപാട് ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ, നല്ലൊരു സൈക്കിൾ… പക്ഷേ, ഈ നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരൊറ്റ ആഗ്രഹം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

“എനിക്ക് നക്ഷത്രപ്പൂവ് തിരികെ കിട്ടണം,” മീര മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു, എന്നിട്ട് ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞു. “നക്ഷത്രവനം പഴയപടി ആകണം. കിളികൾക്ക് പാടണം, മൃഗങ്ങൾക്ക് ഓടി നടക്കണം, രാത്രിയിൽ ആകാശം നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിയണം. എനിക്ക് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കാട് തിരികെ വേണം!”

മീരയുടെ വാക്കുകൾ ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നു. അവളുടെ ശബ്ദം ഗുഹയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം, ആ വലിയ കല്ല് പതുക്കെ വശത്തേക്ക് നീങ്ങി. ഗുഹയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത സ്വർണ്ണ വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വന്നു.

അവർ ഗുഹയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ കുളവും അതിൽ മാന്ത്രിക അമൃതവും. വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു തരം മനോഹരമായ തിളക്കം പുറത്തേക്ക് വന്നു. മിന്നി മീരയെ ആ കുളത്തിനടുത്തേക്ക് നയിച്ചു.

മീര ആ അമൃത് ശ്രദ്ധയോടെ ഒരു കുഞ്ഞുകുഴിവെള്ളത്തിൽ കോരിയെടുത്തു. എന്നിട്ട്, അവർ വേഗം നക്ഷത്രപ്പൂവിന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു. നക്ഷത്രപ്പൂവിൻ്റെ അടുത്തെത്തി മീര ആ അമൃത് വാടിയ പൂവിന് മേൽ പതുക്കെ ഒഴിച്ചു.

അത്ഭുതം! അമൃത് നക്ഷത്രപ്പൂവിൽ വീണതും, പൂവ് ജീവൻ വെച്ചതുപോലെ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. വാടിയ ഇതളുകൾ വിടർന്നു, മങ്ങിയ നിറം മാറി ഒരു മനോഹരമായ നീലയും സ്വർണ്ണനിറവും പൂവിന് വന്നു. പൂവിന്റെ തിളക്കം പതിയെ കാട് മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചു. മരങ്ങൾ വീണ്ടും പച്ചപ്പ് അണിഞ്ഞു, കിളികൾ പാടിത്തുടങ്ങി, കാടിന് ഒരു പുതിയ ഉന്മേഷം വന്നു.

രാത്രിയായി. മീരയും മിന്നിയും കാടിന്റെ അരികിലുള്ള അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു. മീര ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. ആകാശം നിറയെ മുൻപത്തെ പോലെ തെളിഞ്ഞ നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിത്തിളങ്ങി നിന്നു. നക്ഷത്രത്താഴ്വരയിലെ വീടുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ നക്ഷത്രങ്ങൾ വെട്ടിത്തിളങ്ങി.

മീര മിന്നിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. മിന്നി അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. മീരയ്ക്ക് മനസ്സിലായി, കാടിന്റെ ജീവൻ സംരക്ഷിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞതിൽ മിന്നിക്കും ഒരുപാട് സന്തോഷമുണ്ടെന്ന്.

അന്നു രാത്രി മീര സുഖമായി ഉറങ്ങി. അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നക്ഷത്രപ്പൂവും, നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആകാശവും, മിന്നുന്ന മിന്നിയും നിറഞ്ഞു നിന്നു.

**പാഠം:** നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. ചെറിയ നല്ല പ്രവർത്തികൾ പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ സഹായിക്കും. ധൈര്യവും ആത്മാർത്ഥതയുമുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് ഏത് വെല്ലുവിളികളെയും നേരിടാൻ കഴിയും. ഓർക്കുക, നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള നല്ല മനസ്സിന് എപ്പോഴും മാന്ത്രിക ശക്തിയുണ്ട്.