മീര, മരത്തിൻ്റെ രഹസ്യം

ഫാന്റസി കഥ ആശയം 9

ഒരുപാട് ദൂരം പോയി, ഉയർന്ന മലകളും തിളങ്ങുന്ന പുഴകളും കടന്ന്, മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയാണ് മീര എന്ന പന്ത്രണ്ടുകാരി താമസിച്ചിരുന്നത്. മീരയ്ക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാനും കാടിൻ്റെ നിശബ്ദതയിൽ സമയം ചെലവഴിക്കാനും വല്ലാത്ത ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം ഒരു വലിയ രഹസ്യപ്പെട്ടി പോലെയായിരുന്നു. ഓരോ പുതിയ കാര്യങ്ങളും അവളെ ആകാംഷാഭരിതയാക്കി.

ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക കഥ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. അതൊരു പാട്ടുപാടുന്ന മരത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിൻ്റെ നടുവിലുള്ള വലിയൊരു മരം. കാലങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ആ മരം പാടിയിരുന്നത്രേ! ഓരോ ഇലയിലും ഓരോ പാട്ട്, ഓരോ കാറ്റിനും ഓരോ സംഗീതം. ആ പാട്ടുകൾ ഗ്രാമത്തിന് സന്തോഷവും ഐശ്വര്യവും സമാധാനവും നൽകി. കുട്ടികൾ ആ മരത്തിനടിയിൽ കളിക്കുകയും പാട്ടുപാടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പക്ഷേ, വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ആ മരം മൗനം പൂണ്ടിരുന്നു. അതിൻ്റെ പാട്ടുകൾ നിലച്ചു. അതോടെ ഗ്രാമത്തിന് അതിൻ്റെ പഴയ ഉണർവും സന്തോഷവും നഷ്ടപ്പെടുന്നതായി മീരക്ക് തോന്നി. ആളുകൾക്ക് പഴയ ഉത്സാഹമില്ല, ചിരികൾ കുറഞ്ഞു, കളികൾക്ക് ശബ്ദമില്ലാതെയായി.

മീരയുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരൻ, ഗ്രാമത്തിലെ മരൻ അപ്പൂപ്പനായിരുന്നു. അപ്പൂപ്പനാണ് ഗ്രാമത്തിലെ കഥകളെല്ലാം മീരയ്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരുന്നത്. “പണ്ടൊക്കെ, മീരക്കുട്ടീ,” ഒരു സന്ധ്യയ്ക്ക് അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി, “നമ്മുടെ പാട്ടുപാടുന്ന മരം ഗ്രാമത്തിൻ്റെ ഹൃദയമായിരുന്നു. ഓരോ ഇലയും ഓരോ പാട്ടുപാടുമ്പോൾ, ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഒരു സന്തോഷത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നു. പക്ഷെ കാലം പോയപ്പോൾ, ആളുകൾക്ക് പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ സമയമില്ലാതെയായി, ചിരിക്കാൻ മറന്നു. അവർ ഒറ്റപ്പെട്ടു. ആ ഒറ്റപ്പെടൽ മരത്തിൻ്റെ സംഗീതം കെടുത്തിക്കളഞ്ഞു. മരം മൗനം പൂണ്ടിട്ട് ഒരുപാട് കാലമായി.”

അപ്പൂപ്പൻ്റെ വാക്കുകൾ മീരയുടെ മനസ്സിൽ തങ്ങിനിന്നു. പാട്ടുപാടുന്ന മരത്തെ വീണ്ടും പാടിക്കാൻ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ആഗ്രഹം തോന്നി. ഗ്രാമത്തിൽ വീണ്ടും സന്തോഷം നിറയ്ക്കാൻ ആ പഴയ പാട്ടുകൾ തിരികെ കൊണ്ടുവരണം എന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. അവൾ ദിവസവും പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു. മരത്തെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും സൂചന കിട്ടുമോ എന്ന് നോക്കി.

ഒരു ദിവസം, മീര നിശാഗാനവനത്തിലേക്ക് പോയി. കാടിൻ്റെ ഉള്ളിൽ, പഴയൊരു നടപ്പാതയുടെ അറ്റത്ത്, ആരോ ഉപേക്ഷിച്ചതുപോലെ ഒരു ചെറിയ പുസ്തകം അവൾ കണ്ടു. അതിൽ “പാട്ടുപാടുന്ന മരത്തിൻ്റെ രഹസ്യങ്ങൾ” എന്ന് എഴുതിയിരുന്നു. പുസ്തകം തുറന്നപ്പോൾ, അതിൽ ഒരു ഭൂപടം ഉണ്ടായിരുന്നു. പാട്ടുപാടുന്ന മരത്തിലേക്കുള്ള വഴിയാണ് ആ ഭൂപടം കാണിച്ചത്. ആ വഴി അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. “ഒറ്റയ്ക്ക് പോകരുത്, കൂട്ടായി പോകുക” എന്ന് ഭൂപടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പുമുണ്ടായിരുന്നു.

മീര ഭൂപടവും എടുത്ത് പാട്ടുപാടുന്ന മരം തേടി യാത്ര തുടങ്ങി. കാടിൻ്റെ ഉള്ളിലേക്ക് അവൾ നടന്നു. നിറയെ പച്ചപ്പും കിളികളുടെ ശബ്ദവും അവൾക്ക് കൂട്ടായി. പെട്ടെന്ന് ഒരു തിളക്കം അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അതൊരു ചെറിയ മിന്നാമിന്നിയായിരുന്നു! അത് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നുവന്ന്, ഒരുപാട് കാലത്തെ പരിചയം ഉള്ളവരെപ്പോലെ മീരയുടെ തലയ്ക്ക് ചുറ്റും പറന്നു. ആ മിന്നാമിന്നി അവളെ പാട്ടുപാടുന്ന മരത്തിനടുത്തെത്തിക്കാൻ സഹായിക്കും എന്ന് മീരക്ക് തോന്നി.

മിന്നാമിന്നി മുന്നിൽ പറന്നു, വഴി കാണിച്ചുകൊണ്ട്. ഒരു വഴിയോരത്ത് ഒരു വലിയ മരച്ചില്ല വഴി അടച്ചിട്ടിരുന്നു. മീരക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് അത് മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മിന്നാമിന്നി അവളുടെ കൈയ്യിൽ തട്ടി, മുന്നോട്ട് നോക്കാൻ പറഞ്ഞു. അവൾ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ചെറിയ കടുവക്കുട്ടി അവിടെ പേടിച്ച് ചുരുണ്ടുകൂടി ഇരിക്കുന്നു. ആ മരച്ചില്ല മാറ്റാൻ തൻ്റെ ചെറിയ ശക്തി മതിയാകില്ലെന്ന് മീരക്ക് തോന്നി. അവൾക്ക് സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ലല്ലോ എന്ന് അവൾ വിഷമിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് അവളുടെ സ്കൂളിലെ കൂട്ടുകാരായ ആരവും ഫാത്തിമയും അവളെ തേടി കാട്ടിലേക്ക് വന്നത്. മീരയെ കാണാതെ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ. “മീരാ, നീ ഇവിടെയുണ്ടോ?” ആരവ് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. മീര അവരെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷമായി.
“നോക്കൂ, ഈ വഴി അടഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്,” മീര പറഞ്ഞു.
“നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് മാറ്റാം,” ഫാത്തിമ പറഞ്ഞു.
മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് ശക്തിയായി തള്ളി. മെല്ലെ ആ മരച്ചില്ല വഴിയിൽ നിന്ന് മാറി. കടുവക്കുട്ടി പേടിയില്ലാതെ വഴിയിലൂടെ ഓടിപ്പോയി. ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ അവർക്ക് ആ തടസ്സം മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞു.

അവർ യാത്ര തുടർന്നു. കുറച്ചുകൂടി നടന്നപ്പോൾ, അവർക്ക് വഴിയരികിൽ ഒരു ചെറിയ കിളിക്കുഞ്ഞ് അതിൻ്റെ കൂട്ടിൽ നിന്ന് വീണു കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. അതിന് പറക്കാൻ വയ്യായിരുന്നു. മീര അതിനെ സാവധാനം എടുത്ത്, അതിൻ്റെ കൂട്ടിൽ തിരികെ വെച്ചു. കിളിക്കുഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ ചിറകുകൾ അടിച്ചു. ഈ ചെറിയ ദയയും സ്നേഹവും അവർക്ക് ഒരു പുത്തൻ ഊർജ്ജം നൽകി.

മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, അവർ ഒരു വലിയ മരത്തിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തി. ആ മരത്തിൽ ഒരു കടങ്കഥ കൊത്തിവെച്ചിരുന്നു. “സംഗീതം നിലച്ചാൽ, എനിക്കൊന്ന് പാടണം. സന്തോഷം മാഞ്ഞാൽ, എനിക്കൊന്ന് ചിരിക്കണം. ഞാൻ ആരാണ്?”
കടങ്കഥ കേട്ട് അവർ ചിന്തിച്ചു. മിന്നാമിന്നി അതിൻ്റെ പ്രകാശത്താൽ ചില സൂചനകൾ നൽകി. അതൊരുമിച്ചു നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു. ആരവ് പറഞ്ഞു, “നമ്മൾ ഒരുമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, സംഗീതം ഉണ്ടാകും. നമ്മൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം ഉണ്ടാകും. ഇത് മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചാണ്!”
“അതേ, കൂട്ടുകാരുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചാണ്!” ഫാത്തിമ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
ആ കടങ്കഥയുടെ ഉത്തരം അവർക്ക് വഴികാട്ടി.

ഒടുവിൽ അവർ പാട്ടുപാടുന്ന മരത്തിനടുത്തെത്തി. മരം വളരെ വലുതും പഴയതുമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന് ഒരു പാട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇലകൾ നിശബ്ദമായിരുന്നു. മരത്തിനു ചുറ്റും ഒരു ദുഃഖം തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി. മിന്നാമിന്നി പ്രകാശത്തിൽ ചില ചിത്രങ്ങൾ കാണിച്ചു: സന്തോഷത്തോടെ പാട്ടുപാടുന്ന കുട്ടികൾ, ഒരുമിച്ച് കളിക്കുന്ന ആളുകൾ, ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങൾ. പാട്ടുപാടുന്ന മരം വീണ്ടും പാടാൻ, ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകളുടെ സന്തോഷവും ഐക്യവും തിരികെ കൊണ്ടുവരണം.

മീരയും ആരവും ഫാത്തിമയും ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരികെയെത്തി. അവർ മരൻ അപ്പൂപ്പനോടും മറ്റ് കുട്ടികളോടും പാട്ടുപാടുന്ന മരത്തിൻ്റെ രഹസ്യം പറഞ്ഞു. ആദ്യമൊന്നും ആരും വിശ്വസിച്ചില്ല. “പാട്ടുപാടുന്ന മരം? അങ്ങനെയൊന്ന് ഇപ്പോൾ ഇല്ല,” ചിലർ പറഞ്ഞു. “അത് വെറും പഴയ കഥകൾ മാത്രമാണ്,” മറ്റുചിലർ ചിരിച്ചു.

പക്ഷേ, മീരയുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും നിശ്ചയദാർഢ്യവും കണ്ടപ്പോൾ മരൻ അപ്പൂപ്പൻ അവളെ സഹായിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പൂപ്പൻ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരെയും ഒത്തുചേരാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. “നമ്മുടെ സന്തോഷം തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ഒരു വഴിയുണ്ട്! നമുക്ക് പാട്ടുപാടുന്ന മരത്തിനടുത്ത് പോകാം,” അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു.

ഗ്രാമത്തിലെ കുറച്ചുപേരും കുട്ടികളും മരൻ അപ്പൂപ്പനോടൊപ്പം കാട്ടിലേക്ക് പോയി. അവർ ഒരുമിച്ച് പാട്ടുപാടുന്ന മരത്തിനടുത്തെത്തി. മീരയും കൂട്ടുകാരും അവർക്ക് അറിയാവുന്ന പാട്ടുകൾ പാടി, കഥകൾ പറഞ്ഞു, ചിരിച്ചു. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ മനസ്സിലെ സന്തോഷം ആ മരത്തിനടുത്ത് പകർന്നു. തുടക്കത്തിൽ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. മരം നിശബ്ദമായി നിന്നു. ചിലർക്ക് നിരാശ തോന്നിത്തുടങ്ങി.

പക്ഷേ മീരയും ആരവും ഫാത്തിമയും പ്രതീക്ഷ കൈവിട്ടില്ല. അവർ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ പാടി, കൂടുതൽ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു. അവരുടെ ചിരിയും പാട്ടും മരത്തിൻ്റെ വേരുകളിലൂടെയും തായ്ത്തടിയിലൂടെയും ഇലകളിലേക്കും പടർന്നു കയറുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി. മെല്ലെ പാട്ടുപാടുന്ന മരത്തിൻ്റെ ഇലകളിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത സംഗീതം കേട്ടു തുടങ്ങി. ഒരു കുഞ്ഞു കാറ്റുപോലെ, ഒരു പുഴയുടെ കളകളാരവം പോലെ ആ സംഗീതം ഉയർന്നു വന്നു.

ആദ്യം നേർത്ത ശബ്ദം പതിയെ ശക്തി പ്രാപിച്ചു. ഒരു ഇല പാടി, പിന്നെ മറ്റൊരിലയും. വൈകാതെ മരം മുഴുവൻ പാട്ടുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. ഗ്രാമം മുഴുവൻ ആ സംഗീതം കേട്ടുണർന്നു. ഗ്രാമത്തിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. ആളുകൾ ആനന്ദം കൊണ്ട് പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, ചിരിച്ചു, നൃത്തം ചെയ്തു.

മരം വീണ്ടും പാടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകൾക്ക് വീണ്ടും പരസ്പരം സംസാരിക്കാനും ചിരിക്കാനും തോന്നി. അവർ ഒരുമിച്ച് കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. പാട്ടുപാടുന്ന മരം അവർക്ക് ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി. യഥാർത്ഥ മാന്ത്രികത നമ്മുടെ ഉള്ളിലും നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിലും സൗഹൃദത്തിലുമാണെന്ന് മീരക്ക് മനസ്സിലായി. ഒറ്റയ്ക്ക് നമുക്ക് കുറച്ച് ദൂരം മാത്രമേ പോകാൻ കഴിയൂ, എന്നാൽ ഒരുമിച്ച് ചേരുമ്പോൾ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ സാധിക്കും.

അന്ന് മുതൽ ഗ്രാമം കൂടുതൽ സന്തോഷവതിയായി. പാട്ടുപാടുന്ന മരം ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പാട്ടുകൾ പാടി. കുട്ടികൾ അതിൻ്റെ ചുവട്ടിൽ കളിച്ചു ചിരിച്ചു. മീരയും അവളുടെ കൂട്ടുകാരും ഗ്രാമത്തിലെ വീരന്മാരായി മാറി. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, സന്തോഷവും ഐക്യവുമാണ് ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രികശക്തി. നമ്മൾ ഒരുമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഏത് മൗനത്തെയും നമുക്ക് സംഗീതമാക്കി മാറ്റാൻ കഴിയും.