ആഴമേറിയ ബിർച്ച് മരക്കാടുകൾക്ക് നടുവിൽ, കാലാകാലങ്ങളായി വെൺമഞ്ഞിനാൽ മൂടപ്പെട്ട ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ വീടുകളുടെ ചിമ്മിനികളിൽ നിന്ന് നീണ്ട നേരിയ പുകച്ചുരുളുകൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങുമ്പോൾ, അത് ഗ്രാമത്തെ ഒരു മാന്ത്രിക ലോകമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. ശീതകാലത്തിന്റെ കുളിരിലും ഗ്രാമത്തിലെ ജനങ്ങൾ പരസ്പരം താങ്ങും തണലുമായി കഴിഞ്ഞു.
ഓരോ ശൈത്യകാലത്തും, മഞ്ഞുമതി, സ്നെഗുറോച്ക, തന്റെ നേർത്ത പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് മഞ്ഞിൽ നടന്ന്, ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും എളിയവനും ദയയുമുള്ള വിറകുവെട്ടുകാരനായ ഇവാന്റെ വാതിൽക്കൽ ഒരു മഞ്ഞുകട്ടിയുടെ മാണിക്യം വെച്ച് പോയിരുന്നു. വെള്ളിരശ്മികൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നതും കൈകളിൽ ഒരു നേർത്ത തണുപ്പ് നിറയ്ക്കുന്നതുമായ ആ മാണിക്യം, സ്നെഗുറോച്കയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ ആ സമ്മാനത്തെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
ഇവാന് അന്ന എന്നൊരു മകളുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് പ്രായം പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അന്നയ്ക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ അടങ്ങാത്ത കൗതുകമായിരുന്നു. ബിർച്ച് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ കളിച്ചുവളർന്ന അന്നയ്ക്ക് കാടിന്റെ ഓരോ രഹസ്യവും അറിയാമായിരുന്നു. മഞ്ഞുമതിയുടെ സമ്മാനമായ ആ മാണിക്യം അന്നയെ എപ്പോഴും ആകർഷിച്ചിരുന്നു. ഓരോ വർഷവും, വാതിൽക്കൽ ആ മാണിക്യം കാണുമ്പോൾ, അന്നയുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്താൽ വിടരും. അവൾ ആ മാണിക്യം കയ്യിലെടുത്ത് അതിനോട് സംസാരിക്കും, കാടിന്റെ വിശേഷങ്ങൾ പറയും. മാണിക്യം അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ പ്രതിബിംബമാണെന്ന് അന്ന വിശ്വസിച്ചു.
ഒരു തണുത്തുറഞ്ഞ സന്ധ്യയിൽ, അന്ന മാണിക്യം കയ്യിലെടുത്ത് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കാടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ മഞ്ഞ് പതിയെ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, മാണിക്യത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത പ്രകാശം പുറപ്പെട്ട് ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു. അത് മഞ്ഞിലൂടെ ഒരു മാന്ത്രിക ഔറോറ കണക്കെ ഒഴുകി നീങ്ങി. ആ പ്രകാശവലയം മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഊളിയിട്ട് പോകുന്ന കാൽപ്പാടുകളെ വെളിപ്പെടുത്തി. വളരെ ചെറുതും നേർത്തതുമായ കാൽപ്പാടുകളായിരുന്നു അവ. കൗതുകം പൂണ്ട അന്ന മാണിക്യവും കയ്യിലെടുത്ത് കാൽപ്പാടുകൾ പിന്തുടർന്നു.
കാൽപ്പാടുകൾ അവളെ ഒരു മരപ്പൊത്തിൻ അടുത്തേക്കാണ് നയിച്ചത്. അവിടെ, തണുത്ത് വിറച്ച്, ഒരു കൊച്ചു പക്ഷി, ചിറകുകൾ തളർന്ന് കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്നയുടെ ഹൃദയം വേദനിച്ചു. അവൾ പക്ഷിയെ മെല്ലെ കയ്യിലെടുത്ത്, ഊഷ്മളത നൽകാനായി മാണിക്യം പക്ഷിയുടെ അരികിൽ വെച്ചു. മാണിക്യത്തിന്റെ തണുപ്പ് പക്ഷിയുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു നേർത്ത ചൂടായി അനുഭവപ്പെട്ടു. അന്ന പക്ഷിയെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അമ്മയുടെ സഹായത്തോടെ അതിന് ചൂടും ഭക്ഷണവും നൽകി. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, പക്ഷിക്ക് സുഖമായി, അത് വീണ്ടും ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയർന്നു.
ഈ സംഭവം അന്നയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. മാണിക്യം വെറും ഒരു സമ്മാനമായിരുന്നില്ല, അതൊരു വഴികാട്ടിയായിരുന്നു. അത് മഞ്ഞിനിടയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നന്മകളെയും സഹായം ആവശ്യമുള്ളവരെയും അവൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. അന്ന പിന്നീട് പലപ്പോഴും മാണിക്യം കയ്യിലെടുത്ത് കാട്ടിലൂടെ നടന്നു. അത് അവൾക്ക് പുരാതന പാതകളും, മഞ്ഞിൽ മറഞ്ഞ കിഴങ്ങുകളും, മറ്റ് കാടിന്റെ രഹസ്യങ്ങളും വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തു. ഗ്രാമവാസികൾ അന്നയുടെ കഥകൾ അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടു. മാണിക്യം വെറുമൊരു മഞ്ഞുകട്ടയല്ല, അതൊരു മാന്ത്രിക വസ്തുവാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.
മാണിക്യത്തിന്റെ ഈ മാന്ത്രിക ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിരുകൾ കടന്ന് ദൂരദേശങ്ങളിലെത്തി. കച്ചവടക്കാരനായ നിക്കോളായ് എന്നയാൾ ഈ കഥകൾ കേട്ടു. അയാൾ അത്യാഗ്രഹിയായിരുന്നു. മാണിക്യം സ്വന്തമാക്കി അതിലെ മാന്ത്രികശക്തി ഉപയോഗിച്ച് സമ്പന്നനാകാൻ നിക്കോളായ് ആഗ്രഹിച്ചു. ഒരു ദിവസം അയാൾ തന്റെ രഥത്തിൽ ഗ്രാമത്തിലെത്തി. ആഡംബര വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച നിക്കോളായ് ഗ്രാമവാസികൾക്കിടയിൽ വേറിട്ടുനിന്നു. അയാൾ ഇവാന്റെ വീട്ടിലെത്തി, മാണിക്യത്തിന് വലിയ വില വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
“ഇത് വിൽക്കാൻ ഉള്ളതല്ല,” ഇവാൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. “ഇത് മഞ്ഞുമതിയുടെ സമ്മാനമാണ്.”
എന്നാൽ നിക്കോളായ് പിന്മാറാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അയാൾ ഇവാന്റെ എളിമയെയും ദയയെയും മുതലെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒരു രാത്രി, ഗ്രാമം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ, നിക്കോളായ് ഇവാന്റെ വീടിന്റെ വാതിൽ തകർത്ത് മാണിക്യം മോഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അന്നയുടെ വളർത്തുനായ്ക്കളുടെ കുര കേട്ട് ഗ്രാമവാസികൾ ഉണർന്നു. അവർ ഓടിയെത്തി നിക്കോളായിയെ തടഞ്ഞു.
ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ, നിക്കോളായ് മാണിക്യം തട്ടിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ഗ്രാമത്തിലെ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു വെള്ളിരശ്മി കണക്കെ മഞ്ഞുമതി, സ്നെഗുറോച്ക, പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളുടെ ആഗമനം കണ്ടപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾ അത്ഭുതസ്തബ്ധരായി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹവും അതേസമയം നേർത്തൊരു ദുഃഖവും നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ നേർത്ത, എന്നാൽ വ്യക്തമായ ശബ്ദം മഞ്ഞിലൂടെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നത് എല്ലാവരും കേട്ടു.
“സമ്മാനങ്ങൾ വിലകൊടുത്ത് വാങ്ങാനോ തട്ടിയെടുക്കാനോ ഉള്ളവയല്ല. അവ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നവയാണ്,” സ്നെഗുറോച്ക പറഞ്ഞു. “ഈ മാണിക്യം ഞാൻ നൽകിയത് നന്മയ്ക്കും സ്നേഹത്തിനും വേണ്ടിയാണ്. അത്യാഗ്രഹത്താൽ അതിനെ കളങ്കപ്പെടുത്തരുത്. അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി, അത് വെളിപ്പെടുത്തുന്ന നന്മയിലും, പങ്കുവെക്കാനുള്ള മനസ്സിലുമാണ്.”
അവൾ നിക്കോളായിയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “നിനക്ക് സമ്പത്ത് വേണമെങ്കിൽ അത് മറ്റുള്ളവർക്ക് നന്മ ചെയ്തുകൊണ്ട് നേടുക, അല്ലാതെ മോഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടല്ല. ഈ മാണിക്യം നിനക്ക് സമ്പത്ത് നൽകില്ല, കാരണം നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹമില്ല.”
നിക്കോളായ് നാണംകെട്ട് തലതാഴ്ത്തി. ഗ്രാമവാസികൾ സ്നെഗുറോച്കയുടെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. അവർക്ക് ദയയുടെയും പങ്കുവെക്കലിന്റെയും പ്രാധാന്യം വീണ്ടും മനസ്സിലായി. സ്നെഗുറോച്ക ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ മഞ്ഞിലേക്ക് ലയിച്ചുചേർന്നു.
അതോടെ നിക്കോളായ് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അയാൾ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് നാണംകെട്ട് തിരികെ പോയി. അന്ന് മുതൽ, ആ ഗ്രാമത്തിലെ ജനങ്ങൾ മുൻപതിലും സ്നേഹത്തിലും ഐക്യത്തിലും ജീവിച്ചു. മാണിക്യം ഇവാന്റെ വീട്ടിൽ സുരക്ഷിതമായി തുടർന്നു. അന്ന അത് ഇപ്പോഴും തന്റെ കൂട്ടുകാരിയെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ചു. അതിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ, ഗ്രാമവാസികൾ പരസ്പരം സഹായിച്ച്, ദയയുടെയും പങ്കുവെക്കലിന്റെയും മാന്ത്രികശക്തി ഉൾക്കൊണ്ട് ജീവിച്ചു. മഞ്ഞുമതിയുടെ സമ്മാനം ഒരു മഞ്ഞുകട്ടയുടെ മാണിക്യം മാത്രമല്ലായിരുന്നു, അത് സ്നേഹത്തിന്റെ അനശ്വരമായ പാഠം കൂടിയായിരുന്നു.
