**സർറിയലിസം കഥാ ആശയം 29**
മായായും റോഹനും അടുത്ത കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. മഴ നനഞ്ഞ ഒരൊഴിഞ്ഞ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, അവർക്ക് വീട്ടിൽ വെറുതെ ഇരിക്കുന്നത് മടുത്തു. “നമുക്കൊരു സാഹസിക യാത്രയ്ക്ക് പോയാലോ?” മായ ചോദിച്ചു. റോഹൻ ഉത്സാഹത്തോടെ തലയാട്ടി.
അവരുടെ “സാഹസിക യാത്ര” തുടങ്ങിയത് മായയുടെ വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലായിരുന്നു, ആളനക്കമില്ലാത്ത പഴയൊരു മുറിയിൽ. അവിടെ നിറയെ പൊടിപിടിച്ച സാധനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു – പൊട്ടിയ കസേരകൾ, കീറിയ പുസ്തകങ്ങൾ, വലയെടുത്ത ഒരു തയ്യൽ മെഷീൻ. ഒരു പഴയ തടിക്കപ്പേടിയുടെ പിന്നിൽ, അവർ ഒരു വലിയ ക്ലോക്ക് കണ്ടു.
അതൊരു സാധാരണ ക്ലോക്കായിരുന്നില്ല. അതിന് അക്കങ്ങളോ സൂചികളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, അതിൽ വർണ്ണാഭമായ ചുഴികളും തിളങ്ങുന്ന ചിഹ്നങ്ങളുമായിരുന്നു. ചില ചിഹ്നങ്ങൾ മേഘങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നി, ചിലത് ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങളെപ്പോലെ, മറ്റു ചിലത് മഴവില്ലുകളെപ്പോലെ. ക്ലോക്കിന്റെ ചില്ലിൽ വിചിത്രമായ ഒരു തിളക്കംണ്ടായിരുന്നു.
റോഹൻ ഒരു നീല ചുഴിയിൽ പതിയെ തൊട്ടു. ഒരു നേരിയ വൈദ്യുത പ്രവാഹം അവന്റെ വിരലിലൂടെ കടന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി. അടുത്ത നിമിഷം, മുറിയിൽ ഒരു നേർത്ത പ്രകാശം പരന്നു. ചുമരുകൾ വളയുന്നതുപോലെയും തറയിൽ തിരമാലകൾ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയും അവർക്ക് തോന്നി. അവർ പരസ്പരം നോക്കി, അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതവും അല്പം പരിഭ്രമവും നിറഞ്ഞു.
ചുറ്റും വീണ്ടും സാധാരണ നിലയിലായപ്പോൾ, അവർക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. ഇത് അവരുടെ പഴയ മുറിയല്ല! ജനാലയിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ, അവർ കണ്ടത് നീലാകാശത്തെ മുട്ടുന്ന വേരുകളുള്ള തലകീഴായി വളരുന്ന മരങ്ങളെയാണ്. മേഘങ്ങൾ മൃദലമായ പഞ്ഞിമിഠായികളെപ്പോലെയായിരുന്നു, അവയിൽ നിന്ന് മധുരമുള്ള രഹസ്യങ്ങൾ അടക്കം പറയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“ഇത് എവിടെയാണ്?” മായയുടെ ശബ്ദം നേർത്തുപോയിരുന്നു.
“എനിക്കറിയില്ല,” റോഹൻ മറുപടി പറഞ്ഞു, അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകളിൽ വിസ്മയത്തോടെ തങ്ങിനിന്നു.
അവർ പുറത്തിറങ്ങാൻ വാതിൽ തുറന്നു. അവിടെ കാത്തിരുന്നത് ഒരു മനോഹരമായ സ്വപ്നലോകം തന്നെയായിരുന്നു. മരങ്ങൾ തലകീഴായി, അവയുടെ ഇലകൾ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നി നിൽക്കുന്നു, വേരുകൾ ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയരുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നുന്ന നിലത്തിലൂടെ അവർ നടന്നു.
പെട്ടെന്ന്, ഒരു തലകീഴായ മരക്കൊമ്പിൽ ഒരു ചെറിയ പക്ഷിക്കുഞ്ഞിനെ അവർ കണ്ടു. അതിന്റെ തൂവലുകൾ ആകാശത്തിന്റെ നിറമായിരുന്നു, പക്ഷെ അത് വളരെ ദുഃഖിതനായി കാണപ്പെട്ടു. “ചിരിക്കാതിരിക്കുന്ന പക്ഷിക്കുഞ്ഞ്” – മായക്ക് തോന്നി, അതിനെ അങ്ങനെ വിളിച്ചാൽ മതിയെന്ന്.
“നിനക്കെന്തുപറ്റി?” മായ പതിയെ ചോദിച്ചു.
പക്ഷിക്കുഞ്ഞ് ദുഃഖത്തോടെ തലകുനിച്ചു. “ഞങ്ങളുടെ ലോകത്തിന്റെ ‘ചിരി ഗുരുത്വാകർഷണം’ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി. അതുകൊണ്ട് എല്ലാം ഭാരമുള്ളതും ദുഃഖിതവുമാണ്. ആർക്കും ചിരിക്കാനോ സന്തോഷിക്കാനോ കഴിയുന്നില്ല,” അത് നേർത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അതിന്റെ ശബ്ദം ഒരു ചെറിയ കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം പോലെ നേർത്തതായിരുന്നു.
“ചിരി ഗുരുത്വാകർഷണമോ?” റോഹൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“അതെ,” പക്ഷിക്കുഞ്ഞ് പറഞ്ഞു. “സന്തോഷം ഭൂമിയെ ഉയർത്തി നിർത്തുന്ന ഊർജ്ജമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ അത് എവിടെയോ പോയി.”
മായയും റോഹനും പരസ്പരം നോക്കി. ഈ പക്ഷിക്കുഞ്ഞിനെ സഹായിക്കണമെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. “നമ്മൾ അത് കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കാം,” മായ പറഞ്ഞു.
അവർ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. വഴിയരികിൽ അവർ ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം കണ്ടു. സാധാരണ വെള്ളച്ചാട്ടം താഴേക്ക് ഒഴുകുമ്പോൾ, ഇത് മുകളിലേക്ക് ഒഴുകുകയായിരുന്നു! ഓരോ തുള്ളിയും ഒരു പാട്ടായി മാറി ആകാശത്തേക്ക് ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു.
“ആരാണ് ഈ പാട്ടുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത്?” റോഹൻ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ മറന്നുപോയ താരാട്ടുപാട്ടുകളാണ്. ആരും അവയെ ഓർക്കാത്തതുകൊണ്ട് അവർക്ക് താഴേക്ക് ഒഴുകാൻ കഴിയുന്നില്ല,” വെള്ളച്ചാട്ടം മറുപടി പറഞ്ഞു. അതിന്റെ ശബ്ദം സംഗീതം പോലെ മനോഹരമായിരുന്നു.
അവർ യാത്ര തുടർന്നു. പിന്നീട് അവർ ഒരു കുറുക്കനെ കണ്ടു. അവന്റെ നിഴൽ അവനെക്കാൾ തിളക്കമുള്ളതായിരുന്നു. കുറുക്കൻ വളരെ ലജ്ജാശീലനായിരുന്നു, അവന്റെ നിഴലുമായി ഒളിച്ചുകളിക്കുകയായിരുന്നു.
“ചിരി ഗുരുത്വാകർഷണം” തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് അവർ വഴിയിൽ കണ്ടവരോട് ചോദിച്ചു. ഒരു വയസ്സായ ആമ പറഞ്ഞു, “അത് ‘നിറങ്ങളുടെ ഊഞ്ഞാലിന്’ ചുറ്റുമായിരുന്നു. അത് സന്തുലിതമാവണം, ശുദ്ധമായ സന്തോഷം കൊണ്ടാണ് അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.”
“എവിടെയാണ് ആ ഊഞ്ഞാൽ?” മായ ചോദിച്ചു.
“അത് സന്തോഷമുള്ള ചിന്തകൾ പൂവിടുന്ന ഒരു വയലിലാണ്. ആരും ചിരിക്കാതിരുന്നപ്പോൾ, ആ വയൽ വാടിപ്പോയി,” ആമ മറുപടി പറഞ്ഞു.
മായയും റോഹനും ഒരു വാടിയ പൂന്തോട്ടം കണ്ടെത്തി. അവിടെ ഒരുതരം പൂക്കളുണ്ടായിരുന്നു, നിറം മങ്ങിയതും തലകുനിച്ചും. “ഈ പൂക്കൾ വിരിയാൻ സന്തോഷമുള്ള ചിന്തകൾ വേണം,” മായ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
അവർ അവരുടെ സന്തോഷമുള്ള ഓർമ്മകൾ പങ്കിടാൻ തുടങ്ങി. റോഹൻ അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മണൽക്കൊട്ടാരം ഉണ്ടാക്കിയ കഥ പറഞ്ഞു. മായ ഒരു വഴിതെറ്റിയ നായ്ക്കുട്ടിയെ കണ്ടെത്തി വീട്ടിലെത്തിച്ച കഥ പറഞ്ഞു.
അവർ ഓരോ കഥ പറയുമ്പോഴും, പൂക്കൾക്ക് നേരിയ നിറം വരാൻ തുടങ്ങി. അവർ ചിരിക്കുമ്പോൾ, പൂക്കൾ വിടർന്നു, അവയുടെ നിറങ്ങൾ തിളക്കമുള്ളതായി മാറി. പതിയെ പതിയെ, ആ വയൽ നിറയെ വർണ്ണാഭമായ പൂക്കളായി മാറി.
പൂക്കൾക്കിടയിൽ, അവർ ‘നിറങ്ങളുടെ ഊഞ്ഞാൽ’ കണ്ടു. അത് തിളക്കമുള്ളതായിരുന്നെങ്കിലും, ഒരു വശം താഴ്ന്നും മറ്റേ വശം ഉയർന്നുമാണ് ഇരുന്നത്. അത് സന്തുലിതമായിരുന്നില്ല.
“നമ്മൾ സന്തോഷമുള്ള ഓർമ്മകൾ പങ്കുവെച്ചു, പക്ഷെ ഇത് ഇപ്പോഴും സന്തുലിതമല്ല,” റോഹൻ പറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ നമുക്ക് പുതിയ സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കണം!” മായയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “നമുക്ക് പുതിയ കളികൾ കളിക്കാം, പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാം.”
അവർ പുതിയ ‘എന്തായാലും’ കളിക്കാൻ തുടങ്ങി. “മേഘങ്ങൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലോ?” റോഹൻ ചോദിച്ചു. “അവർ രഹസ്യങ്ങൾ അടക്കം പറയുമായിരുന്നു,” മായ ചിരിച്ചു. “മഴയ്ക്ക് ചോക്ലേറ്റിന്റെ രുചിയായിരുന്നെങ്കിലോ?” മായ ചോദിച്ചു. “നമ്മൾ പാത്രങ്ങളുമായി പുറത്തിറങ്ങുമായിരുന്നു!” റോഹൻ ചിരിച്ചു.
അവരുടെ കളികളും ചിരികളും കൊണ്ട് ആ ഊഞ്ഞാൽ പതിയെ പതിയെ സന്തുലിതമാകാൻ തുടങ്ങി. ഊഞ്ഞാൽ മധ്യത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, ഒരു സ്വർണ്ണ പ്രകാശം ചുറ്റും പരന്നു.
‘ചിരിക്കാതിരിക്കുന്ന പക്ഷിക്കുഞ്ഞ്’ ചിറകുകൾ വിരിച്ച് ആകാശത്തേക്ക് പറന്നു. അതിന്റെ ദുഃഖം മാറി, സന്തോഷം കൊണ്ട് അത് പാടാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ ചിരി ലോകത്തിന് ജീവൻ നൽകി. വെള്ളച്ചാട്ടം താഴോട്ട് ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി, പാട്ടുകൾ കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നവർക്ക്. കുറുക്കൻ അവന്റെ നിഴലുമായി കളിക്കാൻ തുടങ്ങി, ലജ്ജയില്ലാതെ.
ഒരു മധുരമായ കാറ്റ് വീശി. ലോകം വീണ്ടും മിന്നിമറഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം, മായയും റോഹനും മായയുടെ വീടിന്റെ പഴയ മുറിയിലായിരുന്നു.
ക്ലോക്ക് അവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ അതിൽ നേർത്ത ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു, അതിൽ നിന്ന് നേർത്ത ചിരിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“നമ്മൾ അത് ചെയ്തു!” റോഹൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മായ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി. “സന്തോഷം എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ മനസ്സിലായി. നമ്മുടെ ഭാവനയും ദയയും കൊണ്ട് എവിടെയും സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ കഴിയും,” മായ പറഞ്ഞു.
അവർ മനസ്സിലാക്കി, ലോകത്തിലെ യഥാർത്ഥ മാന്ത്രികത നമ്മൾ എന്ത് കാണുന്നു എന്നതിലല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതിലാണ്. തുറന്ന മനസ്സും, ജിജ്ഞാസയും, സന്തോഷം പങ്കിടാനുള്ള മനസ്സുമുണ്ടെങ്കിൽ, ലോകം എപ്പോഴും ഭംഗിയുള്ളതും പ്രകാശമുള്ളതുമായിരിക്കും.
**ഗുണപാഠം:** ചിലപ്പോൾ, ഏറ്റവും വിചിത്രമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പോലും, നമ്മുടെ ഭാവനയും ദയയും സന്തോഷവും ചേർന്ന് അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും. നമ്മൾ ചിരിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ, ലോകം നമ്മോടൊപ്പം ചിരിക്കുന്നു.
