ഭാവനയുടെ മാന്ത്രിക ലോകം

തീർച്ചയായും, “അതിയാഥാർത്ഥ കഥാ ആശയം 15” എന്ന പേരിൽ 11-13 വയസ്സുകാർക്കായി ഒരു കഥ ഇതാ:

—

അതിയാഥാർത്ഥ കഥാ ആശയം 15

അനു എന്ന പെൺകുട്ടിക്ക് സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾക്ക് പതിനൊന്ന് വയസ്സായിരുന്നു. ഉറങ്ങുമ്പോൾ മാത്രമല്ല, ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറയെ നിറമുള്ള ചിത്രങ്ങളും ചിരിക്കുന്ന മേഘങ്ങളും പറക്കുന്ന മീനുകളും ആയിരുന്നു. സ്കൂളിൽ പോകാനും പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാനും കൂട്ടുകാരുമായി കളിക്കാനും അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം സ്വന്തം ഭാവനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കാനായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ, അനു ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ എല്ലാം പതിവുപോലെ തോന്നി. ജനലിലൂടെ സൂര്യരശ്മികൾ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് എത്തി നോക്കി. പക്ഷെ, എന്തോ ഒരു വ്യത്യാസം അവൾക്ക് തോന്നി. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ ചെറിയ മരങ്ങളെപ്പോലെ വളർന്നു നിൽക്കുന്നതായി അവൾ കണ്ടു. അവയുടെ താളുകൾ ഇളം പച്ച നിറത്തിൽ ഇലകളായി മാറിയിരുന്നു. നിറയെ വാക്കുകളുള്ള ഓരോ പുസ്തകവും ഓരോ ചെടികളായി മാറിയിരിക്കുന്നു! അനു കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി വീണ്ടും നോക്കി. അപ്പോഴും അവ അങ്ങനെ തന്നെ.

അവളുടെ കിടക്കയുടെ അടുത്തുള്ള ചെറിയ ടീപോയിയിൽ ഇരുന്ന വെള്ളം കുടിക്കുന്ന കപ്പ് അനുവിനെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നതായി തോന്നി. കപ്പിന് ചിരിക്കാൻ കഴിയുമോ? അവൾ അതിശയത്തോടെ കപ്പിലേക്ക് നോക്കി. അപ്പോൾ അതിൽ നിന്നും ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടു. “അനു, ഒരു സുപ്രഭാതം!”

അനു ഞെട്ടിപ്പോയി. “നീ… നീ സംസാരിക്കുമോ?” അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു.

“ചിലപ്പോൾ മാത്രം,” കപ്പ് മറുപടി പറഞ്ഞു. “മഴ പെയ്യുമ്പോൾ കപ്പുകൾ സന്തോഷിക്കും. അപ്പോൾ സംസാരിക്കും. ഇന്ന് നിന്റെ മനസ്സ് നിറയെ സ്വപ്നങ്ങളായതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ തോന്നിയത്.”

അനുവിന് അത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ കാലുകൾ തറയിൽ വെച്ചപ്പോൾ തറയിൽ നിറയെ മരത്തൊപ്പികളുള്ള പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു! അവ ഓരോന്നും വ്യത്യസ്ത നിറങ്ങളുള്ളവയായിരുന്നു. അവ ഓരോന്നിനും ഓരോ സുഗന്ധമായിരുന്നു.

അനു പതുക്കെ നടന്നു. അവളുടെ മുറിയിലെ ചുമരിലെ ചിത്രങ്ങൾ ജീവൻ വെച്ചതുപോലെയായി. ചിത്രത്തിലെ പക്ഷികൾ ചിറകടിച്ച് പറന്നുപോയി. പുഴകൾ ഒഴുകി, പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു. അവൾക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. പേടി തോന്നിയില്ല. കാരണം, എല്ലാം മനോഹരവും ശാന്തവുമായിരുന്നു.

അവൾ പതിയെ അവളുടെ സ്റ്റഡി റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. സാധാരണ അവിടെ നിറയെ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കിവെച്ച അലമാരകളും മേശയും കസേരയും മാത്രമേയുള്ളൂ. പക്ഷേ ഇന്ന്, ആ മുറി ഒരു വലിയ പൂന്തോട്ടമായി മാറിയിരുന്നു. പലതരം ചെടികളും പൂക്കളും ചിത്രശലഭങ്ങളും അവിടെ പാറി നടന്നു. മുറി നിറയെ വർണ്ണാഭമായ പക്ഷികളും വർണ്ണ ചിത്രശലഭങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ഒത്തനടുവിൽ വലിയൊരു ക്ലോക്ക് കണ്ടു. അതിന് സാധാരണ ക്ലോക്കുകളെപ്പോലെ അക്കങ്ങളോ സൂചികളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനുപകരം, ക്ലോക്കിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ ചക്രവും അതിൽ പലതരം ചിത്രങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിരിക്കുന്ന സൂര്യൻ, മഴ പെയ്യുന്ന മേഘം, കളിക്കുന്ന കുട്ടികൾ, ഉറങ്ങുന്ന മൃഗങ്ങൾ.

അനു ക്ലോക്കിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവൾ അതിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അപ്പോൾ ചക്രങ്ങൾ പതുക്കെ തിരിയാൻ തുടങ്ങി. സൂര്യന്റെ ചിത്രം വന്നപ്പോൾ മുറിയിൽ നിറയെ നല്ല വെളിച്ചം വന്നു. മഴമേഘം വന്നപ്പോൾ ചെറിയ മഴത്തുള്ളികൾ പൂക്കളിൽ വീണു. കുട്ടികൾ കളിക്കുന്ന ചിത്രം വന്നപ്പോൾ മുറിയിൽ ചിരിയുടെയും കളിയുടെയും ശബ്ദം കേട്ടു.

“ഇത് എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്?” അനു സ്വയം ചോദിച്ചു.

അപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പൂമ്പാറ്റ അവളെ ചുറ്റി പറന്നു. അതിന്റെ ചിറകുകൾ ഒരു കണ്ണാടി പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഇതൊരു വികാര ക്ലോക്കാണ്,” പൂമ്പാറ്റയുടെ ചിറകിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടു. “നിന്റെ മനസ്സിലെ വികാരങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണ് ഇത് തിരിയുന്നത്. നീ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ ഇത് വേഗത്തിൽ തിരിയും. നീ സങ്കടപ്പെടുമ്പോൾ പതിയെ ആകും.”

അനുവിന് ആശ്ചര്യം തോന്നി. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്തയാഴ്ച സ്കൂളിൽ ഒരു ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന മത്സരം വരുന്നുണ്ട്. അതിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അവൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു. താൻ ചിത്രം മോശമായി വരച്ചാൽ കൂട്ടുകാർ കളിയാക്കുമോ എന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. അതായിരുന്നോ ക്ലോക്ക് പതിയെ തിരിയാൻ കാരണം?

അവൾ ആ പൂന്തോട്ടത്തിൽ അൽപനേരം നടന്നു. നിറയെ സംസാരിക്കുന്ന പൂക്കളും പാട്ട് പാടുന്ന ഇലകളും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ പൂവും ഓരോ കഥ പറഞ്ഞു. ഓരോ ഇലയും ഓരോ രഹസ്യം പങ്കുവെച്ചു. അവളോട് സംസാരിച്ച പൂമ്പാറ്റ അവളുടെ മുന്നിലൂടെ പറന്നു, ഒരു ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന പാതയിലേക്ക് അവളെ നയിച്ചു.

ആ പാത ചെന്നെത്തിയത് ഒരു വലിയ ആൽമരത്തിനരികിലായിരുന്നു. ആൽമരത്തിന്റെ വേരുകൾ ഭൂമിയിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരുന്നു. ആ മരത്തിന്റെ ഇലകൾ സ്വർണ്ണ നിറമുള്ളതായിരുന്നു. മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ഊഞ്ഞാൽ കണ്ടു. അതിൽ ഇരുന്ന് ഒരാൾ പുസ്തകം വായിക്കുന്നു.

അനു ഊഞ്ഞാലിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവിടെയിരുന്നത് അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട മുത്തശ്ശിയായിരുന്നു. മുത്തശ്ശി ചിരിച്ചു. “അനു, നീ എപ്പോഴാ വന്നത്? ഇവിടെ നല്ല മനോഹരമായ കാഴ്ചകളാണല്ലോ.”

“മുത്തശ്ശി,” അനു ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു, “ഇതെന്താ ഇങ്ങനെയൊക്കെ?”

മുത്തശ്ശി പതിയെ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇത് നിന്റെ മനസ്സിന്റെ ലോകമാണ് അനു. നീ സ്വപ്നം കാണുമ്പോൾ, നീ സങ്കൽപ്പിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം ഇങ്ങനെ മാറും. നിന്റെ ഭാവനയ്ക്ക് നിറങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയും. നിന്റെ ചിന്തകൾക്ക് ജീവൻ നൽകാൻ കഴിയും.”

മുത്തശ്ശി പുസ്തകം അടച്ചു, അനുവിന്റെ കൈയ്കളിൽ പിടിച്ചു. “നിനക്കൊരു മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പേടിയുണ്ടെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. നിന്റെ ഭാവനയെ നീ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലേ?”

അനു തലകുനിച്ചു. “എനിക്കൊരു നല്ല ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ പറ്റുമോ എന്നറിയില്ല.”

മുത്തശ്ശി അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ച് തലയുയർത്തി. “നോക്കൂ, അനു. ഈ പൂന്തോട്ടം കണ്ടോ? ഇത് നിന്റെ ഭാവനയാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. നിന്റെ മനസ്സ് നിറയെ മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങളും നിറങ്ങളുമുണ്ട്. നിനക്കതിനെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, നിനക്ക് എന്തും ചെയ്യാനാകും.”

“പക്ഷേ, മറ്റുള്ളവർ എന്റെ ചിത്രം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ…?”

“മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടിയല്ല നീ വരയ്ക്കുന്നത്. നിനക്ക് വേണ്ടി വരയ്ക്കുക. നിന്റെ സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടി, നിന്റെ ഭാവനയ്ക്ക് വേണ്ടി. ഓരോ ചിത്രവും ഒരു കഥയാണ്, അനു. നീ പറയുന്ന കഥ. അത് മനോഹരമാകണം. മറ്റുള്ളവർക്ക് അത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഇല്ലെങ്കിലും, നീ ആത്മാർത്ഥമായി വരയ്ക്കുക.”

മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്കുകൾ അനുവിന് ധൈര്യം നൽകി. അവൾ ക്ലോക്കിന്റെ അടുത്തേക്ക് നോക്കി. അപ്പോൾ ചക്രങ്ങൾ അതിവേഗം തിരിയാൻ തുടങ്ങി. സന്തോഷത്തിന്റെ ചിരിയുടെയും പാട്ടിന്റെയും ചിത്രങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. ക്ലോക്കിൽ നിന്നും മനോഹരമായ ഒരു സംഗീതം ഉയർന്നു.

പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂക്കൾ നൃത്തം വെക്കാൻ തുടങ്ങി. സംസാരിക്കുന്ന കപ്പ് വീണ്ടും ചിരിച്ചു. പുസ്തകങ്ങൾ വീണ്ടും പച്ച നിറത്തിൽ ഇലകളായി മാറി. അനുവിന്റെ മനസ്സ് നിറയെ പുതിയ ചിന്തകളായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ പേടിയില്ല. മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അവൾക്ക് ആഗ്രഹമായി. തനിക്ക് കഴിയുന്ന ഏറ്റവും നല്ല ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.

പൂന്തോട്ടം പതിയെ മാഞ്ഞു തുടങ്ങി. മുത്തശ്ശി കൈവീശി യാത്ര പറഞ്ഞു. അനു കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ അവൾ കിടക്കയിലായിരുന്നു. മുറിയിൽ എല്ലാം പഴയതുപോലെ. പുസ്തകങ്ങൾ മേശപ്പുറത്ത് അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു. കപ്പ് മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ, അനുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു.

അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന ബുക്കും നിറങ്ങളുമെടുത്തു. ഒരു പേടിയില്ലാതെ, ധൈര്യത്തോടെ അവൾ വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ മനസ്സിലെ പൂന്തോട്ടം, സംസാരിക്കുന്ന കപ്പ്, വികാര ക്ലോക്ക്, എല്ലാം അവളുടെ ചിത്രത്തിൽ നിറഞ്ഞു.

**പാഠം:** നമ്മുടെ മനസ്സാണ് ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രികൻ. നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്കും ചിന്തകൾക്കും ഈ ലോകത്തെ മാറ്റാൻ കഴിയും. എന്ത് ചെയ്യാനാണെങ്കിലും ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോവുക. കാരണം, ഏറ്റവും മനോഹരമായ ലോകം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയുണ്ട്. അത് കണ്ടെത്താൻ പഠിക്കുക.