സ്വപ്നങ്ങളുടെ മാന്ത്രികമർമ്മരം

“Surrealism Story Idea 22”

ആന്യക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. അവൾക്ക് വരയ്ക്കാനും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ മുറിയുടെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നത് അവൾക്ക് എന്നും ഒരു സന്തോഷമായിരുന്നു. മേഘങ്ങൾ ആനയുടെ രൂപത്തിലാകുന്നതും, പറവകൾ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് കഥകൾ പറയുന്നതും അവൾ പലപ്പോഴും ഭാവനയിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഒരു ദിവസം, അവൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

ജനലിന് പുറത്ത്, അവളുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള മാവിൽ, ഒരു വലിയ റോസാപ്പൂവ് വിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. സാധാരണ മാമ്പഴങ്ങൾ മാത്രം ഉണ്ടാകാറുള്ള മാവിലാണിത്! ആ പൂവിന് മഴവില്ലിന്റെ എല്ലാ നിറങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു, അതിൽ നിന്നും ചെറിയ നക്ഷത്രപ്പൊടികൾ താഴേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആന്യ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി വീണ്ടും നോക്കി. അതെ, അതവിടെത്തന്നെയുണ്ട്!

അവൾക്ക് ആകാംഷ അടക്കാനായില്ല. അവൾ വേഗം പുറത്തേക്കോടി. മാവിൻ ചുവട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ, റോസാപ്പൂവ് പതിയെ താഴേക്ക് ഊർന്നു. അത് നിലത്ത് തട്ടുമ്പോൾ, ഒരു നേർത്ത മഞ്ഞുമൂടിയ വഴി തെളിഞ്ഞു. ആ വഴി എവിടേക്കാണെന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു, പക്ഷെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആകാംഷ അവളെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു.

അവൾ ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നു. വഴിക്ക് ഇരുവശവും, മരങ്ങൾ അവളുടെ അത്രയും ഉയരത്തിൽ വശങ്ങളിലേക്ക് വളർന്നു നിന്നു. അവയുടെ ഇലകൾക്ക് സ്ഫടികത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവയിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം കടന്നുപോകുമ്പോൾ മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങൾ ചിതറി. ആന്യ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

വഴി അവസാനിച്ചത് ഒരു വലിയ പൂന്തോട്ടത്തിലായിരുന്നു. ആന്യ അമ്പരന്നുപോയി. ഇതൊരു സാധാരണ പൂന്തോട്ടമല്ലായിരുന്നു! ഇവിടെ മേഘങ്ങൾ പഞ്ചാരമിഠായി പോലെ താഴെ ഇറങ്ങിയിരുന്നു. മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ മണ്ണിൽ ഉറയ്ക്കാതെ വായുവിൽ ഒഴുകി നടന്നു. ഓരോ പൂവിനും ഓരോ നിറമായിരുന്നു, അവയെല്ലാം നേർത്ത ഒരു പാട്ട് പോലെ മൂളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ആ മൂളലിന് ഒരു വിഷാദം കലർന്നിരുന്നു. പൂക്കളുടെ നിറങ്ങൾ മങ്ങിയും, തേജസ്സ് കുറഞ്ഞുമിരുന്നു.

“സ്വാഗതം, ആന്യ!” ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടു.

ആന്യ ചുറ്റും നോക്കി. ഒരു വലിയ, വർണ്ണശബളമായ ചിത്രശലഭം അവളുടെ മുന്നിൽ പറന്നു നിന്നു. അതിന്റെ ചിറകുകൾക്ക് നിമിഷംപ്രതി നിറം മാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അത് വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു.

“ഞാൻ ചെമ്പക,” ചിത്രശലഭം പറഞ്ഞു. “നീയെന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?”

“ഞാൻ… ഞാൻ ഒരു മാവിലുള്ള മഴവിൽ റോസാപ്പൂവ് കണ്ടു. അത് എന്നെ ഈ വഴിക്ക് നയിച്ചു,” ആന്യ പറഞ്ഞു. “പക്ഷെ ഈ പൂന്തോട്ടത്തിന് ഒരു സങ്കടമുള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടല്ലോ?”

ചെമ്പകയുടെ ചിറകുകൾക്ക് നീല നിറം വന്നു, അത് വിഷാദത്തിന്റെ നിറമായിരുന്നു. “അതെ, ആന്യ. ഈ പൂന്തോട്ടം വളരെക്കാലമായി അതിന്റെ ‘സ്വപ്നത്തിന്റെ മർമ്മരം’ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുകയാണ്. ഇവിടെയുള്ള പൂക്കൾക്ക് മുമ്പ് മനോഹരമായ രഹസ്യങ്ങളും താരാട്ടുപാട്ടുകളും പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. ആ മർമ്മരമാണ് ഈ പൂന്തോട്ടത്തിന് ജീവൻ നൽകിയിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ അവ നിശബ്ദമാണ്, അതുകൊണ്ടാണ് ഇവിടെയുള്ള നിറങ്ങൾ മങ്ങുന്നതും.”

“എന്താ ആ സ്വപ്നത്തിന്റെ മർമ്മരം?” ആന്യ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.

“അത് ചിന്താമുത്തുകളാണ്, ആന്യ,” ചെമ്പക പറഞ്ഞു. “ഓരോ സ്വപ്നവും, ഓരോ ഭാവനയും, ഓരോ നല്ല ചിന്തയും ഇവിടെ ചിന്താമുത്തുകളായി മാറും. അവ ഈ പൂന്തോട്ടത്തിലെ മർമ്മരം ശേഖരിച്ച് പൂക്കൾക്ക് നൽകും. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ആ ചിന്താമുത്തുകൾക്ക് അവയുടെ വഴി നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുകയാണ്. അവയെ വീണ്ടും ഉണർത്തണം.”

ആന്യക്ക് ഇത് കേട്ട് കൗതുകം തോന്നി. “എനിക്ക് സഹായിക്കാൻ കഴിയുമോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.

ചെമ്പകയുടെ ചിറകുകൾക്ക് സ്വർണ്ണനിറം വന്നു, അത് പ്രതീക്ഷയുടെ നിറമായിരുന്നു. “അതെ, നിനക്ക് കഴിയും! നിന്റെ ആകാംഷയും ഭാവനയും ഈ പൂന്തോട്ടത്തെ ഉണർത്താൻ സഹായിക്കും. മൂന്ന് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം. ഈ പൂന്തോട്ടത്തിൽ ചിരിക്കുന്ന ഒരു അരുവിയുണ്ട്. അവിടത്തെ ചിന്താമുത്തുകൾക്ക് ചിരിയുടെ അലകൾ കേൾക്കണം. രണ്ടാമതായി, നിഴൽ മരങ്ങളുണ്ട്, അവയുടെ ഇലകൾ പ്രകാശത്താലാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. അവിടത്തെ ചിന്താമുത്തുകൾക്ക് ഒരു പാട്ട് കേൾക്കണം, വാക്കുകളില്ലാത്ത, വികാരങ്ങളുടെ പാട്ട്. അവസാനമായി, ചിറകുള്ള ഒരു പാറയുണ്ട്. അവിടേക്ക് ഈ എല്ലാ ചിന്താമുത്തുകളെയും എത്തിക്കണം.”

ആന്യ സമ്മതിച്ചു. അവൾക്ക് ഈ പൂന്തോട്ടത്തെ അതിന്റെ പഴയ പ്രതാപത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അതൊരു വലിയ കാര്യമായിരിക്കും.

ആദ്യമായി, അവർ ചിരിക്കുന്ന അരുവിക്കരികിലേക്ക് പോയി. അരുവിക്ക് സാധാരണ വെള്ളത്തിന്റെ നിറമായിരുന്നില്ല, അതിന് സ്വർണ്ണനിറമായിരുന്നു. പക്ഷെ അരുവിയുടെ ഉപരിതലം ശാന്തമായിരുന്നു, ചിരിയുടെ അലകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആന്യ അരുവിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “എനിക്ക് ഇതിനെ എങ്ങനെ ചിരിപ്പിക്കാൻ കഴിയും?” അവൾ ചെമ്പകയോട് ചോദിച്ചു.

“നിന്റെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള ഓർമ്മയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക, ആന്യ. ആ ചിരി അരുവിയെ ഉണർത്തും,” ചെമ്പക പറഞ്ഞു.

ആന്യ ചിന്തിച്ചു. അവൾ അവളുടെ കുഞ്ഞനിയനോടൊപ്പം മഴയത്ത് കളിച്ചതും, ആദ്യമായി സൈക്കിൾ ഓടിച്ചതും, അവൾ വരച്ച ചിത്രത്തിന് സമ്മാനം കിട്ടിയതും എല്ലാം ഓർത്തു. അവളുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. അവൾ പതിയെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയുടെ അലകൾ അരുവിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ തട്ടി. മെല്ലെ മെല്ലെ, അരുവിയിൽ ചെറിയ ഓളങ്ങൾ ഉണ്ടായി. ആ ഓളങ്ങൾ ചിരിയുടെ ശബ്ദം പോലെ തോന്നി. അരുവി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി! അതോടൊപ്പം, അരുവിയുടെ മുകളിൽ ഒഴുകി നടന്നിരുന്ന ചില ചിന്താമുത്തുകൾക്ക് തിളക്കം കൂടി, അവ പതിയെ ആകാശത്തേക്ക് ഒഴുകി നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

“വളരെ നന്നായി, ആന്യ!” ചെമ്പക പറഞ്ഞു. “ഇനി നിഴൽ മരങ്ങളിലേക്ക് പോകാം.”

അവർ നിഴൽ മരങ്ങളിലേക്ക് നടന്നു. ഈ മരങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത എന്തെന്നാൽ, അവയുടെ ഇലകൾക്ക് നിഴലുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവയ്ക്ക് പ്രകാശത്തിന്റെ നിറങ്ങളായിരുന്നു. ഇലകളിൽ നിന്നും ചെറിയ പ്രകാശകണികകൾ താഴേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇവിടെയും ചിന്താമുത്തുകൾ മരങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും തളർന്നിരുന്നു.

“ഇവിടെയുള്ള ചിന്താമുത്തുകൾക്ക് വികാരങ്ങളുടെ പാട്ട് കേൾക്കണം,” ചെമ്പക പറഞ്ഞു. “വാക്കുകളില്ലാത്ത പാട്ട്. നിനക്ക് വരയ്ക്കാൻ ഇഷ്ടമല്ലേ? നിന്റെ ഭാവനയിൽ ഒരു പാട്ട് വരച്ചുനോക്കൂ.”

ആന്യ കണ്ണുകളടച്ച് നിന്നു. അവൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പാട്ട് സങ്കൽപ്പിച്ചു. സ്നേഹത്തിന്റെ നിറങ്ങൾ, സന്തോഷത്തിന്റെ രൂപങ്ങൾ, സമാധാനത്തിന്റെ വരകൾ. അവൾ ഒരു ചിത്രകാരനെ പോലെ മനസ്സിൽ ആ പാട്ട് വരച്ചു. പതിയെ, അവളുടെ വിരൽത്തുമ്പുകളിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത പ്രകാശം പുറപ്പെട്ടു. ആ പ്രകാശം വായുവിൽ ഒരു സംഗീതം പോലെ ഒഴുകി നടന്നു. അത് ഒരു രൂപമില്ലാത്ത, മനോഹരമായ പാട്ടായിരുന്നു. ആ പാട്ട് നിഴൽ മരങ്ങളെ ഉണർത്തി. ഇലകളിൽ നിന്നും കൂടുതൽ തിളക്കം വന്നു. ചിന്താമുത്തുകൾക്ക് വീണ്ടും ജീവൻ വച്ചു, അവയും ആകാശത്തേക്ക് പറന്നു.

ആന്യക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. അവളുടെ ഭാവനക്ക് ഇത്രയധികം ശക്തിയുണ്ടെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

“ഇനി അവസാനമായി, ചിറകുള്ള പാറയിലേക്ക്,” ചെമ്പക പറഞ്ഞു.

അവർ ചിറകുള്ള പാറയിലേക്ക് നടന്നു. ഇത് ഒരു വലിയ പാറയായിരുന്നു, അതിന് പക്ഷികളുടെ ചിറകുകൾ പോലെ വലിയ രണ്ട് ചിറകുകളുണ്ടായിരുന്നു. പാറയുടെ മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് പോലെ തിളങ്ങുന്ന ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടേക്കാണ് ചിന്താമുത്തുകൾ എത്തേണ്ടത്. ഇതിനകം കുറെ ചിന്താമുത്തുകൾ അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നിരുന്നു, പക്ഷെ അവയെല്ലാം ഒരുമിച്ചു ചേർന്നില്ലെങ്കിൽ ‘സ്വപ്നത്തിന്റെ മർമ്മരം’ പൂർണ്ണമാവില്ല.

“ഇവിടെയുള്ള ചിന്താമുത്തുകൾക്ക് വിശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തി വേണം,” ചെമ്പക പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് ഇവിടെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ, ആന്യ? അസാധാരണമായ കാര്യങ്ങളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?”

ആന്യ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എല്ലാം വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്, ചെമ്പക. ഈ പൂന്തോട്ടം എത്ര മനോഹരമാണ്! ചിരിക്കുന്ന അരുവിയും, നിഴൽ മരങ്ങളും, ചിറകുള്ള പാറയും… എല്ലാം.”

ആന്യ ചിറകുള്ള പാറയുടെ മുകളിലെ വിളക്ക് പോലെ തിളങ്ങുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കൈകൾ നീട്ടി. അവളുടെ ഉള്ളിലെ വിശ്വാസവും ഭാവനയും സ്നേഹവും ഒരുമിച്ച് ചേർന്നു. ഒരു വലിയ പ്രകാശഗോളം അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. ആ പ്രകാശഗോളം പറന്നെത്തിയ ചിന്താമുത്തുകളെയും, അവിടെ തളർന്നു കിടന്നിരുന്ന ബാക്കി ചിന്താമുത്തുകളെയും ഒരുമിച്ചു ചേർത്തു.

ഒരു വലിയ മർമ്മരം പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ അലയടിച്ചു! അത് ആയിരം പൂക്കൾ ഒരുമിച്ചു മൂളുന്നതുപോലെ, ആയിരം സ്വപ്നങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു പാടുന്നതുപോലെ തോന്നി. പൂക്കളുടെ നിറങ്ങൾക്ക് തെളിച്ചം കൂടി, അവയുടെ ഇതളുകൾ സന്തോഷത്തിൽ ആടി. പൂന്തോട്ടം മുഴുവൻ ജീവൻ വച്ചു. ആ മനോഹരമായ ശബ്ദം ആന്യയുടെ ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം നിറച്ചു.

“നീ വിജയിച്ചു, ആന്യ!” ചെമ്പകയുടെ ചിറകുകൾ സന്തോഷത്താൽ മിന്നിത്തിളങ്ങി. “സ്വപ്നത്തിന്റെ മർമ്മരം തിരിച്ചെത്തി!”

ആന്യക്ക് സങ്കടം തോന്നിയില്ല. അവൾക്ക് ഒരു വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. “എനിക്ക് ഈ പൂന്തോട്ടം ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി, ചെമ്പക. എനിക്ക് പോകാൻ തോന്നുന്നില്ല.”

“ഓർമ്മകളിൽ ഈ പൂന്തോട്ടം എന്നും നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും,” ചെമ്പക പറഞ്ഞു. “ഇനി നിനക്ക് പോകാൻ സമയമായി.”

ചെമ്പക ആന്യയെ ആദ്യത്തെ മാവിൻ ചുവട്ടിലേക്ക് തിരികെ എത്തിച്ചു. മഞ്ഞുമൂടിയ വഴി പതിയെ മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. മാവിൽ റോസാപ്പൂവ് ഉണ്ടായിരുന്നതിന്റെ ഒരു നേർത്ത തിളക്കം മാത്രം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ആന്യ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു. അവളുടെ മുറിയുടെ ജനലിലേക്ക് നോക്കി. ലോകം ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് കൂടുതൽ മനോഹരമായി തോന്നി. ഓരോ മരവും, ഓരോ പക്ഷിയും, ഓരോ മേഘവും ഓരോ പുതിയ കഥ പറയുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

അവൾ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ചെമ്പകയും, ചിരിക്കുന്ന അരുവിയും, നിഴൽ മരങ്ങളും, ചിറകുള്ള പാറയുമെല്ലാം നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവൾ ഒരു മനോഹരമായ സ്വപ്നം കണ്ടു.

**ഗുണപാഠം:**
ചിലപ്പോൾ ലോകം നമ്മുടെ ചിന്തകളെക്കാൾ വലുതാണ്. ആകാംഷയോടെയും ഭാവനയോടെയും കാര്യങ്ങളെ സമീപിച്ചാൽ, നമുക്ക് അസാധാരണമായ സൗന്ദര്യവും സന്തോഷവും കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. അവിശ്വസനീയമായ കാര്യങ്ങളെ വിശ്വസിക്കാൻ പഠിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അത്ഭുതങ്ങൾ കൊണ്ടുവരും. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ നന്മയും ഭാവനയും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തും.