നൂറ് മരങ്ങൾ നട്ട കുട്ടി
മാളിനി ഒരു പന്ത്രണ്ടുകാരിയായിരുന്നു. നിറയെ സ്വപ്നങ്ങളും നല്ല മനസ്സുമുള്ള ഒരു കുട്ടി. അവൾ താമസിച്ചിരുന്നത് വയലേലകളും ചെറിയ കുന്നുകളും നിറഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചുഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു. രാവിലെ ഉറക്കമുണരുമ്പോൾ ജനലിലൂടെ നോക്കിയാൽ അവൾക്ക് നീലാകാശവും ദൂരെ മരങ്ങളും കാണാമായിരുന്നു. പക്ഷെ, അവളുടെ വീടിന്റെ അടുത്തും സ്കൂളിന്റെ ചുറ്റുവട്ടത്തും വലിയ മരങ്ങൾ കുറവായിരുന്നു. വേനൽക്കാലത്ത് സ്കൂൾ മുറ്റത്ത് കളിക്കുമ്പോൾ വെയിൽ കാരണം കുട്ടികൾക്ക് ഓടിക്കളിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ പരിസ്ഥിതി ദിനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു ക്ലാസ്സ് നടന്നു. അവരുടെ പുതിയ പരിസ്ഥിതി ടീച്ചർ, ശ്രീമതി രമ്യ, മരങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് വളരെ മനോഹരമായി സംസാരിച്ചു. “കുട്ടികളേ, മരങ്ങൾ നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ ശ്വാസകോശമാണ്. അവ നമുക്ക് ശുദ്ധമായ വായു തരുന്നു, പക്ഷികൾക്ക് കൂടൊരുക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു, വേനൽച്ചൂടിൽ തണൽ നൽകുന്നു, മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോകാതെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഒരു മരം നടുന്നത് ഒരു നല്ല ഭാവിക്കുവേണ്ടി ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കാര്യമാണ്.” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
മാളിനിയുടെ മനസ്സിൽ ആ വാക്കുകൾ തങ്ങിനിന്നു. സ്കൂൾ വിട്ടു വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവൾ വഴിനീളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ശരിയാണ്, തണൽമരങ്ങൾ കുറവാണ്. കളിക്കുന്ന മൈതാനത്തും റോഡിന്റെ വശങ്ങളിലും വെയിൽ കത്തിനിൽക്കുന്നു. തണുപ്പുള്ള കാറ്റ് എവിടെയുമില്ല. “എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം,” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
അന്നത്തെ രാത്രി മാളിനി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ മരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ മാത്രമായിരുന്നു. “നൂറ് മരങ്ങൾ!” അവൾക്ക് ഒരു ആശയം തോന്നി. “എനിക്ക് നൂറ് മരങ്ങൾ നടാൻ കഴിഞ്ഞാൽ എത്ര നന്നായിരിക്കും!” പക്ഷെ, നൂറ് മരങ്ങൾ എന്നത് വലിയൊരു സംഖ്യയായിരുന്നു. അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് എങ്ങനെ അത് ചെയ്യും? എവിടെ നിന്ന് മരത്തൈകൾ കിട്ടും? അവൾക്ക് ചെറിയൊരു ഭയം തോന്നി.
അവൾ ഈ കാര്യം അമ്മയോടും അച്ഛനോടും പറഞ്ഞു. അവർ അവളുടെ ആഗ്രഹം കേട്ട് സന്തോഷിച്ചു. “മാളിനി, നിനക്ക് നൂറ് മരങ്ങൾ നടണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് വലിയൊരു കാര്യമാണ്. ഒരുമിച്ച് ശ്രമിച്ചാൽ നമുക്കത് ചെയ്യാൻ കഴിയും.” അച്ഛൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു.
പിറ്റേന്ന് സ്കൂളിൽ പോയപ്പോൾ മാളിനി രമ്യ ടീച്ചറോട് അവളുടെ ആഗ്രഹം പറഞ്ഞു. “ടീച്ചറേ, എനിക്ക് നൂറ് മരങ്ങൾ നടണം. സ്കൂളിലും ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലും തണൽ വേണം.”
ടീച്ചർക്ക് വളരെ സന്തോഷമായി. “അത് നല്ല കാര്യമാണ് മാളിനി! നമുക്ക് സ്കൂളിലെ ഇക്കോ ക്ലബ്ബിന്റെ സഹായം തേടാം. അവിടെ തൈകൾ ലഭ്യമാണ്. പിന്നെ പഞ്ചായത്തിൽ നിന്നും നമുക്ക് സഹായം ലഭിക്കും.”
ടീച്ചർ മാളിനിക്ക് കുറച്ച് തൈകൾ നൽകി. കൂടെ എങ്ങനെ തൈകൾ നടണം, അവ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.
മാളിനി അവളുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തും പറമ്പിലുമായി അഞ്ച് മാവിൻതൈകളും മൂന്ന് പ്ലാവൻതൈകളും നട്ടു. എല്ലാ ദിവസവും അവൾ അവയ്ക്ക് വെള്ളം ഒഴിച്ചു. കളകൾ പറിച്ചുമാറ്റി. ഒരു ചെറിയ വേലി കെട്ടി പക്ഷികളിൽ നിന്നും ആടുകളിൽ നിന്നും അവയെ സംരക്ഷിച്ചു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ആ ചെറിയ തൈകൾ മെല്ലെ വളരുന്നത് അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
എന്നാൽ, നൂറ് മരങ്ങൾ എന്ന ലക്ഷ്യം വളരെ വലുതാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ഒറ്റയ്ക്ക് ഇത് നടക്കില്ല. അവൾ അവളുടെ കൂട്ടുകാരായ രാഹുലിനെയും അനിതയെയും ഈ കാര്യം അറിയിച്ചു. അവരും മാളിനിയുടെ ആഗ്രഹത്തോട് ചേർന്നുനിന്നു. “നമ്മുക്ക് ഒരു ഗ്രീൻ ടീം ഉണ്ടാക്കിയാലോ?” രാഹുൽ ചോദിച്ചു.
“അതൊരു നല്ല ആശയമാണ്!” മാളിനിയും അനിതയും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ‘ഹരിതമിത്രങ്ങൾ’ എന്ന പേരിൽ അവർ ഒരു ചെറിയ സംഘമുണ്ടാക്കി. മാളിനിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അവർ സ്കൂളിലെ ഇക്കോ ക്ലബ്ബിൽ ചേർന്നു. ടീച്ചറിന്റെ സഹായത്തോടെ പഞ്ചായത്തിലെ കൃഷിഭവനിൽ നിന്നും അവർക്ക് കൂടുതൽ തൈകൾ ലഭിച്ചു. കൂടുതലും പൂന്തൈകളും ഫലവൃക്ഷങ്ങളുമായിരുന്നു.
ആദ്യം അവർ തീരുമാനിച്ചത് സ്കൂളിന്റെ ചുറ്റും മരങ്ങൾ നടാനാണ്. വെയിൽ കൊള്ളാതെ കുട്ടികൾക്ക് കളിക്കാനും ഇരിക്കാനും ഒരു തണൽ വേണമെന്ന് അവർ ആഗ്രഹിച്ചു. ഒരു ശനിയാഴ്ച, അച്ഛനമ്മമാരുടെയും മറ്റ് നാട്ടുകാരുടെയും സഹായത്തോടെ അവർ സ്കൂളിന്റെ അതിരുകളിൽ മാവും പ്ലാവും പൂന്തൈകളും നട്ടു. ഓരോ തൈ നടുമ്പോഴും അവർക്ക് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി.
ചിലപ്പോൾ വെല്ലുവിളികൾ നേരിട്ടു. ചില തൈകൾ വാടിപ്പോയി. വെള്ളം കിട്ടാതെ ഉണങ്ങിപ്പോയി. അപ്പോൾ അവർക്ക് വിഷമമായി. “ചിലപ്പോൾ ഇത് നമ്മളെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു,” അനിത നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.
“അങ്ങനെയല്ല അനിത,” മാളിനി അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. “നമ്മൾ പഠിക്കുകയാണ്. എവിടെയാണ് തെറ്റിയത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കി അടുത്ത തവണ ശരിയാക്കാം. മരങ്ങളെ പരിപാലിക്കാൻ ക്ഷമ ആവശ്യമാണ്.”
അവർ കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കൊണ്ടുവന്ന് ഓരോ തൈക്കും ശ്രദ്ധയോടെ ഒഴിച്ചു. ചാണകപ്പൊടിയിട്ടു. പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികൾ മുറിച്ച് വെള്ളം ഒഴിക്കുന്നതിന് ഒരു സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കി.
അവർക്ക് ഗ്രാമത്തിലെ പലരുടെയും പിന്തുണ ലഭിച്ചു. ചായക്കടയിലെ ഗോപി അങ്കിൾ അവർക്ക് തൈകൾക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കാൻ പഴയ പാത്രങ്ങൾ കൊടുത്തു. സ്കൂളിലെ പ്യൂൺ ജോസഫ് ചേട്ടൻ അവർക്ക് മണ്ണ് കിളയ്ക്കാൻ സഹായിച്ചു. എല്ലാവരും അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
മാളിനിയുടെ ഗ്രീൻ ടീം അംഗങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകളിലും റോഡിന്റെ വശങ്ങളിലും തണൽമരങ്ങൾ നട്ടു. അവർ മരങ്ങൾ നട്ട സ്ഥലങ്ങളിൽ ചെറിയ ബോർഡുകൾ വെച്ചു – “ഈ മരം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണ്.”
ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി. മാളിനിയും കൂട്ടുകാരും എണ്ണിനോക്കിയപ്പോൾ അവർ ആകെ നൂറ്റിയഞ്ച് മരങ്ങൾ നട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സ്കൂളിന്റെ ചുറ്റും ചെറിയ പച്ചപ്പ് വന്നുതുടങ്ങി. പൂന്തൈകളിൽ പൂക്കളുണ്ടായി. ചെറിയ പക്ഷികൾ കൂടുകൂട്ടി. വേനൽക്കാലത്ത് സ്കൂൾ മുറ്റത്ത് കളിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് തണൽ ലഭിച്ചു. ഗ്രാമത്തിലെ വഴിയോരങ്ങളിൽ പുതിയ പച്ചപ്പ് കാണാൻ തുടങ്ങി.
നാട്ടുകാർ അവരെ അഭിനന്ദിച്ചു. “ഒരു കുട്ടിയുടെ നല്ല മനസ്സ് ഈ ഗ്രാമത്തെ എത്രമാത്രം മാറ്റിമറിച്ചു!” അവർ പറഞ്ഞു.
ഒരുദിവസം സ്കൂളിൽ ഒരു ചെറിയ പരിപാടി സംഘടിപ്പിച്ചു. മാളിനിയുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും പ്രയത്നങ്ങളെ അഭിനന്ദിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു അത്. മാളിനി വേദിയിൽ നിന്ന് സംസാരിച്ചു. “ഒറ്റയ്ക്ക് നമുക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷെ ഒരുമിച്ചു നിന്നാൽ നമുക്ക് വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയും. ഒരു ചെറിയ വിത്തിൽ നിന്നാണ് വലിയൊരു മരം ഉണ്ടാകുന്നത്. അതുപോലെ നമ്മുടെ ചെറിയ പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്നാണ് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.”
അന്ന് രാത്രി, അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ചെറിയ തൈകൾ കാറ്റിൽ ആടുന്നു. അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു, ഒരു ദിവസം അവ വലിയ മരങ്ങളായി വളരും, ഈ ഗ്രാമത്തിന് തണലും തണുപ്പും നൽകും. അവളുടെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
മക്കളെ, ഈ കഥ നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് എന്താണെന്നോ? നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടിനെ മനോഹരമാക്കാൻ കഴിയും. ഒരു ചെറിയ ആശയം, അല്പം കഠിനാധ്വാനം, കൂട്ടുകാരുമായി ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ സാധിക്കും. ഒരു മരം നടുന്നത് ഭൂമിക്ക് നാം നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനമാണ്. അതിനാൽ, നമുക്കും മാളിനിയെപ്പോലെ നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടും പച്ചപ്പ് നിറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. ഒരു തൈ നടാം, അതൊരു നല്ല നാളേക്കുള്ള തുടക്കമാണ്.
