കിണറിലെ സ്വപ്നലോകം

തീർച്ചയായും! കുട്ടികൾക്കായി, 11-13 വയസ്സുകാർക്ക് അനുയോജ്യമായ, “സറിയലിസം സ്റ്റോറി ഐഡിയ 13” എന്ന ഈ കഥ താഴെ നൽകുന്നു. ഇത് ശാന്തവും, ഊഷ്മളവും, പ്രചോദനം നൽകുന്നതുമായ ഒരു കഥയാണ്.

—

**സറിയലിസം സ്റ്റോറി ഐഡിയ 13**

ഒരു സാധാരണ ബുധനാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക്, റോഹനും സാറയും തങ്ങളുടെ പതിവ് കളികളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇവർ അടുത്തടുത്തുള്ള വീടുകളിലെ കൂട്ടുകാരാണ്, ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിലാണ് അവരുടെ താമസം. റോഹന്റെ മുത്തശ്ശിയുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത്, കാടുപിടിച്ച് കിടക്കുന്ന ഒരു പഴയ കിണറുണ്ടായിരുന്നു. ആരും അധികം ശ്രദ്ധിക്കാത്ത, കാലപ്പഴക്കത്താൽ വെള്ളം വറ്റി വരണ്ടുകിടന്നിരുന്ന ഒരു കിണറാണത്. എങ്കിലും, അതൊരു രഹസ്യങ്ങളുടെ കൂടാരം പോലെയായിരുന്നു അവർക്ക്.

അന്ന് അവർ ആ കിണറിനരികിൽ ചെന്നപ്പോൾ അസാധാരണമായ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു. കിണറ്റിനുള്ളിൽ നിന്ന് വർണ്ണാഭമായ, മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളുള്ള ഒരു നേരിയ പുകമഞ്ഞ് ഉയർന്നുപൊങ്ങുന്നു! സാധാരണഗതിയിൽ അവിടെ വെള്ളം പോലുമില്ലാത്തതിനാൽ ഈ കാഴ്ച അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ജിജ്ഞാസ അവരെ കീഴടക്കി. അവർ കിണറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് തലകുനിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. പുകമഞ്ഞ് സാവധാനം അവരെ പൊതിഞ്ഞു. ഒരു നേരിയ തണുപ്പും സുഗന്ധവും അവരിലൂടെ കടന്നുപോയി. കണ്ണുചിമ്മി തുറന്നപ്പോൾ അവർ കണ്ട കാഴ്ച വിസ്മയകരമായിരുന്നു.

അവർ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ലോകത്താണ് എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നത്! തലയ്ക്ക് മുകളിൽ ആകാശമില്ല, പകരം, മൃദലമായ, തിളങ്ങുന്ന മാർഷ്മല്ലോ കഷണങ്ങൾകൊണ്ടാണ് ആകാശം നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ആകാശത്തിൽ നിറയെ പല വലുപ്പത്തിലുള്ള മാർഷ്മല്ലോ മേഘങ്ങൾ. അവയ്ക്ക് നല്ലൊരു മധുരഗന്ധമുണ്ട്, കൈകൊണ്ട് തൊടുമ്പോൾ ഒരു പഞ്ഞിപോലെ മൃദുവായി തോന്നി. ആ മേഘങ്ങളിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ കാലുകൾ താഴ്ന്നുപോവുന്നില്ല, പകരം ഒരു തുള്ളൽ പോലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ സാധിച്ചു.

അവിടെയുള്ള മരങ്ങൾ സാധാരണ മരങ്ങളായിരുന്നില്ല. അവയുടെ വേരുകൾ മണ്ണിനടിയിലായിരുന്നില്ല, പകരം ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നുനിന്നു! താഴേക്കാവാൾ കൂടുതൽ അവ മുകളിലേക്ക് വളർന്നിരുന്നു. ഇലകളിൽ നിന്ന് നേർത്ത താരാട്ടുപാട്ടുകൾ പോലെ മനോഹരമായ ഈണങ്ങൾ കേൾക്കാം. ആ മരങ്ങളുടെ കൊമ്പുകളിൽ നിറയെ പല നിറത്തിലുള്ള മിഠായിപ്പഴങ്ങൾ തൂങ്ങിക്കിടന്നു. ഓരോ പഴത്തിനും ഓരോ രുചിയായിരുന്നു.

അവിടെ ഒരു നദിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിൽ ഒഴുകിയിരുന്നത് വെള്ളമായിരുന്നില്ല. പകരം നേർത്ത നിലാവെളിച്ചമായിരുന്നു ആ നദിയിലൂടെ ഒഴുകിയിരുന്നത്. വെള്ളമെന്നപോലെ താഴോട്ടായിരുന്നില്ല അതിന്റെ ഒഴുക്ക്, നേരെ മുകളിലേക്കായിരുന്നു ആ നിലാവെളിച്ചം ഒഴുകി നീങ്ങുന്നത്. നദിയുടെ ഒഴുക്ക് മുകളിലേക്ക് പോയി ആകാശത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും, അവിടെ നിന്ന് നേർത്ത നിലാവെളിച്ചത്തുള്ളികളായി താഴേക്ക് പൊഴിയുകയും ചെയ്തു. നദിയിൽ താമരയിലകൾക്ക് പകരം ഭീമാകാരമായ താമരപ്പൂക്കളുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ഇതളുകൾ ക്രിസ്റ്റൽ പോലെ തിളങ്ങി. അവയിൽ പതിയെ ചവിട്ടി അവർക്ക് മറുകരയിലേക്ക് പോകാൻ സാധിച്ചു.

ചില്ലുപോലെ സുതാര്യമായ ചിറകുകളുള്ള പൂമ്പാറ്റകൾ ചുറ്റും പറന്നുനടന്നു. ഓരോ ചിറകനക്കത്തിനും മൃദലമായ ഒരു മണിച്ചിറകടി ശബ്ദം. അവർ പറന്നുനീങ്ങുമ്പോൾ ചെറിയ മണികൾ കിലുങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നും.

“ഹലോ, കൂട്ടുകാരെ!” ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ട് അവർ ചുറ്റും നോക്കി.
അവർക്കരികിൽ ഒരു കറുത്ത പൂച്ചയുടെ നിഴൽ രൂപം നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഭയമുണ്ടാക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല ആ നിഴൽ പൂച്ച. ഒരുതരം തമാശക്കാരനായ കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെ.
“നിങ്ങൾ പേടിക്കേണ്ട,” നിഴൽ പൂച്ച പറഞ്ഞു, “നിങ്ങൾ ഒരു സ്വപ്നലോകത്താണ് എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നത്. ഈ ലോകം ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ഭാവനയിൽ നിന്ന് രൂപം കൊള്ളുന്നതാണ്.”

“ഞങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകാൻ കഴിയും?” സാറ പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“തിരികെ പോകണമെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ‘മന്ത്രിക്കുന്ന ക്രിസ്റ്റൽ’ കണ്ടെത്തണം,” നിഴൽ പൂച്ച പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ ലോകത്തിന്റെ ഓർമ്മകളെല്ലാം അതിലാണ് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്. അത് ‘പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന കാടി’നുള്ളിലുണ്ട്.”

റോഹനും സാറയും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് വലിയ ധാരണയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ജിജ്ഞാസയും സാഹസിക മനോഭാവവും അവരെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു.
“ഞങ്ങൾ ആ ക്രിസ്റ്റൽ കണ്ടെത്താം,” റോഹൻ ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

നിഴൽ പൂച്ച അവർക്ക് വഴി കാണിച്ചു. അവർ മാർഷ്മല്ലോ മേഘങ്ങളിലൂടെ നടന്നു, നിലാവൊഴുകുന്ന നദി ഭീമാകാരമായ ക്രിസ്റ്റൽ താമരപ്പൂക്കളിൽ ചവിട്ടി കടന്നു. ഓരോ അടിവെപ്പിലും അവർ പുതിയ കാഴ്ചകൾ കണ്ടു. ചിലപ്പോൾ മരങ്ങൾ അവരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകി, ചിലപ്പോൾ പൂക്കൾ ചിരിച്ചു.

ഒടുവിൽ അവർ ‘പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന കാടി’ലെത്തി. ആ കാടിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ രൂപങ്ങളായി മാറാൻ തുടങ്ങി. ഒരു നേർത്ത മന്ത്രിക്കൽ, മൃദലവും സുതാര്യവുമായ ഒരു പൂവായി നിലത്ത് വിടർന്നു. ഒരു ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം, തിളക്കമുള്ള, കൂർത്ത ഒരു പ്രകാശത്തുണ്ടായി മാറി. രൂപങ്ങൾ വികാരങ്ങളായി മാറി. ഒരു മരത്തിന്റെ കൊമ്പുകൾ ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളായി വളഞ്ഞുനിന്നു, അവർക്ക് മുന്നിൽ കടന്നുപോകാൻ ഒരു കടങ്കഥയുടെ ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടി വന്നു. കൂട്ടായി ആലോചിച്ച് അവർ ഉത്തരം കണ്ടെത്തി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

ചിലപ്പോൾ വഴി മാറിപ്പോവുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവരുടെ മനസ്സിൽ സംശയങ്ങളുണ്ടാകുമ്പോൾ വഴി കൂടുതൽ ഇരുളുകയും മരങ്ങൾ കൂടുതൽ ഇടതൂർന്നതാകുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, അവർ ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ വഴി കൂടുതൽ പ്രകാശമുള്ളതും വ്യക്തമാകുന്നതും കണ്ടു.

നിഴൽ പൂച്ച അവരോട് പറഞ്ഞു, “മന്ത്രിക്കുന്ന ക്രിസ്റ്റൽ നിങ്ങളുടെ ചെവികൊണ്ട് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നല്ല. അത് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം കൊണ്ട് കേൾക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ഓർമ്മകളിലാണ് അതിരിക്കുന്നത്.”

അവർക്ക് അത്ഭുതമായി. അവർ കാടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ കണ്ണുകളടച്ച് നിന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ വീടിനെക്കുറിച്ചും, മുത്തശ്ശിയെക്കുറിച്ചും, കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മുറ്റത്തെ കിണറിനെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം ഓർത്തു. അവർ തങ്ങളുടെ സൗഹൃദത്തെക്കുറിച്ചും, ഒരുമിച്ച് കളിച്ച കളികളെക്കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചു. അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം സമാധാനവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞു.

അവർ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. തങ്ങളുടെ വീടിനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്നേഹം, പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസം, തിരികെ പോകാനുള്ള ആഗ്രഹം എന്നിവയെല്ലാം അവർ ആ മനസ്സിൽ ഓർത്തു. അപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ ഒരു കാര്യം സംഭവിച്ചു. അവരുടെ കൈകൾക്കിടയിൽ ഒരു നേർത്ത, തിളക്കമുള്ള പ്രകാശം രൂപംകൊണ്ടു. അത് സാവധാനം വളർന്ന് ഒരു തിളക്കമുള്ള ക്രിസ്റ്റലായി മാറി. അതായിരുന്നു ‘മന്ത്രിക്കുന്ന ക്രിസ്റ്റൽ’! അത് അവരുടെ വീടിന്റെ ഓർമ്മകളെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ക്രിസ്റ്റലിൽ നിന്ന് ഒരു ഊഷ്മളമായ പ്രകാശം അവരെ പൊതിഞ്ഞു. അവർക്ക് തങ്ങളുടെ ശരീരം ഭാരം കുറഞ്ഞതായി അനുഭവപ്പെട്ടു. ചുറ്റുമുള്ള വിചിത്രമായ ലോകം സാവധാനം മാഞ്ഞുപോവുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഒരു നേരിയ മിന്നൽ വെളിച്ചം അവരിലൂടെ കടന്നുപോയി.

കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ അവർ കണ്ടത് റോഹന്റെ മുത്തശ്ശിയുടെ പഴയ കിണറാണ്. കിണറ്റിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുപൊങ്ങിയ വർണ്ണാഭമായ പുകമഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അവർ സാധാരണ ലോകത്തേക്ക് തിരികെ എത്തിയിരുന്നു. സമയം അധികമൊന്നും മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നില്ല. ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടപോലെ അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു.

അവർ കണ്ട കാഴ്ചകളെല്ലാം ഒരു അത്ഭുതകരമായ സ്വപ്നം പോലെ അവരുടെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിന്നു. ആ ലോകം അവരെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു.

**ഗുണപാഠം:** ചിലപ്പോൾ, ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഉത്തരങ്ങളോ വഴികളോ നമ്മുടെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് കാണാൻ കഴിയില്ല. പകരം, അവ കണ്ടെത്താൻ നമ്മുടെ ഹൃദയവും മനസ്സും ഉപയോഗിക്കണം. എത്ര വിചിത്രമായ സ്ഥലത്തായിരുന്നാലും, ദയയും, ജിജ്ഞാസയും, കൂട്ടായ പ്രവർത്തനവും നമ്മളെ സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്തിക്കും. അത്ഭുതങ്ങളെയും പുതിയ കാര്യങ്ങളെയും കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതും പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുന്നതും നല്ലതാണ്, പക്ഷേ എപ്പോഴും നമ്മുടെ വീടിന്റെയും പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെയും സ്നേഹം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുക.