ചിന്താക്കല്ലുകളുടെ സ്വപ്ന മായാജാലം

Surrealism Story Idea 14

ഒരു കാലത്ത്, അൽപ്പം വിചിത്രവും എന്നാൽ വളരെ മനോഹരവുമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ആദിയും ലിയയും എന്ന രണ്ട് കൂട്ടുകാരുണ്ടായിരുന്നു. ആദിക്ക് കാര്യങ്ങൾ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കാനും യുക്തിപരമായി ചിന്തിക്കാനും ഇഷ്ടമായിരുന്നു, അതേസമയം ലിയക്ക് വലിയ ഭാവനയും ലോകത്തെ നിറങ്ങളിലൂടെ കാണാനുമായിരുന്നു താല്പര്യം. അവരുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ പേര് ‘മഞ്ഞുമലക്കാട്’ എന്നായിരുന്നു. അവിടെ സൂര്യൻ പലപ്പോഴും ചതുരത്തിലും ത്രികോണത്തിലും ഉദിക്കുകയും അസ്തമിക്കുകയും ചെയ്യും. ചിലപ്പോൾ പുഴയിലൂടെ വെള്ളത്തിന് പകരം തിളങ്ങുന്ന നീല നിറമുള്ള പാൽ ഒഴുകി നീങ്ങും.

ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകൾക്ക് പലപ്പോഴും ചിറകുകൾ മുളച്ച് അവ പറന്നു നടക്കും. ക്ലോക്കുകൾക്ക് സ്വന്തമായി ഇഷ്ടമുള്ള സമയം തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ള വിചിത്രമായ കാര്യങ്ങൾക്കൊന്നും ആരും വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകാറില്ലായിരുന്നു. അവർക്ക് അതൊക്കെ സാധാരണമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആദിയും ലിയയും ഈ വിചിത്രതകളെ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെപ്പറ്റി എപ്പോഴും കൗതുകമായിരുന്നു.

ഗ്രാമത്തിന്റെ ഒത്തനടുവിൽ ‘സ്വപ്നപ്പൂന്തോട്ടം’ എന്നൊരു പൂന്തോട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും വിചിത്രമായ സ്ഥലമായിരുന്നു അത്. അവിടെയുള്ള പൂക്കൾക്ക് വേരുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല; അവ വായുവിൽ ഒഴുകി നടക്കും. രാത്രിയിൽ അവയ്ക്ക് മുകളിൽ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അവ ഓരോ തുള്ളിക്കും ഓരോ സംഗീതമുണ്ടാവും. ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവർക്കും ഈ പൂന്തോട്ടം വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

എന്നാൽ കുറച്ചുകാലമായി സ്വപ്നപ്പൂന്തോട്ടം അതിന്റെ ഭംഗി നഷ്ടപ്പെടുന്നതായി ആദിയും ലിയയും ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒഴുകി നടന്നിരുന്ന പൂക്കൾ താഴേക്ക് പതിച്ചു വാടിത്തുടങ്ങി. മഞ്ഞുതുള്ളികളുടെ സംഗീതം നിലച്ചു, തിളക്കം മങ്ങി. “ലിയാ, പൂന്തോട്ടത്തിന് എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്,” ആദി ഒരു ദിവസം പറഞ്ഞു. “അതിന്റെ മാന്ത്രികത നഷ്ടപ്പെടുന്നു.”
ലിയ ദുഃഖത്തോടെ തലയാട്ടി. “അതെ, ആദി. മുൻപ് ഇവിടെ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ എല്ലാം നിശബ്ദമാണ്.”
“നമ്മൾക്കൊരു വഴി കണ്ടെത്തണം,” ആദി ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “സ്വപ്നപ്പൂന്തോട്ടത്തെ അതിന്റെ പഴയ പ്രതാപത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരണം.”

അങ്ങനെ അവർ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ പ്രശ്നം കണ്ടെത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. അവർ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ഓരോ കോണിലൂടെയും നടന്നു. പെട്ടെന്ന്, ഒരു മരത്തിന്റെ നിഴൽ അവരെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു. സാധാരണ നിഴലുകളേക്കാൾ കടുപ്പമുള്ളതും ചലനാത്മകവുമായിരുന്നു അത്. “നിഴലിന് മനസ്സോ?” ലിയ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
നിഴൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചതിന് നന്ദി, കൊച്ചുകൂട്ടുകാരേ. പൂന്തോട്ടം ദുഃഖത്തിലായതുകൊണ്ട് നിഴലുകൾക്ക് പോലും സങ്കടം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.”
“എന്താ സംഭവിച്ചത്?” ആദി ചോദിച്ചു.
“സ്വപ്നപ്പൂന്തോട്ടത്തിന് ജീവൻ നൽകുന്നത് ചിന്താക്കല്ലുകളാണ്,” നിഴൽ പറഞ്ഞു. “അവയുടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചപ്പോൾ പൂന്തോട്ടവും ക്ഷയിച്ചു. മൂന്ന് ചിന്താക്കല്ലുകളാണ് പൂന്തോട്ടത്തിന് ജീവൻ നൽകിയിരുന്നത്. അവയെ നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം.”
“അതെവിടെയാണ്?” ലിയ ചോദിച്ചു.
നിഴൽ പറഞ്ഞു, “ഒന്ന് പാട്ടുപാടുന്ന അപ്പത്തിന്റെ അടുത്ത്, മറ്റൊന്ന് ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന പുസ്തകങ്ങളുടെയിടയിൽ, അവസാനത്തേത് സമയം തേൻ പോലെ ഒഴുകുന്ന ക്ലോക്കിന്റെ മുകളിൽ.” ഇത്രയും പറഞ്ഞ് നിഴൽ അടുത്ത മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക് മാറിക്കിടന്നു.

ആദിയും ലിയയും ആലോചിച്ചു. പാട്ടുപാടുന്ന അപ്പം, ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ, സമയം തേൻ പോലെ ഒഴുകുന്ന ക്ലോക്ക്… ഇതെല്ലാം എവിടെയായിരിക്കും?
“നമുക്ക് ആദ്യം പാട്ടുപാടുന്ന അപ്പത്തിന്റെ അടുത്ത് പോകാം,” ലിയ നിർദ്ദേശിച്ചു. “അവിടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശബ്ദം ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.”
അവർ ഗ്രാമത്തിലെ ബേക്കറിയിലേക്ക് നടന്നു. ബേക്കറിക്ക് മുകളിൽ നിന്ന് പല നിറങ്ങളിലുള്ള പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ കടന്നപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേകതരം ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവിടെയുള്ള അപ്പങ്ങളെല്ലാം പരസ്പരം താളത്തിൽ പാട്ടുപാടുന്നു! ചില അപ്പങ്ങൾ നല്ല ഓപ്പറ ഗാനം ആലപിക്കുന്നു, ചിലത് താളത്തിൽ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിടുന്നു, മറ്റുചിലത് കുട്ടിക്കഥകൾ പാടുന്നു.
“എവിടെയാണ് ചിന്താക്കല്ല്?” ആദി തിരക്കി.
ലിയ ചുറ്റും നോക്കി. “ഒരുപക്ഷേ, ഏറ്റവും മനോഹരമായി പാടുന്ന അപ്പത്തിന്റെ അടുത്ത് കാണും.”
അവർ അപ്പങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നു. പെട്ടെന്ന്, ഒരു ചെറിയ മഞ്ഞ അപ്പം വളരെ മൃദലമായ ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് പാടുന്നത് അവർ കണ്ടു. ആ പാട്ട് കേട്ട് അവിടെയുള്ള മറ്റ് അപ്പങ്ങൾ പതിയെ ഉറങ്ങി. മഞ്ഞ അപ്പത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ചുവന്ന കല്ല് തിളങ്ങുന്നത് ലിയ കണ്ടു.
“അതാ! ചിന്താക്കല്ല്!” ലിയ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ആദി പതുക്കെ ആ മഞ്ഞ അപ്പത്തെ എടുത്ത് കല്ല് പുറത്തെടുത്തു. കല്ല് അവരുടെ കൈകളിൽ ഒരു ചൂടും പ്രകാശവും നൽകി.

അടുത്തത്, ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ. അവർ ഗ്രാമത്തിലെ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും വായുവിൽ ഒഴുകി നടക്കുകയായിരുന്നു. ചില പുസ്തകങ്ങൾ സ്വയം തുറന്ന് അതിലെ കഥകൾ ഉറക്കെ വായിക്കുന്നു. ചിലത് പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നു.
“ചിന്താക്കല്ല് എവിടെയായിരിക്കും?” ആദി ചോദിച്ചു.
ലിയ ചുറ്റും നോക്കി. “ഒരുപക്ഷേ, ഏറ്റവും ശാന്തമായി ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന പുസ്തകത്തിലായിരിക്കാം.”
അവർക്കിടയിൽ, ഒരു പഴയ തടിയുടെ പുറംചട്ടയുള്ള പുസ്തകം വളരെ സാവധാനത്തിൽ, ഒരു ശബ്ദവുമില്ലാതെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നത് ലിയ കണ്ടു. അതിൽ ഒരു നീലക്കല്ല് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അതാ രണ്ടാമത്തെ കല്ല്!” ആദി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവർ ആ പുസ്തകം എടുത്ത് നീലക്കല്ല് സൂക്ഷിച്ചു.

അവസാനത്തേത്, സമയം തേൻ പോലെ ഒഴുകുന്ന ക്ലോക്കിന്റെ മുകളിൽ. അവർ ഗ്രാമത്തിലെ ക്ലോക്ക് ടവറിലേക്ക് പോയി. ടവറിന് മുകളിലെ ക്ലോക്ക് വളരെ വിചിത്രമായിരുന്നു. അതിന്റെ സൂചികൾ വളരെ സാവധാനത്തിൽ, തേൻ പോലെ കട്ടിയായി നീങ്ങുന്നു. സമയം അവിടെ ഒരു സുന്ദരമായ ദ്രാവകമായി ഒഴുകി താഴേക്കുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എങ്ങനെയാണ് നമ്മൾ മുകളിൽ എത്തുക?” ആദി ചോദിച്ചു. ക്ലോക്ക് ടവറിലേക്ക് കയറാൻ പടികളൊന്നും കണ്ടില്ല.
ലിയ ടവറിന്റെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. ക്ലോക്കിന് താഴെ, സമയം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടരികിലായി ഒരു പച്ചക്കല്ല് തിളങ്ങുന്നത് അവൾ കണ്ടു. “ഒരു വഴിയുണ്ട്,” ലിയ പറഞ്ഞു. “ചിലപ്പോൾ, ഈ ക്ലോക്കുകൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് പറന്നുപോകാൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.”
“അതെങ്ങനെ?” ആദിക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു.
ലിയ ടവറിന്റെ താഴെ ഒരു വലിയ ക്ലോക്കിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് അതിന്റെ സൂചികളിൽ പതുക്കെ തലോടി. “പ്രിയ ക്ലോക്കേ, മുകളിലേക്ക് പറക്കാൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാമോ?”
അത്ഭുതകരമെന്ന് പറയട്ടെ, ആ വലിയ ക്ലോക്കിന് ചിറകുകൾ മുളച്ചു! പതിയെ അത് മുകളിലേക്ക് പറന്നു. ആദിയും ലിയയും അതിൽ കയറി. ക്ലോക്ക് അവരെ ക്ലോക്ക് ടവറിന്റെ മുകളിൽ, പച്ചക്കല്ലിന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തിച്ചു.
അവർ മൂന്നാമത്തെ ചിന്താക്കല്ലും എടുത്തു.

മൂന്ന് ചിന്താക്കല്ലുകളുമായി അവർ സ്വപ്നപ്പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിലായി ഒരു ഒഴിഞ്ഞ കല്ലുവെച്ച ഇരിപ്പിടം അവർ കണ്ടു. ഒരുപക്ഷേ, അവിടെയായിരിക്കാം ചിന്താക്കല്ലുകൾ വെക്കേണ്ടത്.
ആദി ആദ്യത്തെ ചുവന്ന കല്ല് അവിടെ വെച്ചു. ഉടൻതന്നെ, പൂന്തോട്ടത്തിലെ മഞ്ഞുതുള്ളികളിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത സംഗീതം കേട്ടുതുടങ്ങി.
ലിയ രണ്ടാമത്തെ നീലക്കല്ല് വെച്ചു. വായുവിൽ ഒഴുകി നടന്നിരുന്ന പൂക്കൾ വീണ്ടും ഉയർന്നുപൊങ്ങി, പതിയെ നൃത്തം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ആദി മൂന്നാമത്തെ പച്ചക്കല്ലും വെച്ചു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് പൂന്തോട്ടം മുഴുവൻ പുതിയ നിറങ്ങളാൽ തിളങ്ങി. പൂക്കൾക്ക് പുതിയ ജീവൻ വെച്ചു. മഞ്ഞുതുള്ളികൾ മിന്നിത്തിളങ്ങുകയും മനോഹരമായ ഈണങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്തു.
“അത്ഭുതം!” ലിയ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“നമ്മൾ വിജയിച്ചു!” ആദി ചിരിച്ചു.

പൂന്തോട്ടം വീണ്ടും അതിന്റെ മാന്ത്രികതയിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ജനങ്ങൾ വീണ്ടും പൂന്തോട്ടത്തിലെ അത്ഭുതങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ പൂക്കളുടെ നൃത്തം കണ്ട് ചിരിച്ചു, മഞ്ഞുതുള്ളികളുടെ സംഗീതം കേട്ട് ആനന്ദിച്ചു.
ആദിയും ലിയയും ആ ചിന്താക്കല്ലുകൾക്ക് കാവൽ നിന്നു. അവരുടെ നിരീക്ഷണവും ഭാവനയും ചേർന്നുള്ള ഒരുമിച്ചുള്ള പ്രവർത്തനമായിരുന്നു പൂന്തോട്ടത്തിന് ജീവൻ നൽകിയത്.

ആ രാത്രി, ആദിയും ലിയയും വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി. അവരുടെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വിചിത്രമായ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും സൗന്ദര്യവും മാന്ത്രികതയും കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്നും, അതിനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ നമ്മുടെ കൂട്ടായ പരിശ്രമവും ഭാവനയും ആവശ്യമാണെന്നും അവർ പഠിച്ചു.

നന്മപാഠം: നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം ചിലപ്പോൾ വളരെ സാധാരണമായി തോന്നിയേക്കാം. പക്ഷേ, നമ്മൾ മനസ്സും കണ്ണുകളും തുറന്ന് നോക്കിയാൽ, ഏറ്റവും ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും വലിയ അത്ഭുതങ്ങളും മാന്ത്രികതയും കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. നമ്മുടെ ഭാവനയും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനവുമാണ് ഈ അത്ഭുതങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്നത്.