വെള്ളം സംരക്ഷിച്ച കുട്ടി

തീർച്ചയായും, പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്കായി “വെള്ളം സംരക്ഷിച്ച കുട്ടി” എന്ന പേരിൽ ഒരു കഥ ഇതാ:

***

**വെള്ളം സംരക്ഷിച്ച കുട്ടി**

പുലർച്ചെ നേരം. കോഴി കൂവി. കിഴക്ക് സൂര്യൻ പതിയെ തലപൊക്കി തുടങ്ങി. രോഹൻ ഉറക്കമുണർന്നു. ജനലിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ മരങ്ങളിൽ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ കണ്ടു. വീടിനടുത്തെ കിണറ്റിൽ വെള്ളം കോരുന്നതിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാം. അതവന്റെ ദിവസത്തിലെ സാധാരണ കാഴ്ചയായിരുന്നു.

രോഹൻ ഒരു ഒൻപതാം ക്ലാസ് വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു. അവൻ നന്നായി പഠിക്കും, കൂട്ടുകാരുമായി കളിക്കും. എന്നാൽ അടുത്ത കാലത്തായി അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ചിന്ത കയറിക്കൂടി. അത് വെള്ളത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. അവന്റെ വീട്ടിൽ, അയൽപക്കങ്ങളിൽ, സ്കൂളിൽ, എവിടെയും ആളുകൾ വെള്ളം അശ്രദ്ധമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. പൈപ്പുകൾ തുറന്നിട്ട് പോകുന്നതും, ടാപ്പുകൾ ലീക്കായത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ വിടുന്നതും, കാർ കഴുകാൻ ഒരുപാട് വെള്ളം ഉപയോഗിക്കുന്നതുമെല്ലാം അവനെ വിഷമിപ്പിച്ചു.

അവന്റെ അമ്മ രാവിലെ പച്ചക്കറികൾ കഴുകുമ്പോൾ പൈപ്പ് തുറന്നിടും. ആ വെള്ളം മുഴുവൻ അഴുക്കുചാലിലേക്ക് പോകും. രോഹൻ പറയും, “അമ്മേ, ഒരു ബക്കറ്റ് വെച്ചിട്ട് അതിലേക്ക് വെള്ളം പിടിച്ചൂടെ? ആ വെള്ളം ചെടികൾക്ക് ഒഴിക്കാമല്ലോ.”
അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയും, “അയ്യോ, അതൊക്കെ ആരാ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്? ഇവിടെ ഇഷ്ടംപോലെ വെള്ളമുണ്ടല്ലോ.”

എന്നാൽ രോഹൻ ചിന്തിച്ചു, “ഇപ്പോൾ ഇഷ്ടംപോലെ വെള്ളം ഉണ്ടാവാം. പക്ഷേ വേനൽക്കാലമാകുമ്പോൾ ഈ കിണറൊക്കെ വറ്റിയാലോ?” കഴിഞ്ഞ വർഷം വേനൽക്കാലത്ത് അവരുടെ കിണറ്റിൽ വെള്ളം കുറഞ്ഞത് അവനോർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. ടാങ്കറിൽ വെള്ളം കൊണ്ടുവരേണ്ടി വന്ന ദിവസങ്ങൾ. അന്ന് ആളുകൾ വെള്ളത്തിനായി എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടി!

ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ, രാജു മാഷ് ജലസംരക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. “കുട്ടികളേ, വെള്ളം ജീവനാണ്. ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും പാഴാക്കരുത്. ഭൂമിയിൽ ശുദ്ധജലം കുറഞ്ഞു വരികയാണ്. നമ്മൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ ഭാവി തലമുറ വെള്ളത്തിനായി കഷ്ടപ്പെടും,” മാഷ് പറഞ്ഞു.

രാജു മാഷിന്റെ വാക്കുകൾ രോഹന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു. അവൻ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി. കുളിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ അവൻ സാധാരണ എടുക്കുന്നതിലും കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട് കുളിച്ചുതീർത്തു. പല്ലുതേക്കുമ്പോൾ പൈപ്പ് അടച്ചു. ഷേവിംഗ് ക്രീം പതപ്പിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ അച്ഛൻ പൈപ്പ് തുറന്നിടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ പതിയെ പൈപ്പ് അടച്ചു. അച്ഛൻ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “ആഹാ, മോൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയോ?” അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.
“അച്ഛാ, മാഷ് പറഞ്ഞു വെള്ളം അമൂല്യമാണെന്ന്,” രോഹൻ പറഞ്ഞു.

അന്ന് രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ, രോഹൻ അവന്റെ വീട്ടിലെ എല്ലാവരുമായും വെള്ളം സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. അവൻ പത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് കണ്ട ചിത്രങ്ങളും വാർത്തകളും പങ്കുവെച്ചു. വരൾച്ചാബാധിത പ്രദേശങ്ങളിൽ ആളുകൾ ഒരു കുടം വെള്ളത്തിനായി മണിക്കൂറുകളോളം കാത്തിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ അവന്റെ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ചിന്തിപ്പിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം മുതൽ രോഹൻ വീട്ടിൽ ഒരു ‘ജലസംരക്ഷണ സേനാനി’ ആയി മാറി. അവൻ വീട്ടിലെ ടാപ്പുകൾ ലീക്കുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. ചെറിയ ലീക്കുകൾ അച്ഛന്റെ സഹായത്തോടെ ശരിയാക്കി. അമ്മ പച്ചക്കറി കഴുകുന്ന വെള്ളം ഒരു ബക്കറ്റിൽ ശേഖരിച്ച് ചെടികൾക്ക് ഒഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. വീട്ടിലെ ബാത്ത്റൂമിൽ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പെഴുതി ഒട്ടിച്ചു: “വെള്ളം അമൂല്യമാണ്, പാഴാക്കരുത്!”

ഇതൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ രോഹന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് വലിയ സന്തോഷമായി. അവന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു, “മകൻ ഇത്രയും നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് കാണുമ്പോൾ സന്തോഷമുണ്ട്. നമ്മൾ എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കണം.”

സ്കൂളിൽ രോഹൻ അവന്റെ കൂട്ടുകാരുമായും ഈ കാര്യങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. ആദ്യം ചിലർക്ക് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. “വെള്ളം ഒഴുകിപ്പോയാൽ എന്താ? നമ്മൾ പൈസ കൊടുത്ത് വാങ്ങുന്നതല്ലല്ലോ,” ഒരു കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞു.
“നമ്മൾ പൈസ കൊടുത്ത് വാങ്ങുന്നില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ ഇത് പ്രകൃതിയുടെ ദാനമാണ്. അത് സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണ്,” രോഹൻ മറുപടി നൽകി.

അവൻ രാജു മാഷുമായി സംസാരിച്ചു. സ്കൂളിൽ ഒരു ജലസംരക്ഷണ ക്ലബ്ബ് തുടങ്ങണമെന്ന് അവൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. മാഷിന് അത് വളരെ നല്ല ആശയമായി തോന്നി. അങ്ങനെ “ജലമിത്രം” എന്ന പേരിൽ ഒരു ക്ലബ്ബ് തുടങ്ങി. രോഹനായിരുന്നു അതിന്റെ ലീഡർ.

ക്ലബ്ബിലെ കുട്ടികൾ സ്കൂളിലെ ടോയ്‌ലറ്റുകളിലെയും കുടിവെള്ള പൈപ്പുകളിലെയും ലീക്കുകൾ കണ്ടെത്തി മാഷിനെ അറിയിച്ചു. മാഷ് അത് ശരിയാക്കാൻ നടപടിയെടുത്തു. കുട്ടികൾ ക്ലാസ് മുറികളിൽ ജലസംരക്ഷണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം വിളിച്ചോതുന്ന പോസ്റ്ററുകൾ ഉണ്ടാക്കി പതിപ്പിച്ചു. അവർ ഒരുമിച്ച് ഒരു പാട്ട് ഉണ്ടാക്കി പാടി.
“തുള്ളി തുള്ളി മഴവെള്ളം, ജീവന്റെ ഉറവ.
പാഴാക്കരുതീ ജലത്തെ, നാളെയുടെ പ്രതീക്ഷ.”

കുട്ടികൾ ഓരോ ദിവസവും ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കൈ കഴുകുമ്പോൾ പൈപ്പ് അടയ്ക്കുക, കുടിവെള്ളം ബാക്കിവന്നാൽ അത് കളയാതെ ചെടികൾക്ക് ഒഴിക്കുക, അങ്ങനെ പലതും.

വേനൽക്കാലം വീണ്ടുമെത്തി. കഴിഞ്ഞ വർഷത്തെ പോലെ ഇത്തവണയും മഴ കുറഞ്ഞു. കിണറുകളിലെ വെള്ളം കുറയാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ ഇത്തവണ രോഹന്റെ സ്കൂളിലെയും വീടുകളിലെയും ആളുകൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവർ വെള്ളം ഓരോ തുള്ളിയും സൂക്ഷിച്ചുപയോഗിച്ചു.

ഒരു ദിവസം രോഹനും ജലമിത്രം ക്ലബ്ബിലെ അംഗങ്ങളും കൂടി സമീപത്തുള്ള വീടുകളിൽ പോയി. അവർ വെള്ളം സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. വീട്ടുകാർക്ക് ലഘുലേഖകൾ നൽകി. പച്ചക്കറി കഴുകുന്ന വെള്ളം എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാമെന്നും, കുളിക്കുന്ന വെള്ളം എങ്ങനെ ചെടികൾക്ക് ഒഴിക്കാമെന്നും അവർ പ്രായോഗികമായി കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ആദ്യമൊക്കെ ചിലർക്ക് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും, കുട്ടികളുടെ ആത്മാർത്ഥമായ ശ്രമങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സലിഞ്ഞു.

ആ വർഷം വേനൽ അതിരൂക്ഷമായിരുന്നു. പല സ്ഥലങ്ങളിലും കിണറുകൾ വറ്റി. വെള്ളത്തിനായി വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടായി. എന്നാൽ രോഹന്റെ നാട്ടിൽ അങ്ങനെയൊരു ദുരന്തം ഉണ്ടായില്ല. അവരുടെ കിണറുകളിൽ വെള്ളം തീരെ കുറഞ്ഞെങ്കിലും, അത് പൂർണ്ണമായും വറ്റിയില്ല. കാരണം, രോഹനും കൂട്ടുകാരും തുടങ്ങി വെച്ച ജലസംരക്ഷണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ആ നാട്ടിലെ എല്ലാവരുടെയും ശീലമായി മാറിയിരുന്നു.

നാട്ടുകാർ രോഹനെ അഭിനന്ദിച്ചു. “ഈ കുട്ടി ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, നമ്മൾക്ക് വെള്ളത്തിനായി വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരുമായിരുന്നു,” അവർ പറഞ്ഞു.
രോഹന് വളരെ സന്തോഷമായി. അവന്റെ ചെറിയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഇത്രയും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൻ അഭിമാനിച്ചു.

അങ്ങനെ ഒരു കുട്ടിയുടെ ശ്രദ്ധയും ആത്മാർത്ഥതയും ഒരു ഗ്രാമത്തെ മുഴുവൻ വെള്ളം സംരക്ഷിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. വെള്ളത്തിന്റെ ഓരോ തുള്ളിയും വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.

പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടികളേ, ഓർക്കുക, വെള്ളം നമ്മുടെ ജീവനാണ്. ഓരോ തുള്ളിയും സംരക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും. ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയുടെ പ്രവൃത്തി പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കും. നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും വെള്ളം സൂക്ഷിച്ചുപയോഗിച്ചാൽ നമ്മുടെ ഭൂമിയിൽ എന്നും വെള്ളം ഉണ്ടാകും.

***