സർറിയൽ തട്ട്മുറി കഥ

**സർറിയലിസം കഥ ആശയം 24**

വേനലവധിക്കാലത്ത് മായയും രോഹനും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരായ അവർക്ക് ദിവസവും പുതിയ കളികൾ കണ്ടെത്തണമായിരുന്നു. രോഹന്റെ വീടിന്റെ മുകളിലായി, ആരും അധികം പോകാത്ത ഒരു പഴയ തട്ട് മുറിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, കളിക്കാൻ പുതിയ ഒരിടം തേടി നടന്നപ്പോൾ, രോഹൻ ആ തട്ട് മുറിയുടെ വാതിൽ ചൂണ്ടിപ്പറഞ്ഞു: “അകത്ത് എന്തായിരിക്കും, മായ?”

മായയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “നമുക്കൊന്ന് നോക്കിയാലോ? ഒരു സാഹസിക യാത്ര പോലെ!”

പതുക്കെ അവർ ആ വാതിൽ തുറന്നു. ഒരു നേർത്ത ‘കീറ്’ ശബ്ദം. കാലങ്ങളായി തുറക്കാത്ത ആ വാതിൽ സാവധാനം തുറന്നു. ഉള്ളിലേക്ക് ഒരു നേരിയ പ്രകാശം മാത്രം. പൊടിപിടിച്ചതായിരുന്നു ആ മുറി മുഴുവൻ. ചിലന്തിവലകൾ തൂങ്ങിക്കിടന്നു. പഴയ തടിപ്പെട്ടികൾ, മുറിഞ്ഞ കസേരകൾ, കീറിയ പുസ്തകങ്ങൾ… എല്ലാം പഴയതും സാധാരണവുമായി തോന്നി.

പക്ഷേ, മായയും രോഹനും അൽപം കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ ചില കാര്യങ്ങൾ വിചിത്രമായി തോന്നി. ഒരു മൂലയിൽ ഒരു ഘടികാരം തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. അതിന് അക്കങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, ഓരോ നിമിഷവും അതിന്റെ ഉപരിതലത്തിലെ നിറങ്ങൾ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഇളം നീല, പിന്നെ കടും ചുവപ്പ്, പച്ച, മഞ്ഞ… ഓരോ നിറവും ഓരോ സമയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ.

“അത് കണ്ടോ, രോഹൻ?” മായയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. “അക്കങ്ങളില്ലാത്ത ക്ലോക്ക്!”

അവർ അങ്ങോട്ട് നടന്നപ്പോൾ ഒരു പഴയ തടി മേശ കണ്ടു. അതിനു മുകളിൽ ഒരു ചായക്കപ്പ്. സാധാരണ കപ്പ് പോലെ തോന്നിയെങ്കിലും, അതിൽ നിന്ന് നേർത്ത, മധുരമുള്ള സുഗന്ധമുള്ള പൂവിതളുകൾ താഴേക്ക് പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പൂമഴ പോലെ, പക്ഷേ കപ്പിന്റെ ഉള്ളിൽ പൂക്കളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല!

“ഈ മുറിക്ക് എന്തോ മാന്ത്രിക ശക്തിയുണ്ട്,” രോഹൻ പതിയെ പറഞ്ഞു.

അവർ അടുത്തുള്ള ഒരു പുസ്തകത്തിൽ തൊട്ടു. അതിന്റെ പുറംചട്ടക്ക് മഞ്ഞ നിറമായിരുന്നു. രോഹൻ അത് തുറന്നപ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. അതിൽ എഴുത്തുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, ഓരോ പേജിലും പുതിയ പുതിയ ചിത്രങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുവന്നു. ഒരു പേജിൽ പറന്നുയരുന്ന പക്ഷികൾ, അടുത്ത പേജിൽ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ, അതിനപ്പുറം കളിക്കുന്ന കുട്ടികൾ. വാക്കുകൾക്ക് പകരം ചിത്രങ്ങളുള്ള പുസ്തകം!

അവർ മുറിയിലൂടെ നടന്നു. പൊടി കണങ്ങൾ വായുവിൽ നേർത്ത ഒരു താളത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഒരു മൂലയിൽ വലിയൊരു ചിത്രം തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. അതൊരു കടൽത്തീരത്തിന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു. ഇളകിമറിയുന്ന കടൽ, കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ആകാശത്ത് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. കടലിന്റെ നടുവിൽ, പാറക്കെട്ടുകൾക്ക് സമീപം ഒരു ചെറിയ മത്സ്യം സങ്കടത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു. അതിന്റെ നിറം മങ്ങിയിരുന്നു.

“ഈ മീനിന് എന്തോ വിഷമമുണ്ട്,” മായ പതിയെ പറഞ്ഞു. “ചിത്രത്തിലെ മീനാണെങ്കിലും, അതിന് ജീവനുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.”

രോഹൻ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. മീനിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത കണ്ണുനീർത്തുള്ളി താഴേക്ക് വീഴുന്നത് പോലെ തോന്നി. “അതിന് ആരുമില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു,” രോഹൻ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നമുക്കെങ്ങനെ ഇതിനെ സഹായിക്കാൻ കഴിയും?”

അവർ പരസ്പരം നോക്കി. ചിത്രത്തിലെ ഒരു മീനിനെ എങ്ങനെ സഹായിക്കാൻ കഴിയും? അത് വെറും ഒരു ചിത്രമല്ലേ? പക്ഷേ ഈ മുറിയിൽ എല്ലാം മാന്ത്രികമാണല്ലോ.

“ഒരുപക്ഷേ, ഈ മുറിയിലെ മാന്ത്രികത ഉപയോഗിച്ച് നമുക്ക് അതിനെ സഹായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാലോ?” മായയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മിന്നി.

അവർ ചുറ്റും നോക്കി. മുറിയിലെ ഓരോ വസ്തുവും അവർക്ക് ഓരോ സൂചന നൽകുന്നത് പോലെ തോന്നി. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്ന ഒരു പഴയ സംഗീതപ്പെട്ടി അവർ കണ്ടു. നിറങ്ങൾ മങ്ങിയതും പൊടിപിടിച്ചതുമായിരുന്നു അത്. രോഹൻ അത് കയ്യിലെടുത്തു. അതിന്റെ ഒരു വശം തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഇതിന് എന്തോ താക്കോൽ വേണം,” രോഹൻ പറഞ്ഞു.

അവർ വീണ്ടും തിരച്ചിൽ തുടങ്ങി. പഴയ തടിപ്പെട്ടികൾ തുറന്നുനോക്കി. കീറിയ തുണികൾക്കിടയിൽ തപ്പിയെടുത്തു. പെട്ടെന്ന് മായയുടെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ, തുരുമ്പിച്ച താക്കോൽ തടഞ്ഞു. “ഇതൊരു പാവയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്!” മായ പറഞ്ഞു. അവർക്ക് മുന്നേ കിട്ടിയ ചിത്രപുസ്തകത്തിന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരു കീറിയ പാവയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നായിരുന്നു ആ താക്കോൽ.

രോഹൻ താക്കോൽ സംഗീതപ്പെട്ടിയിൽ വെച്ച് തിരിച്ചു. ഒരു നേർത്ത ‘ടിം..ടിം..ടിം’ ശബ്ദം കേട്ട് സംഗീതപ്പെട്ടി തുറന്നു. അതിൽ നിന്ന് മൃദലമായ ഒരു സംഗീതം ഉയർന്നു. ആ സംഗീതം മുറിയിലെ പൊടി കണങ്ങളെ കൂടുതൽ ആവേശത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ചിത്രത്തിലെ കടൽ ഇപ്പോഴും ഇളകിമറിയുന്നു, മത്സ്യം ഇപ്പോഴും സങ്കടത്തിലാണ്.

“ഇത് പോരാ,” മായ പറഞ്ഞു. “ഇത് ശാന്തമായ സംഗീതമാണ്. മീനിന് സന്തോഷം വേണം. ഈ ചിത്രം സന്തോഷമുള്ളതാകണം.”

“സന്തോഷത്തിന്റെ സംഗീതം എവിടെ നിന്ന് കിട്ടും?” രോഹൻ ചിന്തിച്ചു.

അവർ പരസ്പരം നോക്കി. “സന്തോഷം വരയ്ക്കാനോ പാടാനോ നമുക്ക് അറിയില്ലല്ലോ,” രോഹൻ പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ നമുക്ക് സന്തോഷം ഓർക്കാൻ കഴിയുമല്ലോ,” മായ പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള നിമിഷങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കാം. ഒരുപക്ഷേ ആ ഓർമ്മകൾ ഈ സംഗീതപ്പെട്ടിക്ക് ഒരു പുതിയ താളം നൽകിയാലോ?”

അവർ കസേരകളില്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലത്ത് തറയിലിരുന്നു. കണ്ണുകളടച്ചു. മായ തന്റെ പിറന്നാൾ ദിനത്തിലെ കേക്ക് മുറിച്ചതും സമ്മാനങ്ങൾ കിട്ടിയതും ഓർത്തു. രോഹൻ ആദ്യമായി സൈക്കിൾ ഓടിച്ചതും കൂട്ടുകാരുമായി മഴയത്ത് കളിച്ചതും ഓർത്തു. അവരുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. അവർ പരസ്പരം ആ നിമിഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു.

“ഒരു വേനൽക്കാലത്ത് പൂന്തോട്ടത്തിൽ പൂക്കൾ പറിച്ചതും,” മായ ചിരിച്ചു.
“അച്ഛനോടൊപ്പം പുഴയിൽ മീൻ പിടിച്ചതും,” രോഹൻ ഓർത്തു.

അവരുടെ ചിന്തകളും ചിരികളും സന്തോഷവും ആ തട്ട് മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു. ആ ഊർജ്ജം സംഗീതപ്പെട്ടിയിലേക്ക് ഒഴുകിച്ചെല്ലുന്നത് പോലെ തോന്നി. സംഗീതപ്പെട്ടിയുടെ സംഗീതം പതിയെ മാറിത്തുടങ്ങി. ഒരു പുതിയ താളം, വേഗതയേറിയതും സന്തോഷം നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു സംഗീതം!

ആ സംഗീതം മുറി മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു. ഭിത്തികളിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്ന ചിത്രങ്ങളിലെ നിറങ്ങൾ തെളിയാൻ തുടങ്ങി. ചായക്കപ്പിൽ നിന്ന് മധുരമുള്ള തേൻ പെയ്യുന്നു. നിറങ്ങളില്ലാത്ത ഘടികാരത്തിലെ നിറങ്ങൾ കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതായി മാറി.

സംഗീതം പതിയെ ചിത്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. അതാ! ചിത്രത്തിലെ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ സാവധാനം മാഞ്ഞുപോകുന്നു. ആകാശത്ത് നീല നിറം നിറഞ്ഞു. സൂര്യൻ ഉദിക്കാൻ തുടങ്ങി, അതിന്റെ സ്വർണ്ണ കിരണങ്ങൾ കടലിൽ തട്ടി തിളങ്ങി. ഇളകിമറിഞ്ഞിരുന്ന കടൽ ശാന്തമായി.

ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചത് ആ മത്സ്യത്തിനാണ്. അതിന്റെ മങ്ങിയ നിറം മാറി, അത് തിളക്കമുള്ള ഓറഞ്ച് നിറത്തിലായി. അത് സന്തോഷത്തോടെ കടലിൽ ചാടിമറിയാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടത്തിനു പകരം സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. ചിത്രം ഇപ്പോൾ ഒരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞ കടൽത്തീരമായി മാറി!

മായയും രോഹനും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവർ വലിയൊരു കാര്യം ചെയ്തു! ഒരു ചിത്രത്തിലെ മത്സ്യത്തെ അവർ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. അവരുടെ ഭാവനയും മനസ്സിലെ സന്തോഷവുമാണ് ഈ മാറ്റങ്ങൾക്ക് കാരണം.

അവർ തട്ട് മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. വാതിൽ അടയ്ക്കുമ്പോൾ, അവർ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. മുറിയിലെ ഘടികാരത്തിലെ നിറങ്ങൾ ഇപ്പോഴും തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചായക്കപ്പിൽ നിന്ന് പൂവിതളുകൾക്ക് പകരം തേൻ പെയ്യുന്നത് അവർ കണ്ടു. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, തങ്ങൾ ഒരു മാന്ത്രിക മുറിയിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്.

പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ലോകം കുറച്ചുകൂടി തെളിഞ്ഞതായി അവർക്ക് തോന്നി. ഓരോ മരത്തിലും, ഓരോ പൂവിലും അവർക്ക് എന്തോ ഒരു പുതിയ മാന്ത്രികത കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

**പാഠം:** ചിലപ്പോൾ, ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രികവിദ്യ നമ്മൾ കാണുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലും മനസ്സിലുമുള്ള ദയയിലും ഭാവനയിലുമാണ്. മനസ്സുതുറന്ന് മറ്റുള്ളവരോട് ദയ കാണിക്കുമ്പോഴും നമ്മളുടെ ഭാവനയെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴും, നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരവും സന്തോഷമുള്ളതുമാക്കാൻ കഴിയും.