കഥകൾ പറയുന്ന തലയണ
മീരയ്ക്ക് കഥകൾ കേൾക്കുന്നതും വായിക്കുന്നതും ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പതിനൊന്ന് വയസ്സുകാരിയായ മീര, ഓരോ രാത്രിയും ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ പുതിയ കഥാലോകങ്ങളെ സ്വപ്നം കണ്ടു. അവളുടെ മുറിയിലെ ചുമരുകളിൽ വർണ്ണാഭമായ ചിത്രങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. കട്ടിലിനരികിലെ മേശപ്പുറത്ത് നിറയെ പുസ്തകങ്ങൾ. പക്ഷേ, മീരയുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരൻ, അവളുടെ തലയണയായിരുന്നു. വെളുത്തതും മൃദലവുമായ ആ തലയണയിൽ തലോടി അവൾ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.
ഒരു രാത്രി, പതിവുപോലെ മീര തലയണയിൽ തലവെച്ചു കിടന്നു. പുറത്ത് നേരിയ നിലാവുണ്ടായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ നിലാവെളിച്ചം അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി. പതിയെ പതിയെ സമയം പാതിരാത്രിയോടടുത്തു. മീര ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല, അവൾക്ക് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത തോന്നി. ചുറ്റും ഒരു നേരിയ വെളിച്ചം നിറയുന്നതുപോലെ, ഒരു നേർത്ത മണമുള്ളതുപോലെ. അപ്പോളാണവൾ കേട്ടത്, മൃദലമായ ഒരു ശബ്ദം. “മീര… ഉറങ്ങിയോ നീ?”
മീര ഞെട്ടി ഉണർന്നു. അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ആരെയും കണ്ടില്ല. “ആരാ അത്?” അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ നിന്റെ തലയണ,” ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു.
മീരയ്ക്ക് ആദ്യം വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൾ തലയണയെ എടുത്തുനോക്കി. “തലയണയോ? തലയണ സംസാരിക്കുമോ?”
“ഹാ… ഞാൻ സംസാരിക്കും, പക്ഷേ പാതിരാത്രിക്ക് ശേഷം മാത്രം. നീ എന്നെ എന്നും നിന്റെ കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെ കണ്ടതുകൊണ്ടായിരിക്കാം, ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ പ്രകടമായത്,” തലയണ പറഞ്ഞു. അതിന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു നേരിയ ചിരിയുടെ മധുരമുണ്ടായിരുന്നു.
മീരയ്ക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. അവളുടെ തലയണ, ഒരു കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെ!
“നിനക്ക് കഥകൾ കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. എല്ലാ രാത്രിയും ഞാൻ നിനക്കായി പുതിയ കഥകൾ പറയും. നിന്റെ ലോകത്ത് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, സ്വപ്നം മാത്രം കാണുന്ന മാന്ത്രിക ലോകങ്ങളിലെ കഥകൾ,” തലയണ പറഞ്ഞു.
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “ശരിക്കും?”
“ആദ്യമായി ഞാൻ നിനക്കൊരു മിഠായി രാജ്യത്തിന്റെ കഥ പറഞ്ഞുതരാം.”
അങ്ങനെ തലയണ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി:
ഒരുപാട് ദൂരെയുള്ള ഒരു മാന്ത്രിക ലോകത്ത്, മിഠായികൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു രാജ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ പുഴകളിൽ ചോക്ലേറ്റൊഴുകി. മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ കടുപ്പമുള്ള കാൻഡികളും പൂക്കൾ മിഠായി മുട്ടായികളും ആയിരുന്നു. ഓരോ വീടും പലതരം ബിസ്കറ്റുകൾ കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്, ജനലുകൾക്ക് ലഡുവിന്റെ മധുരമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ കാൻഡി മനുഷ്യരും ജിഞ്ചർബ്രെഡ് റോബോർട്ടുകളും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
ഒരിക്കൽ, മിഠായി രാജ്യത്തിലെ പ്രധാന കാൻഡി ഷെഫ്, മിഠായി കിംഗ്, ഒരു പുതിയതരം ഐസ്ക്രീം കണ്ടുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അത് ഒരേ സമയം ചൂടും തണുപ്പുമുള്ള ഒരു ഐസ്ക്രീം ആയിരുന്നു. മനോഹരമായ ഈ പുതിയ വിഭവം ഉണ്ടാക്കാൻ അയാൾക്ക് ഒരു മാന്ത്രിക നാരങ്ങ വേണമായിരുന്നു. അത് മിഠായി കാടിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിലെ പഞ്ചസാര വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്ത് മാത്രമേ കാണൂ.
കാൻഡി ഷെഫ് തന്റെ ഏറ്റവും ധൈര്യശാലിയായ സുഹൃത്ത്, ഒരു ജിഞ്ചർബ്രെഡ് മനുഷ്യൻ, കുക്കിനെയാണ് അതിനയച്ചത്. കുക്ക് അവന്റെ മിഠായി വഞ്ചിയിൽ ചോക്ലേറ്റ് നദിയിലൂടെ യാത്ര തുടങ്ങി. വഴിയിൽ അവന് ഒരു വലിയ ലഡ്ഡു കരടിയെ കണ്ടുമുട്ടി. കരടിക്ക് വഴിതെറ്റിയിരുന്നു. കുക്ക് ലഡ്ഡു കരടിക്ക് വഴി കാണിച്ചുകൊടുത്തു. പകരമായി ലഡ്ഡു കരടി അവനെ പഞ്ചസാര വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്ത് വരെ എത്തിച്ചു.
അവിടെ, മാന്ത്രിക നാരങ്ങ തിളങ്ങുന്ന പ്രകാശത്തിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുക്ക് അത് പറിച്ചെടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. മിഠായി കിംഗ് പുതിയ ഐസ്ക്രീം ഉണ്ടാക്കി. അതിന്റെ രുചി എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. മീര തലയണയുടെ കഥ കേട്ട് ചിരിച്ചുപോയി. അവൾക്ക് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയാൻ തോന്നി.
“കുക്ക് പിന്നെയും ആ ലഡ്ഡു കരടിയെ കണ്ടോ?” മീര ചോദിച്ചു.
“ഉം… അവർ നല്ല കൂട്ടുകാരായി,” തലയണ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അടുത്ത രാത്രി, മീര കട്ടിലിൽ കയറിയപാടെ തലയണയെ നോക്കി. പാതിരാത്രിയായിട്ടും അവൾ ഉറങ്ങിയില്ല. “ഇന്നത്തെ കഥ എന്താ?” അവൾ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
തലയണ വീണ്ടും കഥ തുടങ്ങി:
കടലിനും ആകാശത്തിനുമിടയിൽ പറന്നുനടക്കുന്ന ഒരു ദ്വീപുണ്ടായിരുന്നു. “പറക്കും ദ്വീപ്” എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. മേഘങ്ങളിൽ തട്ടിക്കളിച്ചും നക്ഷത്രങ്ങളോട് കിന്നാരം പറഞ്ഞും അത് ഒഴുകി നടന്നു. ആ ദ്വീപിൽ ചിരിക്കുന്ന പൂക്കളും പാട്ടുപാടുന്ന പക്ഷികളും മഴവില്ലു നിറത്തിലുള്ള ചിത്രശലഭങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദ്വീപിലെ വീടുകൾ വെളുത്ത മേഘങ്ങൾ കൊണ്ടായിരുന്നു ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്, ജനലുകൾ സൂര്യപ്രകാശം കൊണ്ടും. അവിടെ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു, അവളുടെ പേര് നീല. അവൾക്ക് പറക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. അവളുടെ ചിറകുകൾക്ക് നീലയും സ്വർണ്ണവും നിറമുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും നീല ദ്വീപിന് ചുറ്റും പറന്നുനടന്ന്, മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് വെള്ളം ശേഖരിച്ച് പൂക്കൾക്ക് നൽകും.
ഒരു ദിവസം, ദ്വീപ് ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിൽ അകപ്പെട്ടു. മേഘങ്ങൾ ഇരുണ്ടു. മഴ ശക്തമായി പെയ്തു. ദ്വീപിന്റെ ഒരു ഭാഗം താഴോട്ട് വഴുതി വീഴാൻ തുടങ്ങി. നീല പേടിച്ചുപോയി. അവൾക്ക് ദ്വീപിനെ രക്ഷിക്കണമായിരുന്നു. നീല ആകാശത്തേക്ക് പറന്നു. അവൾ ഏറ്റവും വലിയ മേഘത്തിനെ വിളിച്ചു. ആ മേഘത്തിന് ഒരു താടിയുണ്ടായിരുന്നു. “താടിയുള്ള മേഘമേ, ഞങ്ങളുടെ ദ്വീപ് താഴേക്ക് പോകുന്നു. ഞങ്ങളെ സഹായിക്കുമോ?”
താടിയുള്ള മേഘം നീലയെ സഹായിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അത് ദ്വീപിന് ചുറ്റും ഒരു വലിയ മേഘകവചം ഉണ്ടാക്കി. ദ്വീപ് സുരക്ഷിതമായി നിന്നു. കൊടുങ്കാറ്റ് അവസാനിച്ചപ്പോൾ, താടിയുള്ള മേഘത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞ് നീല ദ്വീപിലേക്ക് മടങ്ങി. പറക്കും ദ്വീപ് വീണ്ടും സന്തോഷത്തോടെ ആകാശത്ത് പറന്നു നടന്നു.
മീര കഥകേട്ട് കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു. “താടിയുള്ള മേഘം ഒരുപാട് നല്ലവനാണല്ലേ?”
“അതെ, നീലയും,” തലയണ പറഞ്ഞു.
മൂന്നാം രാത്രി മീര ഉറക്കം വിട്ട് കാത്തിരുന്നു. തലയണയുടെ കഥകൾക്ക് വേണ്ടി.
“ഇന്നത്തെ കഥയോ?” അവൾ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
തലയണ മൂന്നാമത്തെ കഥ പറഞ്ഞു:
ഒരു വലിയ കാടുണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ മൃഗങ്ങൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. “സംസാരിക്കുന്ന മൃഗങ്ങളുടെ കാട്” എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. ഓരോ മരത്തിനും അതിൻ്റേതായ കഥകളുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷികൾ കാടിന്റെ പാട്ടുകൾ പാടി, ആനകൾ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു.
ആ കാട്ടിലെ ഏറ്റവും കുസൃതിക്കാരിയായ മൃഗം ഒരു കുറുക്കനായിരുന്നു, പേര് കിങ്ങിണി. അവൾക്ക് ഓരോ ദിവസവും പുതിയ കളികൾ കണ്ടുപിടിക്കണമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവൾ ഒരു മരത്തിൽ കയറി ഒളിച്ചിരുന്നു. താഴെ നടന്നുപോവുകയായിരുന്ന ഒരു കരടിയോട്, മരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ചുള്ളിക്കമ്പ് താഴെയിട്ടു. കരടി ഞെട്ടി നോക്കി, മുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ കിങ്ങിണിയെ കണ്ടു. “ഹാ! കിങ്ങിണി, നീ എന്നെ പേടിപ്പിച്ചല്ലോ,” കരടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
കിങ്ങിണിക്ക് ഒരു പുതിയ ആശയം തോന്നി. അവൾ കാട്ടിലെ എല്ലാ മൃഗങ്ങളെയും ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി. “നമുക്കൊരു ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച നിധി കണ്ടെത്തൽ കളി കളിച്ചാലോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
എല്ലാ മൃഗങ്ങൾക്കും അത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. കിങ്ങിണി ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ കല്ല് ഒളിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട്, ഒരു വലിയ ആനയോടും ഒരു മരപ്പട്ടിയോടും ആ കല്ല് കണ്ടെത്താൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ആന തന്റെ വലിയ കാൽപ്പാടുകൾ വെച്ച് മെല്ലെ നടന്നു. മരപ്പട്ടി മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വേഗത്തിൽ ഓടി. അവർ ഒരുമിച്ച് ഓരോ മരത്തിന്റെയും ചുവട്ടിൽ നോക്കി. ഒടുവിൽ, മരപ്പട്ടിക്ക് ആ കല്ല് കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. ആന അവനെ അഭിനന്ദിച്ചു.
കിങ്ങിണി സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചാൽ, എളുപ്പത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയും, അല്ലേ?”
എല്ലാ മൃഗങ്ങളും തലയാട്ടി. സംസാരിക്കുന്ന മൃഗങ്ങളുടെ കാട്ടിൽ എന്നും പുതിയ കളികളും ചിരികളുമുണ്ടായിരുന്നു.
മീരയ്ക്ക് കഥ ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. “കിങ്ങിണി ഒരു നല്ല കുട്ടിയാണല്ലേ?”
“അതെ, അവൾ കളിക്കാനും കൂട്ടുകൂടാനും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു കുറുക്കനാണ്,” തലയണ പറഞ്ഞു.
ഓരോ രാത്രിയും മീര തലയണയുടെ കഥകൾ കേട്ട് സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് പറന്നു. മിഠായി രാജ്യത്തിലെ മധുരവും പറക്കും ദ്വീപിലെ മേഘങ്ങളും സംസാരിക്കുന്ന മൃഗങ്ങളുടെ കാട്ടിലെ ചിരികളും അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞു. അവൾക്ക് തലയണയോട് ഒരുപാട് സ്നേഹം തോന്നി.
ഒരു രാത്രി, തലയണ മീരയോട് പറഞ്ഞു: “കഥകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ശക്തിയുണ്ട് മീര. അവ നമ്മളെ പുതിയ ലോകങ്ങളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും. നമ്മുടെ ഭാവനയെ ഉണർത്തും. കഥകളിലൂടെ നമ്മൾ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കുന്നു, പുതിയ സൗഹൃദങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നു, പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുന്നു.”
“നിന്റെ ഭാവന ഒരു വലിയ സമ്മാനമാണ്. അത് നിനക്ക് എന്തും ചിന്തിക്കാനും എന്തും സ്വപ്നം കാണാനും അവസരം നൽകുന്നു. ഓരോ കഥയും ഒരു വാതിലാണ്, അത് നിന്നെ പുതിയ മാന്ത്രിക ലോകങ്ങളിലേക്ക് തുറക്കുന്നു,” തലയണയുടെ ശബ്ദം നേർത്ത് നേർത്ത് വന്നു.
മീര പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ തലയണ ഒരു സാധാരണ തലയണയായിരുന്നില്ല. അത് മാന്ത്രിക കഥകളുടെ ഒരു കലവറയായിരുന്നു. ആ രാത്രി മീര മാന്ത്രിക ലോകങ്ങളെ സ്വപ്നം കണ്ടുറങ്ങി. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി തങ്ങിനിന്നു. അവളുടെ ഭാവന എന്നെന്നേക്കുമായി അവളുടെ ഏറ്റവും നല്ല കൂട്ടുകാരിയായി മാറി.
