മീരയുടെ മായായാത്ര

സർറിയലിസം കഥ ആശയം 33

ഒരു സന്ധ്യയിൽ, മീര തന്റെ മുറിയിൽ കിടക്കയിലേക്ക് മറിഞ്ഞുവീഴുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. മീരയ്ക്ക് കാഴ്ചകളിലും സ്വപ്നങ്ങളിലും നിറയെ കൗതുകമായിരുന്നു. സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ പോലും അവൾ ഭാവനയുടെ ചിറകിലേറി ദൂരേക്ക് പറക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങൾക്ക് അവൾ പല രൂപങ്ങൾ നൽകാറുണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന്, പതിവിലും നേരത്തെയാണ് അവൾ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്. പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചും ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചും അവൾ സമയം ചെലവഴിച്ചു. പക്ഷേ ആ രാത്രിയിൽ അവളുടെ മുറിയിൽ എന്തോ ഒരു മാജിക് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അവളുടെ പഴയ കളിപ്പാട്ടക്കരടി, മെല്ലെ തലയാട്ടി അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചോ? മീര കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി നോക്കി. ഒരുപക്ഷേ അവൾക്ക് തോന്നിയതാവാം.

അവളുടെ കിടക്കയുടെ അടുത്തുള്ള അലാറം ക്ലോക്കിലെ സൂചികൾ സാധാരണ പോലെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നില്ലായിരുന്നു. പകരം, അവ മെല്ലെ പിന്നോട്ട് കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി! ടിക്-ടോക് എന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതിനു പകരം ഒരു മധുരമായ സംഗീതം പോലെ എന്തോ ഒന്ന് കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. മീര അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

അവളുടെ ബുക്ക്‌ഷെൽഫിലെ പുസ്തകങ്ങൾ പതുക്കെ തനിയെ ഉയർന്നു പൊങ്ങുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അവയ്ക്ക് ചിറകുകൾ മുളച്ചതുപോലെ തോന്നി. അവ മുറിയുടെ സീലിംഗിലേക്ക് ഒഴുകി നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി, വർണ്ണാഭമായ പക്ഷികളെപ്പോലെ. മീര ഭയന്നില്ല, പക്ഷേ അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു. ഇത് ഒരു സ്വപ്നമാണോ? അതോ യാഥാർത്ഥ്യമാണോ?

മീര പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ മുറിയിലെ ഓരോ സാധനങ്ങളെയും കൗതുകത്തോടെ പിന്തുടർന്നു. ഭിത്തിയിലുണ്ടായിരുന്ന അവളുടെ ചിത്രങ്ങൾ, അതിലെ പൂമ്പാറ്റകൾ ജീവനുള്ളതുപോലെ ചിറകടിക്കാൻ തുടങ്ങി. മുറിയുടെ ഭിത്തിയിൽ പതിയെ ഒരു നേർത്ത തിളക്കം കണ്ടു. ആ തിളക്കം വലുതായി, ഒരു സ്ഫടിക വാതിൽ പോലെയായി മാറി. അതിനപ്പുറം എന്താണെന്ന് അറിയാനുള്ള ആഗ്രഹം മീരയിൽ നിറഞ്ഞു.

അവൾ പതിയെ ആ തിളങ്ങുന്ന വാതിലിലൂടെ കടന്നുപോയി.

മീര ചെന്നെത്തിയത് ഒരു വിചിത്രമായ ലോകത്തിലേക്കായിരുന്നു. അവിടെ ആകാശം പിങ്ക്, പർപ്പിൾ, ഓറഞ്ച് നിറങ്ങളിൽ തിളങ്ങി നിന്നു, നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ. മേഘങ്ങൾ കണ്ടാൽ ഭീമാകാരമായ പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെ തോന്നും. മീരയ്ക്ക് അവയെ തൊടാൻ കഴിഞ്ഞു. അവ വളരെ മൃദുവായിരുന്നു.

മരങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ വ്യത്യസ്തമായ ഭംഗിയായിരുന്നു. അവയുടെ ഇലകൾ നിറമുള്ള ചില്ല് കഷ്ണങ്ങൾ പോലെയായിരുന്നു. കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ ആ ഇലകൾ മനോഹരമായ സംഗീതം പൊഴിച്ചു. താഴെ ഒരു നദി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അത് വെള്ളമായിരുന്നില്ല. സ്ഫടികം പോലെ തിളങ്ങുന്ന ഒരു ദ്രാവകമായിരുന്നു അത്. ആ ദ്രാവകത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മീര ആ നദിക്കരയിലൂടെ നടന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു കാഴ്ച അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഒരു മരക്കൊമ്പിൽ ഒരു മീൻ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു! അതിന്റെ ചിറകുകൾ പക്ഷിയുടെ ചിറകുകൾ പോലെയായിരുന്നു. ആ മീൻ മീരയെ നോക്കി ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് ഒരു പാട്ട് പാടി. ആ പാട്ടിൽ മാന്ത്രികമായ എന്തോ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ ലോകം വളരെ മനോഹരമായിരുന്നെങ്കിലും, മീര ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഈ ലോകത്തിലെ നിറങ്ങൾ പതിയെ മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സംഗീതത്തിന്റെ ശബ്ദം കുറഞ്ഞു. എവിടെയോ ഒരു ദുഃഖം തങ്ങിനിൽക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.

അവൾ നടന്നു നടന്ന് ഒരു വലിയ മരച്ചുവട്ടിലെത്തി. ആ മരത്തിന്റെ വേരുകൾ സ്വർണ്ണനിറമുള്ളതായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു വലിയ പുഷ്പം മധുരമായ ശബ്ദത്തിൽ അവളോട് സംസാരിച്ചു: “കുഞ്ഞേ, നീയെങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി?”

മീര തന്റെ കഥ പറഞ്ഞു. പുഷ്പം നെടുവീർപ്പിട്ടു. “ഈ ലോകം, ഭാവനയുടെ ലോകമാണ്. മനുഷ്യർ ഭാവന കാണാൻ മറന്നുപോകുമ്പോൾ ഈ ലോകത്തിന് അതിന്റെ നിറങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടും. സന്തോഷവും ചിരിയും കുറയുമ്പോൾ സംഗീതം മാഞ്ഞുപോകും. ‘സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരൻ’ (Dream Weaver) ഇപ്പോൾ സങ്കടത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ ലോകം മങ്ങുന്നത്.”

“എനിക്കെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?” മീര ചോദിച്ചു.
പുഷ്പം പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയും. ഈ ലോകത്തിന്റെ ഹൃദയം തേടി പോകുക. അവിടെ ‘ചിരിയുടെ പ്രതിധ്വനി’ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. അത് കണ്ടെത്തി, ഇവിടെ തിരികെ എത്തിച്ചാൽ ഈ ലോകം വീണ്ടും പ്രകാശിക്കും.”

ചിരിയുടെ പ്രതിധ്വനി? മീരയ്ക്ക് അതൊരു അത്ഭുതമായി തോന്നി. പക്ഷേ അവൾക്ക് ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾക്ക് ഈ ലോകത്തെ സഹായിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു.

പുഷ്പം മീരയ്ക്ക് ഒരു മാർഗ്ഗം കാണിച്ചു കൊടുത്തു. “വഴിയിൽ നിനക്ക് പല വിചിത്രമായ കാര്യങ്ങളും കാണാൻ കഴിയും. ചിലപ്പോൾ നിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒരു താക്കോലായി മാറും. ചിലപ്പോൾ നിന്റെ ഭാവന ഒരു പാലമായി മാറും. ഒരിക്കലും കൗതുകം ഉപേക്ഷിക്കരുത്.”

മീര യാത്ര തുടങ്ങി. അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. നദിയുടെ അരികിലൂടെയുള്ള അവളുടെ യാത്രയിൽ, അവൾക്ക് ഒരു വലിയ പാലം കടക്കേണ്ടിവന്നു. ആ പാലത്തിന് നടപ്പാത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം വായുവിൽ ചില വർണ്ണാഭമായ കുമിളകൾ ഒഴുകി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കുമിളകളിൽ ചവിട്ടിവേണം അപ്പുറം കടക്കാൻ.

ബാലൻസ് കിട്ടാൻ മീര ബുദ്ധിമുട്ടി. അപ്പോൾ പുഷ്പം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവൾ ഓർത്തു: “നിന്റെ ഭാവന ഒരു പാലമായി മാറും.” മീര തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കളിപ്പാട്ടക്കരടിയെയും, കൂട്ടുകാരോടൊത്തുള്ള കളികളെയും ഓർത്തു. ആ ഓർമ്മകൾ അവളെ ചിരിപ്പിച്ചു. അവൾ ചിരിച്ചപ്പോൾ കുമിളകൾ കൂടുതൽ ദൃഢമായി. അവൾക്ക് ബാലൻസ് കിട്ടി. ഓരോ കുമിളയിലും ചിരിയോടെ ചവിട്ടി അവൾ പാലം കടന്നു.

അവൾ ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിലെത്തി. അവിടെ മരങ്ങൾ തലകീഴായി വളർന്നിരുന്നു. അതിന്റെ വേരുകൾ ആകാശത്തേക്കും ശിഖരങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്കും ആയിരുന്നു. ഈ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു കല്ല് കണ്ടു. ആ കല്ലിന്റെ മുകളിൽ “സന്തോഷത്തിന്റെ താക്കോൽ” എന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, താക്കോൽ എവിടെയും കണ്ടില്ല.

മീര കല്ലിന്റെ ചുറ്റും നടന്നു. അവൾ ഒരു ചെറിയ പൂവ് ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ പൂവ് സാധാരണ പൂക്കളെപ്പോലെയായിരുന്നില്ല. അതിന് കണ്ണുകളുണ്ടായിരുന്നു. ആ പൂവ് പതിയെ അടച്ച് തുറന്ന് മീരയെ നോക്കി.

“നിനക്ക് സന്തോഷത്തിന്റെ താക്കോൽ വേണോ?” പൂവ് ചോദിച്ചു.
“അതെ,” മീര പറഞ്ഞു.
“എന്നാൽ നീ നിനക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പാട്ട് പാടുക. നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഒരു പാട്ട്.”

മീര ചിന്തിച്ചു. അവൾക്ക് പാട്ടുപാടാൻ വലിയ കഴിവൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഇത് ഒരു സാധാരണ ലോകമായിരുന്നില്ല. അവൾ തന്റെ അമ്മ പഠിപ്പിച്ച ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് ഓർത്തു. അവൾ പതിയെ അത് പാടാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ ശബ്ദം നേർത്തതായിരുന്നു, പക്ഷേ ഓരോ വരിയും അവൾ ഹൃദയംകൊണ്ട് പാടി. പാട്ട് തീർന്നപ്പോൾ, കല്ലിന്റെ മുകളിൽ ഒരു തിളങ്ങുന്ന താക്കോൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അത് ഒരു സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള താക്കോലായിരുന്നു.

മീര താക്കോലെടുത്തു. ആ താക്കോൽ അവളെ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് നയിച്ചു. ഒരു വലിയ സ്ഫടിക കൊട്ടാരത്തിലേക്കായിരുന്നു അത്. കൊട്ടാരത്തിന്റെ വാതിൽ താക്കോൽ കൊണ്ട് തുറന്നു. ഉള്ളിൽ, ആയിരക്കണക്കിന് ചെറിയ വർണ്ണാഭമായ പ്രകാശഗോളങ്ങൾ ഒഴുകി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവയിൽ ചിലത് മങ്ങിയിരുന്നു.

ഒരു പ്രകാശഗോളം പതിയെ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ചിരിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. “ഇവയാണ് ചിരിയുടെ പ്രതിധ്വനികൾ,” അത് പറഞ്ഞു. “ഈ മങ്ങിയ ഗോളങ്ങളെ വീണ്ടും പ്രകാശമുള്ളതാക്കാൻ നിന്റെ ഭാവനയും സന്തോഷവും ആവശ്യമാണ്.”

മീര ഓരോ മങ്ങിയ പ്രകാശഗോളത്തെയും തൊട്ടു. അവൾ തന്റെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള ഓർമ്മകൾ ഓർത്തു: കൂട്ടുകാരുമായി മഴയത്ത് കളിച്ചത്, അച്ഛൻ കൊണ്ടുവന്ന പുത്തൻ പെയിന്റിംഗ് സെറ്റ്, അമ്മയോടൊപ്പം കടലിൽ പോയത്. ഓരോ ഓർമ്മയും പറയുമ്പോൾ, അവൾ അറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി. അവളുടെ ചിരി കേട്ട് മങ്ങിയ ഗോളങ്ങൾ വീണ്ടും പ്രകാശിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവ കൂടുതൽ വലുതായി, വർണ്ണാഭമായി, മുറി മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു.

അവൾ അവസാനത്തെ ഗോളവും തൊട്ടു. അതൊരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ ചിരിയായിരുന്നു. മീര ചിരിച്ചു, ആ ഗോളം പ്രകാശിച്ചു. അപ്പോൾ ഒരു വലിയ വെളിച്ചം കൊട്ടാരത്തിൽ നിറഞ്ഞു. സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരൻ സന്തോഷിച്ചു എന്ന തോന്നൽ മീരയിൽ ഉണ്ടായി.

പെട്ടെന്ന്, ആ ലോകം മുഴുവൻ നിറങ്ങളാൽ തുടുത്തു. മരങ്ങളിലെ ഇലകൾ കൂടുതൽ തിളക്കത്തോടെ സംഗീതം പൊഴിച്ചു. നദിയിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ കൂടുതൽ മിന്നിത്തിളങ്ങി. മീൻ പാടിയ പാട്ടിന് കൂടുതൽ ഊർജ്ജം വന്നു. എല്ലാം വീണ്ടും മാന്ത്രികമായി മാറി.

ഒരു പുഴയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഒരു താമരപ്പൂവിന്റെ ഇതളിൽ മീരയെ കണ്ടു. അത് അവളെ പതിയെ അവളുടെ മുറിയിലെത്തിച്ചു. അവൾ കിടക്കയിൽ തന്നെ ഉണർന്നു. സൂര്യന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം ജനലിലൂടെ മുറിയിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നു.

അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. അവളുടെ മുറിയിലെ കളിപ്പാട്ടക്കരടി പതിവ് പോലെ അനങ്ങാതെ കിടക്കുന്നു. അലാറം ക്ലോക്കിലെ സൂചികൾ സാധാരണ പോലെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. ബുക്ക്‌ഷെൽഫിലെ പുസ്തകങ്ങൾ അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഭംഗിയായി ഇരിക്കുന്നു. എല്ലാം സാധാരണ പോലെ.

പക്ഷേ, മീരയ്ക്ക് ഒരു മാറ്റം തോന്നി. അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു പുതിയ സന്തോഷം നിറഞ്ഞിരുന്നു. മുറിയുടെ ജനലിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ, ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങൾക്ക് അവൾക്ക് പുതിയ രൂപങ്ങൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അവ സാധാരണ മേഘങ്ങളായിരുന്നില്ല, ഒരു കൂട്ടം പാടുന്ന മീനുകൾ ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നുപോകുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

മീര പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൾക്ക് മനസ്സിലായി, താൻ കണ്ടതെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല. അതൊരു യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു. കാരണം, ഭാവന നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ എന്നും ജീവനോടെയുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ ലോകം എന്നും മാന്ത്രികമായിരിക്കും. ഓരോ ദിവസവും ഒരു പുതിയ സാഹസിക യാത്രയായി മാറും. നമ്മൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള സാധാരണ കാര്യങ്ങളിലും നമുക്ക് അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.

മീര ഒരു വലിയ ശ്വാസം എടുത്തു, പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഈ കഥ നൽകുന്ന പാഠം ഇതാണ്: നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് വലിയ ശക്തിയുണ്ട്. നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ മനോഹരമാക്കാനും സന്തോഷം കണ്ടെത്താനും നമ്മുടെ ഭാവനയെ ഉപയോഗിക്കാം. കൗതുകം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുകയും, ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്താൽ നമ്മുടെ ജീവിതം എന്നും വർണ്ണാഭമായിരിക്കും.