മീര: ഭാവനയുടെ താഴ്വര

## Surrealism Story Idea 20

ഒരുനാൾ, ശാന്തമായ ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ, മീര ഉണർന്നു. മീരയ്ക്ക് പതിനൊന്ന് വയസ്സായിരുന്നു, അവൾക്ക് അവളുടെ ചെറിയ ഗ്രാമവും അവിടെയുള്ള ഓരോ കാര്യങ്ങളും ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ വീടിന്റെ പിന്നിലുള്ള വലിയ മാവിനും അതിലെ കിളികളുടെ പാട്ടുകൾക്കും അവൾ എന്നും കാതോർക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ ദിവസം എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ വന്ന സൂര്യപ്രകാശത്തിന് ഒരു ഓറഞ്ച് നിറമായിരുന്നില്ല, നേരിയ പിങ്ക് നിറമായിരുന്നു.

മീര പതിവില്ലാത്ത ഈ നിറം കണ്ട് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. സാധാരണ നീല നിറത്തിലുള്ള ആകാശത്തിന് ഒരു നേർത്ത വയലറ്റ് നിറം. താഴെ പുല്ലുകൾക്ക് പച്ചനിറം തന്നെയെങ്കിലും, അതിൽ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ മഴവില്ലുപോലെ തിളങ്ങിനിന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി ഒന്നുകൂടി നോക്കി. ഇല്ല, അവൾക്ക് തെറ്റിയതല്ല. എല്ലാം അതുപോലെതന്നെയുണ്ട്.

അവൾ കട്ടിലിൽ നിന്ന് താഴെയിറങ്ങി. അവളുടെ വളർത്തുപൂച്ച മിന്നു പതിവുപോലെ അവളുടെ കാൽക്കീഴിൽ വന്ന് തലോടിയില്ല. പകരം, മിന്നു കട്ടിലിന്റെ അടുത്തുള്ള മേശപ്പുറത്ത് ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ മരക്കൊമ്പിനോട് സംസാരിക്കുന്നത് മീര കണ്ടു. “ഓ, നീ എത്ര മനോഹരമായ ഒരു കവിതയാണ്!” മിന്നു കൊമ്പിനോട് മ്യാവൂ എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ, എന്നാൽ വാക്കുകൾ വ്യക്തമായി കേൾക്കാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിൽ പറഞ്ഞു. മീരയ്ക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. മിന്നുവിന് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമോ? അവൾ മുന്നോട്ട് ചെന്നു.

മീരയെ കണ്ടതും മിന്നു സംസാരം നിർത്തി. “ഓ, മീര. നീ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റല്ലോ,” മിന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ ചിരിയിൽ ഒരു മണിനാദം കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. മീര മിന്നുവിനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. “മിന്നു, നിനക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമോ? അതും മരക്കൊമ്പിനോടോ?” മീര അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“എന്താ മീര, നിനക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലേ? ഈ മരക്കൊമ്പ് എത്ര നല്ല കഥകളാണ് പറയുന്നത്!” മിന്നു അവളുടെ വാലിളക്കി. “ഇന്ന് പ്രഭാതം ഒരു പുതിയ ലോകം തുറന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് കാഴ്ചകൾ കുറവായിരുന്നോ ഇതുവരെ?” മിന്നു ചോദിച്ചു.

മീരയ്ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൗതുകം നിറഞ്ഞു. അവൾ വേഗം കുളിച്ചു, പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോയി. പക്ഷേ, ഇന്ന് അച്ഛനും അമ്മയും സാധാരണ പോലെ സംസാരിക്കുന്നില്ല. അവർ മേശപ്പുറത്ത് ഇരുന്നിരുന്ന പത്രത്തിലെ ചിത്രങ്ങളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പത്രത്തിലെ വാർത്തകൾ ചിത്രങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നു! ഒരു കുട്ടി ആകാശത്തിൽ ചന്ദ്രനെ തൊടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ ചിത്രം. ഒരു പൂവ് നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന ചിത്രം.

“അമ്മേ, ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ?” മീര ചോദിച്ചു.
“എന്താ മീര?” അമ്മ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു. “ഇന്ന് ഓരോ ചിത്രങ്ങൾക്കും ജീവനുണ്ടല്ലോ!”
“അതെ മോളേ,” അച്ഛൻ ചിരിച്ചു. “ഇന്ന് ലോകം കുറച്ചുകൂടി ഭംഗിയായിരിക്കുന്നു, അല്ലേ?”

മീരയ്ക്ക് തോന്നി, ഈ ലോകം മുഴുവൻ മാറിയിരിക്കുന്നു. എല്ലാം ജീവനുള്ളതായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അവൾ മിന്നുവിനെ നോക്കി. മിന്നു അവളുടെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് “ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ?” എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി.

മീര അവളുടെ സൈക്കിളെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. വഴിയരികിലുള്ള പൂക്കൾ അവളോട് “ശുഭപ്രഭാതം മീര!” എന്ന് മൊഴിഞ്ഞു. പുഴയിലെ വെള്ളം പതിവില്ലാത്തവിധം കളകളാരവം പൊഴിക്കുന്നതിന് പകരം, ഒരു താളത്തിലുള്ള പാട്ട് പാടുകയായിരുന്നു. ആ പാട്ടിന് ഒരു മധുരമായ ഭാവനയുടെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. മീര അവളുടെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടി മുന്നോട്ട് പോയി.

പെട്ടെന്ന്, അവൾ ഒരു വലിയ മരത്തിനെ കണ്ടു. അത് അവളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ആൽമരമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്ന് ആ മരത്തിന്റെ ഇലകൾക്ക് സാധാരണ പച്ചനിറമല്ലായിരുന്നു. അത് സ്വർണ്ണവും വെള്ളിയും ചേർന്ന ഒരു തിളക്കമുള്ള നിറമായിരുന്നു. മരത്തിന്റെ വേരുകൾ പതിവില്ലാതെ പുറത്തേക്ക് തള്ളിനിന്നു. അതിൽ ഒന്നിന്റെ ഇടയിലൂടെ ഒരു നേരിയ പ്രകാശം വരുന്നത് അവൾ കണ്ടു.

കൗതുകം അടക്കാൻ വയ്യാതെ മീര സൈക്കിൾ നിർത്തി മരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. പ്രകാശം വന്ന ഭാഗം ഒരു ചെറിയ തുരങ്കം പോലെ തോന്നി. അതിനകത്ത് എന്താണെന്ന് അറിയാനുള്ള ഒരു ആകാംക്ഷ അവൾക്കുണ്ടായി. അവൾ മെല്ലെ ആ തുരങ്കത്തിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അവൾ ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു.

അത് വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായ ഒരു സ്ഥലമായിരുന്നു. ആകാശത്ത് പല നിറങ്ങളിലുള്ള മേഘങ്ങൾ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു. ഓരോ മേഘവും ഓരോ കഥകളോ കവിതകളോ ആയിരുന്നു. അതിലൂടെ ചെറുപ്പത്തിൽ വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവൾ കണ്ടു. ഒരു മേഘത്തിൽ നിന്ന് ഒരു മുത്തശ്ശി കഥ പറയുന്നു, മറ്റൊരു മേഘത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കുട്ടി പാട്ട് പാടുന്നു.

അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. താഴെ പുല്ലുകൾക്ക് സ്പർശിക്കാൻ കഴിയാത്ത മൃദുത്വമുണ്ടായിരുന്നു. നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കാലുകൾക്ക് അടിയിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ചിരി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ താഴേക്ക് നോക്കി. ചിരിക്കുന്നത് ചെറിയ പൂക്കളായിരുന്നു! അവർ അവളുടെ കാലുകൾക്ക് ഇക്കിളിയിട്ട് ചിരിക്കുന്നു.

അവിടെ ഒരു നദി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നദിയിലെ വെള്ളം സാധാരണ വെള്ളമായിരുന്നില്ല. അത് നിറയെ സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള പൊടിപടലങ്ങളായിരുന്നു. ആ പൊടിപടലങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു. നദിയുടെ തീരത്ത്, ഒരു കല്ല് ഇരുന്ന് ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഹേയ്, നീ ആരാണ്?” മീര ചോദിച്ചു.
“ഞാനൊരു ചിരിക്കുന്ന കല്ല്,” അത് പറഞ്ഞു. അതിന്റെ ശബ്ദം ഒരുപാട് സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. “നീയെന്തിനാ ഇവിടേക്ക് വന്നത്? ഈ ലോകം എല്ലാവർക്കും കാണാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നല്ല.”

“എനിക്ക് അറിയില്ല,” മീര പറഞ്ഞു. “എന്റെ ലോകം രാവിലെ മുതൽ മാറിയിരുന്നു. എല്ലാം ജീവനുള്ളതായി തോന്നി. പിന്നെ മിന്നുവും സംസാരിച്ചു. ഞാൻ ഈ ആൽമരത്തിന്റെ തുരങ്കത്തിലൂടെ ഇങ്ങോട്ടെത്തി.”

ചിരിക്കുന്ന കല്ല് അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “നീയൊരു പ്രത്യേക കുട്ടിയാണ്. നിനക്ക് ഭാവനയുടെ കണ്ണുകളുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് നിനക്ക് ഈ ‘ചിന്തകളുടെ താഴ്വര’ കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.”

“ചിന്തകളുടെ താഴ്വരയോ?” മീര അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“അതെ,” കല്ല് പറഞ്ഞു. “ഇത് ലോകത്തിലെ എല്ലാ നല്ല ചിന്തകളും ഭാവനകളും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരിടമാണ്. പക്ഷേ, കുറച്ച് കാലമായി ഞങ്ങളുടെ ‘നക്ഷത്രപ്പൂവ്’ അതിന്റെ തിളക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട് മങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് താഴ്വരയുടെ നിറങ്ങൾക്കും മങ്ങലേറ്റിട്ടുണ്ട്. നിനക്കത് സഹായിക്കാൻ കഴിയുമോ?”

“എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?” മീര ചോദിച്ചു.
“നക്ഷത്രപ്പൂവിന് അതിന്റെ തിളക്കം തിരികെ ലഭിക്കാൻ ശുദ്ധമായ ഭാവനയുടെ തുള്ളികൾ വേണം,” കല്ല് പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് ചുറ്റും ഭാവനയുടെ തുള്ളികൾ ഉണ്ട്. കുട്ടികളുടെ ചിത്രങ്ങളിൽ നിന്ന്, പഴയ കഥകളിൽ നിന്ന്, മൃഗങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്ന്… നിനക്കത് ശേഖരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, നക്ഷത്രപ്പൂവിനെ രക്ഷിക്കാം.”

മീര ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. ഇതൊരു വലിയ വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തരം ധൈര്യം തോന്നി. അവൾക്ക് ഈ മനോഹരമായ ലോകത്തെ സഹായിക്കണമെന്ന് തോന്നി.

“ഞാൻ ശ്രമിക്കാം,” മീര ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

ചിരിക്കുന്ന കല്ല് അവൾക്കൊരു ചെറിയ സ്ഫടികക്കുപ്പിയും വലയും കൊടുത്തു. “ഈ കുപ്പിയിൽ ഭാവനയുടെ തുള്ളികൾ ശേഖരിക്കുക. ഈ വല ഉപയോഗിച്ച് നിനക്കത് പിടിക്കാം.”

മീര വലയുമായി മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവൾ ആദ്യം കണ്ടത്, ആകാശത്ത് ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന നിറമുള്ള കുമിളകളായിരുന്നു. അവയിൽ ചിലത് കുട്ടികൾ വരച്ച ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു – ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന ആനകൾ, ചിരിക്കുന്ന സൂര്യൻ, പുഴയിൽ നീന്തുന്ന പൂക്കൾ. മീര മെല്ലെ വല ഉപയോഗിച്ച് ആ കുമിളകളെ കുപ്പിയിലേക്ക് ശേഖരിച്ചു. ഓരോ കുമിളയും കുപ്പിയിൽ എത്തുമ്പോൾ ഒരു നേർത്ത വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു.

പിന്നെ അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ പഴയൊരു പുസ്തകം തുറന്നുവെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അതിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ജീവനുള്ളതായിരുന്നു. ഓരോ അക്ഷരവും ഓരോ കഥകൾ പറയും. അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടു. ആ പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് വന്ന കഥയുടെ ഭാവനയുടെ തുള്ളികളെ അവൾ വലയിൽ പിടിച്ചു കുപ്പിയിലാക്കി.

അവസാനം, അവൾ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ചില മൃഗങ്ങളെ കണ്ടു – ഒരു പുള്ളിമാനും, ഒരു മുയലും, ഒരു കുഞ്ഞൻ കരടിയും. അവയുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് വരുന്ന മനോഹരമായ കാഴ്ചകൾ മീര കണ്ടു. പുള്ളിമാൻ പറക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും, മുയൽ പാട്ട് പാടുന്നതിനെക്കുറിച്ചും, കരടി തേൻമഴ പെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ചും സ്വപ്നം കണ്ടു. മീര അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്ന ഭാവനയുടെ തുള്ളികളെയും കുപ്പിയിലാക്കി.

കുപ്പി നിറഞ്ഞു. അതിൽ നിറയെ തിളക്കമുള്ള, പല നിറങ്ങളുള്ള ഭാവനയുടെ തുള്ളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മീര സന്തോഷത്തോടെ ചിരിക്കുന്ന കല്ലിന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരികെ ഓടി.

“ഞാൻ അത് ശേഖരിച്ചു!” മീര പറഞ്ഞു.
“നന്നായി ചെയ്തു,” കല്ല് ചിരിച്ചു. “ഇനി നീ നക്ഷത്രപ്പൂവിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകുക.”

ചിരിക്കുന്ന കല്ല് അവൾക്ക് നക്ഷത്രപ്പൂവിന്റെ സ്ഥാനം കാണിച്ചുകൊടുത്തു. അതൊരു ചെറിയ കുന്നിന്റെ മുകളിലായിരുന്നു. മീര വേഗം കുന്നിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ഒരു ചെറിയ പൂവ് തലതാഴ്ത്തി നിന്നിരുന്നു. അതിന് ഒരു മങ്ങിയ വെളുത്ത നിറമായിരുന്നു.

മീര ആ സ്ഫടികക്കുപ്പി തുറന്ന് ഭാവനയുടെ തുള്ളികൾ നക്ഷത്രപ്പൂവിന്റെ ഇതളുകളിലേക്ക് ഒഴിച്ചു. ഓരോ തുള്ളിയും പൂവിൽ വീഴുമ്പോൾ, പൂവ് പതിയെ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം ഒരു ചെറിയ നക്ഷത്രത്തിന്റെ തിളക്കം. പിന്നെ അത് വലുതായി, ഒരുപാട് നക്ഷത്രങ്ങളുടെ തിളക്കം പോലെ ആയി മാറി. പൂവ് അതിന്റെ ഇതളുകൾ വിടർത്തി, അത് മനോഹരമായ ഒരു നക്ഷത്രത്തെപ്പോലെ തിളങ്ങിനിന്നു.

നക്ഷത്രപ്പൂവ് തിളങ്ങിയതോടെ, ‘ചിന്തകളുടെ താഴ്വര’ മുഴുവൻ ഒരു പുതിയ പ്രകാശത്തിൽ നിറഞ്ഞു. മേഘങ്ങൾ കൂടുതൽ നിറമുള്ളതായി, പൂക്കളുടെ ചിരി കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിലായി, നദിയിലെ സ്വർണ്ണപ്പൊടിപടലങ്ങൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

“നന്ദി മീര,” നക്ഷത്രപ്പൂവ് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “നീ എന്റെ തിളക്കം തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.”

മീരയ്ക്ക് ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. അവൾക്ക് ഈ ലോകത്തെ സഹായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ അഭിമാനം തോന്നി. അവൾ ചിരിക്കുന്ന കല്ലിനോടും, നക്ഷത്രപ്പൂവിനോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് തിരികെ ആൽമരത്തിന്റെ തുരങ്കത്തിലൂടെ അവളുടെ ലോകത്തേക്ക് വന്നു.

അവൾ വീണ്ടും അവളുടെ ഗ്രാമത്തിലെത്തി. സൈക്കിളെടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അവളുടെ വീടിന്റെ പിന്നിലെ മാവിൽ കിളികൾ പതിവുപോലെ പാടുന്നു. സൂര്യപ്രകാശം ഓറഞ്ച് നിറത്തിൽ തന്നെ തിളങ്ങുന്നു. മിന്നു ജനലിന്റെ അരികിൽ ഉറങ്ങുന്നു. എല്ലാം സാധാരണ പോലെയായിരുന്നു.

പക്ഷേ, മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മാറ്റം വന്നിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ഭംഗിയായി കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും അവൾക്ക് സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. ആൽമരത്തിലൂടെയുള്ള യാത്ര അവൾക്ക് ഒരു വലിയ പാഠം നൽകി.

**ഗുണപാഠം:** ലോകം മുഴുവൻ മാന്ത്രികത നിറഞ്ഞതാണ്. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നുപിടിച്ചാൽ, ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും നമുക്ക് അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. ഭാവനയും ദയയും കൊണ്ട് നമുക്ക് ലോകത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കാൻ സാധിക്കും.