തീർച്ചയായും, 11-13 വയസ്സുകാർക്കായി തയ്യാറാക്കിയ ശാന്തവും ലളിതവുമായ ഒരു ഫാന്റസി കഥ ഇതാ:
## ഫാന്റസി കഥ ആശയം 2
ഒരുപാട് ദൂരെ, ഉയരം കൂടിയ മലകളും പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ കാടുകളും നിറഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചുഗ്രാമത്തിൽ, മീനു എന്നൊരു മിടുക്കി പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവൾക്ക് പതിനൊന്ന് വയസ്സായിരുന്നു. മീനുവിന് പുസ്തകങ്ങളോടും പ്രകൃതിയോടും ഒരുപോലെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും, അവളുടെ മുത്തശ്ശിയുടെ പഴങ്കഥകൾ കേൾക്കാൻ അവൾക്ക് അതിയായ താൽപ്പര്യമായിരുന്നു. മുത്തശ്ശിക്ക് എപ്പോഴും പറയാൻ രസകരമായ കഥകളുണ്ടായിരുന്നു, അതിലൊന്ന് മാന്ത്രിക തിളക്കമുള്ള കല്ലുകളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
“പണ്ട് പണ്ട്,” മുത്തശ്ശി പറയും, “നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിനടുത്തുള്ള കാട്ടിൽ, ഒരു രഹസ്യ അരുവി ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ അരുവിയുടെ അടിയിലെ കല്ലുകൾക്ക് സ്വന്തമായി തിളങ്ങാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. രാത്രിയിൽ, ആ കല്ലുകളുടെ വെളിച്ചം വഴിയാത്രക്കാർക്ക് വഴി കാണിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, കുറച്ചുകാലമായി ആ തിളക്കം മങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.”
മീനു അത്ഭുതത്തോടെ ആ കഥ കേട്ടിരിക്കും. ആ മാന്ത്രിക കല്ലുകളെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങും. ആ തിളക്കം മങ്ങിയെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം തോന്നി. ഒരു ദിവസം, മീനു ആ അരുവി തേടി കാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ കല്ലുകൾക്ക് എന്തുപറ്റിയെന്ന് കണ്ടെത്താനുള്ള ആകാംഷയായിരുന്നു കൂടുതൽ.
കാടിനുള്ളിലൂടെയുള്ള വഴി അവൾക്ക് പരിചയമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ, മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞുതന്ന അടയാളങ്ങളെല്ലാം അവൾ ഓർത്തു വെച്ചിരുന്നു. “ഒരു നൂറ്റാണ്ട് പഴക്കമുള്ള മരത്തിനെ കണ്ടാൽ, വലത്തേക്ക് തിരിയുക,” മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞിരുന്നു. മീനു ആ മരം കണ്ടെത്തുകയും വലത്തേക്ക് തിരിയുകയും ചെയ്തു. കുറച്ചുകൂടി നടന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു അരുവി കാണാനായി. ആ അരുവിയുടെ വെള്ളം ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അരുവിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞതുപോലെ, അടിയിൽ കല്ലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവയ്ക്ക് തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവ സാധാരണ കല്ലുകൾ പോലെ തോന്നി. മീനുവിന് നിരാശ തോന്നി. അപ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. “അവയുടെ തിളക്കം പോയിരിക്കുകയാണോ, കൊച്ചുകുട്ടീ?”
മീനു ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഒരു പാറയുടെ മുകളിൽ, മരത്തൊലി പോലെ തോന്നിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ്, നീണ്ട താടിയുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് കാട്ടുദേവൻ എന്നായിരുന്നു പേര്. കാടിന്റെ ഓരോ സ്പന്ദനവും അറിയുന്ന ഒരാളായിരുന്നു കാട്ടുദേവൻ. കാട്ടുദേവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കടുപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു, കണ്ണുകൾക്ക് ചെറിയൊരു നിഗൂഢതയും.
“നിങ്ങൾ ആരാണ്?” മീനു പതിയെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ ഈ കാടിന്റെ കാട്ടുദേവനാണ്,” അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു. “നീ എന്തിനാണ് ഈ തിളക്കമില്ലാത്ത കല്ലുകളുടെ അടുത്തുവന്നത്?”
“എന്റെ മുത്തശ്ശി ഈ കല്ലുകളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവയ്ക്ക് ഒരുപാട് തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നത്രേ. എനിക്കറിയണം അവയ്ക്ക് എന്തുപറ്റിയെന്ന്,” മീനു പറഞ്ഞു.
കാട്ടുദേവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. “ഈ കല്ലുകളുടെ തിളക്കം വരുന്നത് ദൂരെ ആകാശത്തുള്ള നക്ഷത്രവെളിച്ചത്തിൽ നിന്നാണ്. അതിനെ ഭൂമിയിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന ഒരു മാന്ത്രിക പാതയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ പാത അടഞ്ഞുപോയി.”
“എന്തുകൊണ്ടാണ് അത് അടഞ്ഞുപോയത്?” മീനു ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
കാട്ടുദേവന്റെ മുഖം മങ്ങി. “വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, മനുഷ്യർ കാടിനെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവർ മരങ്ങൾ മുറിച്ചു, അരുവിയെ മലിനമാക്കി. അന്ന് എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ആ പാത അടച്ചു. മനുഷ്യർ ഈ കാടിന്റെ മാന്ത്രികതയ്ക്ക് അർഹരല്ലെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു.”
മീനുവിന് സങ്കടം തോന്നി. “പക്ഷേ, എല്ലാവരും അങ്ങനെയായിരുന്നില്ലല്ലോ. ചില മനുഷ്യർ പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അവർക്ക് തിളങ്ങുന്ന കല്ലുകളുടെ വെളിച്ചം കാണാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്.”
കാട്ടുദേവൻ അവളെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ കടുപ്പം കുറയുന്നതായി മീനുവിന് തോന്നി. “പക്ഷേ, ആരുമിപ്പോൾ ഈ കല്ലുകളെക്കുറിച്ച് ഓർക്കാറില്ല. ആരുമിവയെ തേടി വരാറില്ല.”
മീനുവിന് കാട്ടുദേവന്റെ വിഷമം മനസ്സിലായി. അദ്ദേഹം ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി. “അങ്ങനെയല്ല, അങ്ങ് തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണ്. എന്റെ മുത്തശ്ശിക്ക് ഇപ്പോഴും ഈ കല്ലുകളെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മയുണ്ട്. ഞാനിപ്പോൾ ഇവിടെ വന്നില്ലേ? ഈ കല്ലുകൾ വീണ്ടും തിളങ്ങിയാൽ എല്ലാവർക്കും സന്തോഷമാകും,” മീനു ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
കാട്ടുദേവൻ ഒന്നും പറയാതെ മീനുവിനെ നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന് എന്തുചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതിരുന്നിരിക്കാം. മീനു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് പതിയെ നടന്നു. അവളുടെ കൈയ്യിൽ അവൾ കാട്ടിൽ നിന്ന് പറിച്ചെടുത്ത മനോഹരമായ ഒരു കാട്ടുപഴം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അത് കാട്ടുദേവന് നേരെ നീട്ടി.
“ഈ പഴം നല്ല മധുരമുള്ളതാണ്,” മീനു പറഞ്ഞു. “ഒന്ന് കഴിച്ചുനോക്കൂ. അങ്ങ് വിഷമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഇത് അങ്ങയെ സന്തോഷിപ്പിക്കും.”
കാട്ടുദേവൻ അത്ഭുതത്തോടെ പഴം വാങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം സ്നേഹം മിന്നിമറഞ്ഞു. പതിയെ അദ്ദേഹം ആ പഴം കഴിച്ചു. “ഇത്രയും മധുരമുള്ള പഴം ഞാൻ കഴിച്ചിട്ട് എത്ര കാലമായി,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി മീനു ഒരു ചിരി കേട്ടു.
“കാട്ടുദേവാ,” മീനു പതിയെ പറഞ്ഞു, “അങ്ങ് നക്ഷത്രവെളിച്ചം കടത്തിവിടുന്ന പാത തുറന്നാൽ, ഈ കല്ലുകൾ വീണ്ടും തിളങ്ങും. അത് കാണുമ്പോൾ, ഈ കാടിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും സന്തോഷമാകും. ചില മനുഷ്യർ തെറ്റ് ചെയ്തെങ്കിൽ പോലും, അവർക്ക് മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിയും. ദയ കാണിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ?”
കാട്ടുദേവൻ കുറച്ചുനേരം ചിന്തിച്ചു. മീനുവിന്റെ വാക്കുകളിലും അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ദയയിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കടുപ്പമുള്ള ഹൃദയം അലിയുകയായിരുന്നു. “ഒരുപക്ഷേ, നീ പറയുന്നത് ശരിയായിരിക്കാം,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “എല്ലാവരും ഒരുപോലെയല്ല.”
അദ്ദേഹം തന്റെ കൈകൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തി. ഒരു നേർത്ത പ്രകാശം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട് കാട്ടിലേക്ക് പരന്നു. ഒരു നിമിഷം, മീനുവിന് ആകാശത്ത് നിന്ന് ഒരു മാന്ത്രിക നക്ഷത്രവെളിച്ചം അരുവിയുടെ അടിയിലെ കല്ലുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നത് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. പതിയെ, മങ്ങിയ കല്ലുകൾക്ക് നിറംവെക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം മഞ്ഞ, പിന്നെ പച്ച, ചുവപ്പ്, നീല… ഓരോ കല്ലും ഓരോ നിറത്തിൽ തിളങ്ങി, അരുവി ഒരു മാന്ത്രിക മഴവില്ല് പോലെയായി.
മീനുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ആ തിളക്കം കണ്ട് വിടർന്നു. അവൾ കാട്ടുദേവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. കാട്ടുദേവന്റെ മുഖത്തും ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് ആദ്യമായി മീനു കണ്ട കാട്ടുദേവന്റെ സന്തോഷമായിരുന്നു.
“നന്ദി, കാട്ടുദേവാ,” മീനു പറഞ്ഞു. “ഇത് വളരെ മനോഹരമാണ്.”
കാട്ടുദേവൻ തലയാട്ടി. “നന്ദി നിനക്കാണ്, കൊച്ചുകുട്ടീ. നീയാണ് എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ കടുപ്പം മാറ്റിയത്.”
മീനു അരുവിയിലെ തിളങ്ങുന്ന കല്ലുകളെ നോക്കി ഏറെനേരം നിന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ, അവൾ മുത്തശ്ശിയോട് നടന്നതെല്ലാം പറഞ്ഞു. മുത്തശ്ശിയുടെ കണ്ണുകളും സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി.
“നീ ചെയ്തത് വളരെ വലിയ കാര്യമാണ് മീനു,” മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു. “നിന്റെ ദയയും ധൈര്യവുമാണ് ആ കാടിന്റെ മാന്ത്രികതയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത്.”
അന്നുമുതൽ, ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകൾ ആ തിളങ്ങുന്ന അരുവിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. രാത്രിയിൽ അതിന്റെ വെളിച്ചം കാണാൻ അവർ കാട്ടിലേക്ക് പോയി. കാടിനെ കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കാനും അതിനെ സംരക്ഷിക്കാനും അവർ തീരുമാനിച്ചു. കാട്ടുദേവന് ഇനി ഒറ്റപ്പെടൽ തോന്നിയില്ല, കാരണം മീനുവിന്റെ ദയ അദ്ദേഹത്തെ പഠിപ്പിച്ചു, ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിക്ക് പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ കഴിയുമെന്ന്.
**ഈ കഥയിലെ പാഠം:** ദയയും സ്നേഹവും കൊണ്ട് നമുക്ക് ആരുടെയും ഹൃദയം കീഴടക്കാൻ കഴിയും. ഒരു പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം കാണണമെങ്കിൽ, ആദ്യം മറ്റുള്ളവരുടെ വിഷമങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ഒരു ചെറിയ ദയ പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കും.
