തീർച്ചയായും, 11-13 വയസ്സുകാർക്കായി ഒരു മാന്ത്രിക കഥ ഇതാ:
ഒരു മറഞ്ഞ നീരുറവയുടെ രഹസ്യം
പച്ചപുതച്ച കുന്നിൻചരിവുകളിലൂടെയും, പൊടി നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെയും സഞ്ചരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാളായിരുന്നു അരവിന്ദ്. കാറ്റിന്റെ തലോടൽ ഏറ്റുവാങ്ങാനും പുതിയ കാഴ്ചകൾ കണ്ടെത്താനും അവൻ എന്നും ആഗ്രഹിച്ചു. ഒരു ദിവസം, തിരക്കേറിയ ഒരു പാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവൻ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചു. സൂര്യൻ കത്തിജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നു. വഴിയാത്രക്കാർ തിടുക്കത്തിൽ കടന്നുപോകുന്നു. എവിടെയെങ്കിലും അൽപനേരം വിശ്രമിക്കാൻ അരവിന്ദ് ഒരു തണൽ തേടി.
വഴിയരികിൽ, ചെറിയൊരു മരക്കൂട്ടം അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. സാധാരണക്കാർ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു ചെറിയ ഇടം. അവിടേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ, തണുത്തൊരു കാറ്റ് അവനെ പൊതിഞ്ഞു. ചെടികൾക്ക് ഇടയിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം, ‘കിൾ.. കിൾ..’ അത് വെള്ളം ഒഴുകുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു! കൗതുകത്തോടെ അരവിന്ദ് മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. തിളക്കമുള്ള, സ്ഫടികം പോലെ തെളിഞ്ഞ ഒരു നീരുറവ! തിരക്കേറിയ പാതയോരത്ത്, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ, ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരു ഉറവ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഉറവയുടെ അരികിൽ, പായൽ പിടിച്ച കല്ലിലിരുന്ന് അരവിന്ദ് കൈകൾ നീരിലേക്ക് താഴ്ത്തി. തണുത്ത വെള്ളം അവന്റെ കൈകളെ ഉണർത്തി. യാത്രയുടെ ക്ഷീണം പതിയെ അകന്നുപോയി. അവൻ കണ്ണുകളടച്ച് ആ ശാന്തത ആസ്വദിച്ചു. അപ്പോഴാണ്, അവന്റെ തൊട്ടരികിൽ മൃദലമായ ഒരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടത്. കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ കണ്ടത് ഒരു അപരിചിതനെയാണ്. ലളിതമായ വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച, ശാന്തമായ മുഖമുള്ള ഒരാൾ. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേകതരം തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
“അങ്ങ് ക്ഷീണിച്ചുവോ?” അപരിചിതൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം കാതിനമൃതം പോലെ തോന്നി.
“അതെ, അൽപം ക്ഷീണിച്ചു,” അരവിന്ദ് മറുപടി പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, ഈ നീരുറവ എന്റെ എല്ലാ ക്ഷീണവും അകറ്റി.”
അപരിചിതൻ നീരുറവയിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇതൊരു സാധാരണ ഉറവയല്ല സുഹൃത്തേ. ഇതിന്റെ ജലം അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്. ഏതൊരു മുറിവിനെയും, ഏതൊരു സങ്കടത്തെയും കഴുകിക്കളയാൻ ഇതിന് കഴിയും.”
അരവിന്ദ് അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. “അത്ഭുതങ്ങളോ?”
“അതെ,” അപരിചിതൻ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഒരു സന്ദേശവാഹകനാണ്. ഈ ഉറവയുടെ രഹസ്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവൻ. അങ്ങേക്ക് ഞാൻ അത് കാണിച്ചുതരാം.”
അവൻ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ കുരുവി ചിറകുകൾ അനക്കാൻ വിഷമിച്ച് ഉറവയുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നെത്തി. അതിന്റെ ഒരു ചിറകിൽ നേരിയൊരു മുറിവുണ്ടായിരുന്നു. കുരുവി വേദനയോടെ ചിലച്ചു. “നോക്കൂ,” അപരിചിതൻ പറഞ്ഞു. അവൻ ഉറവയിൽ നിന്ന് അൽപം വെള്ളമെടുത്ത് കുരുവിയുടെ ചിറകിൽ തളിച്ചു. അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ, നിമിഷനേരം കൊണ്ട് കുരുവിയുടെ ചിറകിലെ മുറിവ് മാഞ്ഞുപോയി! കുരുവി സന്തോഷത്തോടെ ചിറകുകൾ വിരിച്ച് ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുപോയി. അരവിന്ദ് ഞെട്ടലോടെ ആ കാഴ്ച കണ്ടു.
“ഇതൊരു മായയല്ല, സത്യമാണ്,” അപരിചിതൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “ഇതിന്റെ ഓരോ തുള്ളിയിലും പ്രത്യാശയുണ്ട്.”
അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു വഴിയാത്രക്കാരൻ, കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മൺഭരണി കാൽതെറ്റി വീണ് പൊട്ടിച്ചു. ഭരണിയിലെ വെള്ളം മുഴുവൻ നിലത്ത് പരന്നു. അയാൾ വിഷമത്തോടെ തലകുനിച്ചു. അപരിചിതൻ അരവിന്ദിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൻ ഉറവയിൽ നിന്ന് കുറച്ച് വെള്ളമെടുത്ത് നിലത്ത് കിടന്ന മൺഭരണിയുടെ കഷണങ്ങളിൽ തളിച്ചു. അരവിന്ദ് അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ടുനിന്നു, മൺഭരണിയുടെ കഷണങ്ങൾ പതിയെ ഒന്നുചേർന്ന് പൂർവ്വസ്ഥിതിയിലായി. ഭരണി വീണ്ടും പുതിയതുപോലെയായി മാറി! വഴിയാത്രക്കാരൻ അത്ഭുതത്തോടെ ഭരണി കയ്യിലെടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ യാത്ര തുടർന്നു.
അരവിന്ദിന്റെ ഹൃദയം അത്ഭുതം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവന്റെ യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മാത്രമല്ല, അവന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ സങ്കടങ്ങളും ഈ ഉറവയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇല്ലാതായി. അവൻ അപരിചിതനെ നോക്കി. “എന്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു ഭാരം കുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നുന്നു.”
അപരിചിതൻ തലയാട്ടി. “അതെ, ഈ ഉറവ സങ്കടങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.” അവൻ അരവിന്ദിന്റെ കൈകളിൽ നോക്കി. “നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ഏതൊരു ചെറിയ വിഷാദവും ഈ ജലത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോകും. ഇത് മനസ്സിന് ശാന്തത നൽകുന്നു.”
അരവിന്ദ് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദനായി ഇരുന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്ത ഉണർന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു അത്ഭുത ഉറവ വഴിയരികിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. ഈ രഹസ്യം എല്ലാവരും അറിയണം. ആളുകൾക്ക് ഈ ഉറവയുടെ അത്ഭുത ശക്തി പ്രയോജനപ്പെടണം. “ഞാൻ ഈ രഹസ്യം മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കണം,” അരവിന്ദ് പറഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദൃഢനിശ്ചയം നിറഞ്ഞു.
അപരിചിതൻ സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചു. “അതിനുവേണ്ടിയാണ് നിങ്ങളെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്. അങ്ങ് ഇപ്പോൾ ഒരു സന്ദേശവാഹകനായിരിക്കുന്നു.”
അരവിന്ദ് യാത്ര തുടർന്നു, ഇത്തവണ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഭാരമില്ലായിരുന്നു. സന്തോഷവും പ്രതീക്ഷയും അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. അടുത്തുള്ള ഗ്രാമത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, അവൻ ആളുകളെ വിളിച്ചുകൂട്ടി. അവർക്ക് ഉറവയെക്കുറിച്ച് പറയാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം ആരും അവനെ വിശ്വസിച്ചില്ല. “തിരക്കേറിയ വഴിയിൽ അങ്ങനെ ഒരു ഉറവയോ? അത്ഭുതങ്ങളോ? ഇതൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ല!” അവർ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ, അരവിന്ദ് അവരെ നിർബന്ധിച്ച് ഉറവയുടെ അടുത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു കുട്ടിക്ക് കാലിന് ചെറിയ മുറിവുണ്ടായിരുന്നു. അരവിന്ദ് ഉറവയിലെ വെള്ളമെടുത്ത് അവന്റെ കാലിൽ തളിച്ചു. കുട്ടിയുടെ മുറിവ് ഉടനടി മാഞ്ഞുപോയി! ഗ്രാമീണർ അത്ഭുതത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. അവരുടെ സംശയങ്ങൾ മാറി, പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു തിരി അവരുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
അന്നു മുതൽ, ആ ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകൾ ആ നീരുറവയുടെ അത്ഭുതങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. രോഗങ്ങൾ വന്നവരും, സങ്കടങ്ങൾ ഉള്ളവരും, തകർന്ന മനസ്സുമായി വന്നവരും ആ ഉറവയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഓരോരുത്തർക്കും അവിടെ നിന്ന് ആശ്വാസവും പ്രത്യാശയും ലഭിച്ചു.
അരവിന്ദ് സന്തോഷത്തോടെ ആ കാഴ്ചകൾ കണ്ടു. ഒരു ചെറിയ രഹസ്യം എത്ര വലിയ സന്തോഷമാണ് എല്ലാവർക്കും നൽകിയത്! തിരക്കേറിയ വഴിയോരത്തെ ആ മറഞ്ഞ നീരുറവ, എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ ശാന്തിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി മാറി. പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ മൂലയിലും എത്ര അത്ഭുതങ്ങളാണ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് അരവിന്ദ് അപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കി. ആ അത്ഭുതങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുമ്പോഴാണ് അവ കൂടുതൽ മനോഹരമാകുന്നത്.
