മായാജാലം: ഹൃദയം, ലോകം

സർറിയലിസം സ്റ്റോറി ആശയം 10

മായയും അർജുനും ജനലിനരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുന്നു. ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ ഒരു ഓട്ടപ്പന്തയത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടവരെപ്പോലെ താഴേക്ക് കുതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്കൂളിന് അവധിയായിരുന്നിട്ടും, പുറത്തിറങ്ങി കളിക്കാൻ പറ്റാത്തത് അവർക്ക് വലിയ നിരാശ നൽകി.

“എന്തൊരു ബോറടിയാണിത്, ചേച്ചി?” അർജുൻ ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വിരസത നിഴലിച്ചു.

മായ പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തി. “എനിക്കും തോന്നുന്നു, അർജുൻ. ഈ മഴയൊന്ന് തോർന്നിരുന്നെങ്കിൽ.” അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവരുടെ പൂന്തോട്ടം മഴയിൽ കുതിർന്ന് തിളങ്ങിനിന്നു. ചെടികൾക്ക് മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്തൊരു പച്ച നിറം വന്നതുപോലെ. പൂക്കൾക്ക് പുതിയൊരു സൗന്ദര്യം കൈവന്നതുപോലെ. സാധാരണ പൂന്തോട്ടം, പക്ഷേ ഇന്ന് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത ഉള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ഓരോ ഇലയിലും ഓരോ ചെറിയ ലോകം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടോ എന്ന് അവൾ സങ്കൽപ്പിച്ചു.

പെട്ടെന്ന്, അവരുടെ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ഒരറ്റത്ത്, മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു നീലവെളിച്ചം മിന്നിമറയുന്നത് മായ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് ഒരു മരതകക്കല്ല് പോലെ മൃദലമായി തിളങ്ങി.

“അർജുൻ, അങ്ങോട്ട് നോക്കിക്കേ!” മായ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ വിരൽ ജനൽച്ചില്ലിലൂടെ ചൂണ്ടി.

അർജുൻ ജനലിലൂടെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. “അതെന്താ ചേച്ചി? ഒരു ചെറിയ നക്ഷത്രം ഭൂമിയിലേക്ക് വീണതാണോ?”

മഴ ചെറുതായി തോർന്നപ്പോൾ അവർ കുടയുമെടുത്ത് പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. നനഞ്ഞ മണ്ണിലൂടെ ചവിട്ടി അവർ ആ പ്രകാശത്തിന് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഒരു ചെറിയ ചെടിച്ചട്ടിയുടെ അടുത്തായിരുന്നു ആ നീലവെളിച്ചം.

അതൊരു വിത്തായിരുന്നു. സാധാരണ വിത്തുകളെപ്പോലെയല്ല, അതിന് മനോഹരമായ, നേർത്ത നീലനിറമായിരുന്നു. അത് സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്പർശിക്കാൻ തണുപ്പും മൃദലവുമായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ മരതകമണി കയ്യിലെടുത്ത പോലെ.

“ഇതെന്താ?” അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. “നമ്മുടെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു വിത്ത് മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ.”

മായ വിത്ത് അവളുടെ കൈവെള്ളയിലെടുത്തു. അത് അവളുടെ കൈവെള്ളയിൽ ഒരു ചെറിയ നക്ഷത്രം പോലെ മിന്നിത്തിളങ്ങി. “നമുക്കിത് നടാം, അർജുൻ. ചിലപ്പോൾ ഇതൊരു മാന്ത്രികച്ചെടിയായിരിക്കും!”

അവർ അടുത്തുള്ള ഒഴിഞ്ഞ മൺചട്ടിയിൽ ആ വിത്ത് നട്ടു. വിത്ത് മണ്ണിൽ നട്ടയുടൻ ഒരു ചെറിയ മിന്നൽ വെളിച്ചം ചുറ്റും പരന്നു, ഒരു നേർത്ത മണിനാദം കേട്ടു. അർജുനും മായയും ആകാംഷയോടെ പിന്തിരിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് കയറി.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ അവർ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് ഓടി. മൺചട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ തണ്ട് മുളച്ചുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് തിളങ്ങുന്ന വയലറ്റ് നിറമായിരുന്നു. അതിന്റെ ഇലകൾ സ്ഫടികം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതുപോലെ നേർത്തതായിരുന്നു, ഓരോ ഇലയിലും ചെറിയ മഞ്ഞ നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“നോക്കൂ, ചേച്ചി! അത് ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് വളർന്നു!” അർജുൻ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

മായ തലകുലുക്കി. “ഇതൊരു സാധാരണ ചെടിയല്ലെന്ന് ഉറപ്പാണ്. ഇത് എന്തൊക്കെയോ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുമെന്ന് തോന്നുന്നു.”

അന്നുമുതൽ അവരുടെ വീടിനും ചുറ്റുപാടുകൾക്കും ഒരു പ്രത്യേകത കൈവന്നു. രാവിലെ ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ അടുക്കളയിലെ മേശപ്പുറത്ത് തേൻ നിറച്ച ചിപ്പിക്കോപ്പകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഓരോ ചിപ്പിക്കോപ്പയിൽ നിന്നും നേർത്ത മധുരഗാനം ഒഴുകി. ഗാനം കേട്ട് അവർക്ക് വിശപ്പില്ലാതായി. അവരുടെ പൂച്ച ‘മിന്ന’ സാധാരണപോലെ മീശ തുടച്ച് നടന്നെങ്കിലും, അവളുടെ കാലടികൾ തറയിൽ പതിയുമ്പോൾ ചെറിയ മഴവില്ലുകൾ തെളിഞ്ഞു. അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം പൂച്ചയുടെ പാത്രത്തിൽ തനിയെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

അർജുൻ അവന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങളെടുത്തു കളിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു അത്ഭുതം കണ്ടു. അവന്റെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ടെഡി ബെയർ കണ്ണുചിമ്മി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു! അതിന്റെ റോസ് നിറമുള്ള മൂക്ക് തനിയെ ചലിച്ചു. അവന്റെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട കാറുകൾ തനിയെ ഓടാൻ തുടങ്ങി, ചുമരുകളിലൂടെയും മേശകളിലൂടെയും തെന്നിനീങ്ങി. ബുക്കുകളിലെ അക്ഷരങ്ങൾ പറന്നു നടന്നു, അവ ഒരു ചിത്രശലഭത്തെപ്പോലെ പറന്നു നടന്നു, എന്നിട്ട് വീണ്ടും പുസ്തകത്തിലേക്ക് തിരികെയെത്തി.

“ചേച്ചി, എന്റെ ടെഡി ബെയർ എന്നോട് ചിരിച്ചു!” അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

മായ ചിരിച്ചു. “നീയൊരുപാട് സ്വപ്നം കാണുന്നു, അർജുൻ.” പക്ഷേ അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു, എന്തൊക്കെയോ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. അവരുടെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ചിലപ്പോൾ അവരുടെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ അവർക്കു വേണ്ടി ചിരിച്ചു, മറ്റു ചിലപ്പോൾ അവർ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ സംസാരിച്ചു. അവരുടെ ചുമരുകളിലെ ചിത്രങ്ങളിൽ ജീവൻ വെച്ചു. ചിത്രത്തിലെ പക്ഷികൾ പറന്നുപോയി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

അവരുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ വയലറ്റ് ചെടി ഓരോ ദിവസവും വളർന്നു വലുതായി. അതിന്റെ ഇലകൾ കൂടുതൽ തിളങ്ങി, ഓരോ ഇലയിലും മിന്നുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ മാറിമാറി പ്രകാശിച്ചു. ചെടിയുടെ തണ്ടിൽ നിന്ന് ചെറിയ മധുരമുള്ള ഈണങ്ങൾ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു കുഞ്ഞു പക്ഷിയുടെ പാട്ടായിരിക്കും, മറ്റു ചിലപ്പോൾ ഒരു മരത്തിന്റെ ഇലകൾ കാറ്റിൽ ആടുന്ന ശബ്ദമായിരിക്കും. ഈ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ട് അവർക്ക് ഉറങ്ങാൻ പോലും കഴിഞ്ഞു.

ഒരു ദിവസം, മായ പൂന്തോട്ടത്തിൽ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ, ചെടിയുടെ ചുവട്ടിൽ ഒരു കുഞ്ഞു മഴവില്ല് നിറമുള്ള ചിത്രശലഭം ചിറകടിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അതിന്റെ ചിറകുകൾക്ക് നിറം മങ്ങിയിരുന്നു. സാധാരണ ചിത്രശലഭങ്ങളെപ്പോലെയല്ല, അതിന് വളരെ നേർത്ത സ്ഫടിക ചിറകുകളുണ്ടായിരുന്നു.

“അതിന് വയ്യെന്ന് തോന്നുന്നു,” മായ മൃദലമായി പറഞ്ഞു. അവൾ അർജുനെ വിളിച്ചു.

അർജുൻ ചിത്രശലഭത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “എന്താ നിനക്ക് പറ്റിയത്, കുഞ്ഞേ?”

ചിത്രശലഭം നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി നൽകി, അത് മായയ്ക്കും അർജുനും മാത്രം കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. “എന്റെ നിറങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോകുന്നു… എന്റെ ലോകം ഇരുണ്ടുപോകുന്നു…”

“എന്താ പറ്റിയത്?” മായ ചോദിച്ചു, അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ സഹാനുഭൂതി നിറഞ്ഞു.

“മാന്ത്രിക മഴവില്ല് പൂവിന്റെ നീര് എനിക്ക് വേണം… അത് എന്റെ ചിറകുകൾക്ക് നിറം നൽകും. പക്ഷേ ആ പൂവ് വളരാൻ നല്ല മനസ്സും സ്നേഹവും ആകാംഷയും വേണം,” ചിത്രശലഭം ദുർബലമായി പറഞ്ഞു.

മായയും അർജുനും പരസ്പരം നോക്കി. മാന്ത്രിക മഴവില്ല് പൂവ്? അവരുടെ വയലറ്റ് ചെടിയാണോ അത്? അവർ അതിനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. അതിന്റെ മുകളിൽ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു ചെറിയ മൊട്ട് അവർ കണ്ടു. ആ മൊട്ടിൽ നേർത്ത മഴവില്ല് നിറങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഇതായിരിക്കും ആ പൂവ്,” അർജുൻ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഇത് വിരിയാൻ എന്താ വേണ്ടത്?”

ചിത്രശലഭം വീണ്ടും സംസാരിച്ചു. “ഹൃദയത്തിലെ സന്തോഷവും പ്രകാശവും… നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള അത്ഭുതങ്ങളെ ഭയക്കാതെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ ഈ പൂവ് വിരിയും.”

അവർക്ക് മനസ്സിലായി. അവരുടെ വീട്ടിലെ ഈ വിചിത്രമായ മാറ്റങ്ങളെ അവർ ഭയക്കുകയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടേത് ഒരു സാധാരണ ലോകം ആയിരുന്നില്ലെന്ന് അവർ അംഗീകരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഈ മായാജാലങ്ങളെ അവർ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതാണ് ഈ പൂവിന് വേണ്ട സന്തോഷവും പ്രകാശവും. അവർ ആകാംഷയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും ഈ മാന്ത്രിക ലോകത്തെ കണ്ടു.

അവർ ചെടിയുടെ ചുറ്റും നിന്ന്, അതിനെ തഴുകി, അതിനോട് സംസാരിച്ചു. അവരുടെ മനസ്സ് നിറയെ സ്നേഹവും അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞു. അവരുടെ ഓരോ ചിന്തയും, ഓരോ ചിരിയും, ചെടിക്ക് ശക്തി നൽകുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ചെടി മെല്ലെ കൂടുതൽ മിന്നിത്തിളങ്ങി. മൊട്ട് പതിയെ വിടർന്നു. അതിമനോഹരമായ ഒരു മഴവില്ല് പൂവ്! അതിന്റെ ഓരോ ഇതളും ഓരോ നിറത്തിൽ തിളങ്ങി, ആ പൂവിൽ നിന്ന് നേർത്ത വെളിച്ചം ചുറ്റും പരന്നു. മുറിയിലെ സാധനങ്ങളെല്ലാം ആ വെളിച്ചത്തിൽ നിറം മാറി. ഭിത്തിയിൽ മഴവില്ല് ചിത്രങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു.

“നോക്കൂ, അർജുൻ! അത് വിരിഞ്ഞു!” മായ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.

മഴവില്ല് പൂവിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി തേൻ താഴേക്ക് ഇറ്റി വീണു. ചിത്രശലഭം അതിലേക്ക് പറന്നുചെന്നു. ആ തേൻ നുകർന്നയുടൻ, അതിന്റെ നിറം മങ്ങിയ ചിറകുകൾക്ക് വീണ്ടും തിളക്കം വന്നു. അതിമനോഹരമായ മഴവില്ല് നിറങ്ങളിൽ അത് ചിറകടിച്ചുയർന്നു.

“നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിനും ദയയ്ക്കും ആകാംഷയ്ക്കും നന്ദി!” ചിത്രശലഭം സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. അതിന്റെ ശബ്ദം മായാജാലം പോലെ ഒഴുകി.

ചിത്രശലഭം അവരുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ പറന്നുപോയി, മരങ്ങൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞു. അതിന്റെ ചിറകുകൾ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി.

അവരുടെ വയലറ്റ് ചെടി മെല്ലെ വാടിത്തുടങ്ങി. അതിന്റെ ഇലകളിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ മങ്ങി. പക്ഷേ, അത് പൂർണ്ണമായി അപ്രത്യക്ഷമായില്ല. അതിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായി ഒരു ചെറിയ വയലറ്റ് തണ്ടും, ഒപ്പം ഒരു ചെറിയ മഴവില്ല് പൂവിന്റെ ഇതളും അവിടെ നിന്നു.

അവരുടെ വീടും പൂന്തോട്ടവും പതിയെ സാധാരണപോലെയായി. അടുക്കളയിലെ ചിപ്പിക്കോപ്പകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. ടെഡി ബെയർ വീണ്ടും നിശ്ചലനായി. മായയുടെ പുസ്തകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യാൻ നിന്നില്ല.

“എല്ലാം പോയല്ലോ,” അർജുൻ ചെറിയ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു, അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയ വിഷാദം.

മായ ചിരിച്ചു. “പോയെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ അർജുൻ? ആ ചിത്രശലഭം സന്തോഷത്തോടെ പറന്നുപോയില്ലേ? നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ആ മാന്ത്രിക നിമിഷങ്ങൾ എപ്പോഴും ഉണ്ടാവില്ലേ?”

അർജുൻ ആലോചിച്ചു. അത് ശരിയായിരുന്നു. എല്ലാം സാധാരണമായെങ്കിലും, ആ വയലറ്റ് ചെടിയും മഴവില്ല് പൂവും ചിത്രശലഭവും അവരുടെ മനസ്സിൽ മായാത്ത ഓർമ്മകളായി. അവർക്ക് ലഭിച്ച അനുഭവം അവരുടെ ലോകത്തെ മാറ്റിമറിച്ചിരുന്നു.

“അതുപോലെ, ചില കാര്യങ്ങൾ കണ്ണുകൊണ്ട് മാത്രം കാണാൻ പറ്റില്ല, അർജുൻ,” മായ തുടർന്നു. “മനസ്സുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ചില അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നത്. ഈ ലോകം അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്. നമ്മൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ, ഭയക്കാതെ അവയെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ, ഓരോ ദിവസവും ഒരു പുതിയ മായാജാലം നമുക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. അസാധാരണമായതിനെ സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മുടെ മനസ്സുണ്ടാകണം. അപ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നത്.”

അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. അവരുടെ മനസ്സിൽ നിറയെ ആ മായാജാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകളും പുതിയൊരു ഉൾക്കാഴ്ചയുമുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ ദിവസങ്ങളെ പോലും കൂടുതൽ അത്ഭുതത്തോടെ കാണാൻ അവർ പഠിച്ചു.

മോറൽ: ലോകം അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്. ഭയമില്ലാതെയും തുറന്ന മനസ്സോടെയും അതിനെ സമീപിച്ചാൽ, അസാധാരണമായ സൗന്ദര്യവും സന്തോഷവും കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള മായാജാലങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ്, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹത്തിലും ആകാംഷയിലും ദയയിലുമാണ്. തുറന്ന മനസ്സും ദയയും സാഹസികതയും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ മായാജാലങ്ങൾ നിറയ്ക്കും.