ഫാന്റസി കഥാ ആശയം 3
ഒരുപാട് കാലം മുൻപ്, പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽ മീനുവും രാജുവും താമസിച്ചിരുന്നു. മീനുവിന് സാഹസികമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനായിരുന്നു ഇഷ്ടം. അവൾക്ക് എപ്പോഴും പുതിയ സ്ഥലങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും പുതിയ കൂട്ടുകാരെ ഉണ്ടാക്കാനും താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ രാജു മീനുവിന്റെ നേർ വിപരീതമായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ലജ്ജാലുവും ശാന്തനും ആയിരുന്നു. അവൻ കൂടുതൽ സമയവും വീട്ടിലിരുന്ന് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാനും കിളികളുടെ പാട്ട് കേൾക്കാനുമായിരുന്നു ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത്. എങ്കിലും, മീനുവിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല കൂട്ടുകാരൻ രാജുവായിരുന്നു. മീനുവിനും രാജുവിനും ഏകദേശം പതിമൂന്ന് വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം.
അവരുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ അരികിലായി ഒരു ചെറിയ കാടുണ്ടായിരുന്നു. ആളുകൾ അതിനെ ‘മിണ്ടാക്കാട്’ എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. ആ കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് അധികമാരും പോകാറില്ല. കാടിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് രാത്രി കാലങ്ങളിൽ ഒരു നേർത്ത പാട്ട് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആരും ആ പാട്ട് എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. “ആ കാടിന് ഒരു രഹസ്യമുണ്ട്”, മീനു പറയും. “നമുക്കതൊന്ന് കണ്ടെത്തണം!”
ഒരു ദിവസം, പതിവില്ലാത്ത ഒരു വെളിച്ചം കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് കണ്ടു. സാധാരണയായി കാടിന്റെ ആ ഭാഗം ഇരുണ്ടതായിരുന്നു. “നോക്കൂ, രാജു! അതെന്താണെന്ന് നോക്കൂ!” മീനു ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. രാജു മെല്ലെ തലയുയർത്തി നോക്കി. “അതെന്താ മീനു? ഞാൻ അതിനു മുൻപ് അവിടെ അങ്ങനെ ഒരു വെളിച്ചം കണ്ടിട്ടില്ല.” അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അവർ രണ്ടുപേരും കാടിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. നേർത്ത സ്വർണ്ണ നിറത്തിലുള്ള ഒരു വെളിച്ചം അവരെ കാടിനുള്ളിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. രാജുവിന് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ മീനുവിന്റെ ധൈര്യം അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. “നമുക്കൊന്ന് നോക്കിയാലോ?” മീനു ചോദിച്ചു. രാജു മെല്ലെ തലയാട്ടി.
അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, വെളിച്ചം കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതായി മാറി. മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഒരു ചെറിയ വഴി അവർക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. ആ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, അവർ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത തരത്തിലുള്ള ചെടികളും പൂക്കളും കണ്ടു. അവയ്ക്ക് മനോഹരമായ, നേർത്ത വെളിച്ചം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ചെടിയും ഓരോ നക്ഷത്രം പോലെ തിളങ്ങി.
“നോക്കൂ മീനു, ഈ പായൽ തിളങ്ങുന്നത് കണ്ടോ?” രാജു അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് നേർത്ത വെളിച്ചം പരത്തുന്ന ഒരുതരം പായലിൽ മെല്ലെ തൊട്ടു. ആ പായലിൽ തൊട്ടപ്പോൾ, ഒരു നേർത്ത മണിനാദം പോലെ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
അവർ മുന്നോട്ട് നടന്ന് ഒരു വലിയ മൈതാനത്തിലെത്തി. അവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് ചെറിയ പ്രകാശമുള്ള പുഴുക്കളും ചെടികളും പൂക്കളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. എല്ലാം ഒരു നേർത്ത മഞ്ഞനിറത്തിൽ തിളങ്ങി. ആ സ്ഥലം ഒരു മാന്ത്രിക ലോകം പോലെ തോന്നി. “പ്രകാശവനത്തിലെ തിളക്കമുള്ള പാത” എന്ന് അവർ ആ സ്ഥലത്തെ മനസ്സിൽ വിളിച്ചു.
പക്ഷേ, അവർക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. ഈ മാന്ത്രിക സ്ഥലത്തിന് എന്തോ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്. ചില തിളങ്ങുന്ന ചെടികളുടെ വെളിച്ചം മങ്ങിയിരുന്നു. ചില മിന്നുന്ന പായൽ പാടുകൾ ഇരുണ്ടിരുന്നു. ആകാശത്ത് വെളിച്ചം പരത്തുന്ന ചെറിയ പ്രകാശത്തുമ്പികൾക്ക് പറക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.
അവർ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ ഒരു കാര്യം കേട്ടു. കാറ്റിന്റെ ഒപ്പം ഒരു നേർത്ത തേങ്ങൽ പോലെ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. “ഇവിടെ എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്,” മീനു പറഞ്ഞു. “നമുക്കവരെ സഹായിക്കണം.”
പെട്ടെന്ന്, അവരുടെ മുന്നിൽ ഒരു മിന്നുന്ന പായൽ ഉയർന്നു വന്നു. അത് ചെറുതായി വിറച്ച്, ഒരു നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ അവരോട് സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. രാജുവിന് ആദ്യം മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, മീനുവിന് എന്തോ മനസ്സിലായി. “ഇവർക്ക് ഒരു പാട്ട് വേണം,” മീനു പറഞ്ഞു. “പ്രകാശത്തിന്റെ താരാട്ടുപാട്ട് എന്നാണ് അവർ പറയുന്നത്. അത് അവർക്ക് നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.”
ആ പായൽ തലയാട്ടി. ആ പാട്ടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലേ ഈ വനത്തിലെ വെളിച്ചം നിലനിർത്താൻ കഴിയൂ എന്ന് മീനുവിന് തോന്നി. “നമുക്കത് എങ്ങനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും?” രാജു ചോദിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ആകാംഷ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവർ ആ തിളങ്ങുന്ന പായലുകളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു. ആ പായലുകൾ അവരെ ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് നയിച്ചു. ആ മരത്തിനും നേർത്ത വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ഇലകൾ സ്വർണ്ണ നിറത്തിൽ തിളങ്ങി. ആ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു പഴയ, തിളക്കമുള്ള കല്ല് കണ്ടു. അതിൽ ചില ചിത്രങ്ങൾ കൊത്തിവച്ചിരുന്നു. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, പിന്നെ ചെറിയ കുട്ടികൾ ചിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളും.
“ഇത് പ്രകാശത്തിന്റെ താരാട്ടുപാട്ടിന്റെ രഹസ്യമാകണം,” മീനു പറഞ്ഞു. “നോക്കൂ, ഈ ചിത്രങ്ങൾ വെറുതെ പാട്ടല്ല, ഇത് സ്നേഹത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്.”
രാജു കല്ലിലെ ചിത്രങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കി. “ഈ പാട്ട് വെറും ശബ്ദമായിരിക്കില്ല, മീനു. ഒരുപക്ഷേ ഇത് നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള വെളിച്ചമാകാം.”
അവർ രണ്ടുപേരും കണ്ണടച്ച്, ആ വനത്തെക്കുറിച്ചും അവിടുത്തെ ജീവികളെക്കുറിച്ചും നല്ല കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു. അവർ സന്തോഷത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും ആ പ്രകാശവനം വീണ്ടും തിളങ്ങണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നിട്ട് അവർ അറിയാതെ ഒരു ചെറിയ പാട്ട് മൂളിത്തുടങ്ങി. ആ പാട്ടിന് പ്രത്യേക വാക്കുകളോ താളമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരു നേർത്ത പാട്ടായിരുന്നു.
അവർ പാടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു. മങ്ങിയ വെളിച്ചമുള്ള ചെടികൾ വീണ്ടും തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മിന്നുന്ന പായലുകൾക്ക് പുതിയ ജീവൻ വെച്ചു. പ്രകാശത്തുമ്പികൾ വീണ്ടും ചിറകടിച്ചു പറന്നു. വനം മുഴുവൻ സ്വർണ്ണ നിറത്തിൽ കുളിച്ചു. മുമ്പത്തേക്കാൾ മനോഹരവും തിളക്കമുള്ളതുമായി ആ പ്രകാശവനം മാറി.
ആ വലിയ മരത്തിന്റെ ഇലകൾ ആഹ്ലാദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആ തിളക്കമുള്ള പായൽ അവർക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു. മീനുവും രാജുവും അവരുടെ പാട്ടിലൂടെ ഒരു മാന്ത്രിക ലോകത്തിന് വെളിച്ചം നൽകി. അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ കണ്ടുപിടിച്ചു!” മീനു പറഞ്ഞു.
അവർ സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും കാട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്നു. രാത്രിയായപ്പോൾ അവർ വീണ്ടും ഗ്രാമത്തിലെത്തി. അവർക്ക് വലിയ ക്ഷീണം തോന്നിയില്ല. പകരം മനസ്സിൽ ഒരു പ്രത്യേകതരം സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു. മിണ്ടാക്കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മാന്ത്രിക ലോകമുണ്ടെന്നും, അതിന് വെളിച്ചം നൽകിയത് തങ്ങളാണെന്നും ഓർക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
പിന്നീട്, മീനുവും രാജുവും ആ കാടിന്റെ രഹസ്യം മറ്റാരോടും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവർക്ക് ഒരു പുതിയ പാഠം ലഭിച്ചു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രിക വിദ്യ നമ്മുടെ ഉള്ളിലുള്ള സ്നേഹവും ദയയും ധൈര്യവുമാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. ചെറിയൊരു ചിരി, ഒരു നല്ല വാക്ക്, ഒരു നല്ല പ്രവൃത്തി – ഇവയൊക്കെ ലോകത്തിൽ വെളിച്ചം നിറയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന മാന്ത്രിക പാട്ടുകളാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മോറൽ: നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹവും ദയയും ആർദ്രതയും ചേർത്തുണ്ടാക്കുന്ന ചെറിയ പ്രവൃത്തികൾ പോലും ലോകത്ത് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ സഹായിക്കും. മറ്റുള്ളവരുമായി സഹകരിക്കുമ്പോൾ ഏത് വെല്ലുവിളിയും നമുക്ക് നേരിടാൻ കഴിയും. ഓർക്കുക, ഓരോ കുട്ടിയുടെ ഉള്ളിലും ലോകം തിളങ്ങാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു മാന്ത്രിക വെളിച്ചമുണ്ട്.
