രഹസ്യ നക്ഷത്രയാത്ര

തീർച്ചയായും! 11-13 വയസ്സുകാരായ കുട്ടികൾക്കായി, ശാന്തവും അത്ഭുതം നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു ഉറക്കസമയം കഥ ഇതാ:

## നക്ഷത്രനഗരത്തിലേക്കുള്ള രഹസ്യ തീവണ്ടി

റോഹൻ പതിനൊന്ന് വയസ്സുകാരനായ ഒരു മിടുക്കനും ദയയുമുള്ള കുട്ടിയായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും ചിരിച്ച മുഖത്തോടെയാണ് കാണപ്പെടാറ്. അവന്റെ കൊച്ചുവീട് ഒരു പുഴയുടെ അടുത്തായിരുന്നു, അവിടെനിന്നും നേരിയ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് എപ്പോഴും അവന്റെ ജനലിലൂടെ കടന്നുപോയിരുന്നു. റോഹന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യം മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നതായിരുന്നു. വഴിയിൽ വീണുകിടക്കുന്ന പൂച്ചക്കുട്ടികളെ അവൻ വീട്ടിലെത്തിക്കും, മുത്തശ്ശിക്ക് വെള്ളം എത്തിക്കാൻ സഹായിക്കും, കൂട്ടുകാർക്ക് ഹോംവർക്കിൽ സംശയങ്ങൾ വരുമ്പോൾ അവൻ ക്ഷമയോടെ അത് പറഞ്ഞുകൊടുക്കും. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം രാത്രി, എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ, റോഹൻ അവന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ അടച്ചുവെച്ച് ജനലിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. നിലാവെളിച്ചം മുറിയാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. അപ്പോൾ, വളരെ നേർത്ത ഒരു ശബ്ദം അവന്റെ കാതിൽ എത്തി. ‘ചുഗ്-ചുഗ്… ചൂക്-ചൂക്…’ അതൊരു തീവണ്ടിയുടെ ശബ്ദം പോലെ തോന്നി, പക്ഷേ അവന്റെ വീടിനടുത്ത് തീവണ്ടിപ്പാതയില്ലായിരുന്നു. അതൊരു സ്വപ്നമാണോ എന്ന് അവൻ സംശയിച്ചു. എന്നാൽ, ശബ്ദം പതിയെ അടുത്തെത്തുന്നത് പോലെ തോന്നി, ഒരു മാന്ത്രിക മന്ത്രം പോലെ.

അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ വീടിന്റെ തൊട്ടടുത്ത്, പുഴയുടെ കരയിലുള്ള ചെറിയ കാടിന്റെ അരികിൽ, നേരിയ ഒരു സ്വർണ്ണത്തിളക്കത്തിൽ ഒരു തീവണ്ടി നിൽക്കുന്നു! അവൻ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി വീണ്ടും നോക്കി. അതെ, അതൊരു തീവണ്ടി തന്നെയായിരുന്നു. സാധാരണ തീവണ്ടി പോലെ കറുത്തതോ ഇരുണ്ടതോ ആയിരുന്നില്ല ഇത്. തിളങ്ങുന്ന വെള്ളിയും സ്വർണ്ണവും ചേർന്ന നിറമായിരുന്നു അതിന്. ഓരോ ജനലിലൂടെയും മൃദലമായ ഒരു നീലവെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് പ്രകാശിച്ചു. അതിനൊരു പേരുണ്ടായിരുന്നില്ല, ഒരു നമ്പർ പോലും കണ്ടില്ല. അതൊരു മാന്ത്രിക തീവണ്ടി പോലെ തോന്നി, രഹസ്യങ്ങളാൽ മൂടിയ ഒന്ന്.

റോഹന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. ഭയമോ ആശങ്കയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, ഒരു വലിയ ആകാംഷയായിരുന്നു അവന്റെ ഉള്ളിൽ. ഈ തീവണ്ടി എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്? ആരാണ് അതിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്നത്? അവന്റെ മനസ്സ് ചോദ്യങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു. അവൻ പതിയെ ജനൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടി. ആ നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സ് അവനോട് മന്ത്രിച്ചു: “ഈ തീവണ്ടി നിനക്കുവേണ്ടി വന്നതാണ്, നിന്റെ നല്ല മനസ്സിനുവേണ്ടി.”

അവൻ മെല്ലെ, കാൽപെരുമാറ്റം കേൾപ്പിക്കാതെ, തീവണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, തീവണ്ടിയുടെ ഒരു വാതിൽ താനേ തുറന്നു. അകത്തുനിന്ന് ഒരു സുഗന്ധം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി വന്നു, ആയിരം പൂക്കളുടെയും നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും സുഗന്ധം പോലെ. അകത്ത്, മനോഹരമായ വെൽവെറ്റ് തുണി വിരിച്ച ഇരിപ്പിടങ്ങൾ, മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രരൂപത്തിലുള്ള വിളക്കുകൾ, സാധാരണ തീവണ്ടിയിൽ കാണാത്ത പലതരം ചിത്രപ്പണികൾ. അവിടെ മറ്റാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. റോഹൻ ഒറ്റക്കായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം അവൻ ഭയന്നെങ്കിലും, ആകാംഷ അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു.

റോഹൻ തീവണ്ടിയിൽ കയറി, മൃദലമായ ഒരു ശബ്ദത്തോടെ വാതിൽ താനേ അടഞ്ഞു. അവൻ ഒരു ഇരിപ്പിടത്തിൽ ചെന്നിരുന്നു. പുറത്ത് ഇരുട്ട് മാത്രമായിരുന്നു, പക്ഷേ തീവണ്ടിയുടെ ജനലിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ, അവൻ കണ്ടത് അത്ഭുതകരമായ കാഴ്ചകളാണ്. തീവണ്ടി പതിയെ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം പുഴയുടെ മുകളിലൂടെ, പിന്നെ ഉയർന്നു പറന്നു, മേഘങ്ങളെ തുളച്ച്, അവസാനം അത് ഭൂമിയെ വിട്ട് ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. അവൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് നോക്കി, അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രപഞ്ചം തുറന്നു!

തീവണ്ടി നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പറക്കുകയായിരുന്നു! ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള നെബുലകൾ, നീല നിറത്തിലുള്ള ഗ്രഹങ്ങൾ, പാൽവഴിയിലെ തിളക്കമുള്ള ധൂമകേതുക്കൾ. ചിലപ്പോൾ തീവണ്ടി ഒരു നക്ഷത്രമിന്നൽ പോലെ വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞു, ചിലപ്പോൾ ഒരു മേഘത്തിലൂടെ ഒഴുകി നീങ്ങും പോലെ സാവധാനം. ജനലിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ അവന്റെ അടുത്തുകൂടി മിന്നി മറയുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ഓരോ മിന്നലിലും പുതിയൊരു ലോകം അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. അവൻ ഒരു സ്വപ്നലോകത്താണെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ ഇത് യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു. തീവണ്ടിയുടെ ഓരോ കുലുക്കവും ഒരു താരാട്ടുപോലെയായിരുന്നു, ശാന്തവും സുഖകരവും.

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദൂരെ ഒരു തിളക്കം കണ്ടു. അതെന്താണെന്ന് റോഹൻ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. അത് ഒരു നഗരമായിരുന്നു! നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു നഗരം, ഒരു സ്ഫടികഗോപുരം പോലെ. സ്വർണ്ണവും വെള്ളിയും നീലയും പിങ്കും നിറങ്ങളിലുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾ, അവയെല്ലാം പ്രകാശത്താൽ നിർമ്മിച്ചതുപോലെ തോന്നി. പാലങ്ങൾ നക്ഷത്രപൊടികൾ കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതുപോലെ ആകാശത്തിലൂടെ നീണ്ടുനിന്നു. ഓരോ കെട്ടിടത്തിലും ജീവനുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന നിറങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു.

തീവണ്ടി പതിയെ ആ നക്ഷത്രനഗരത്തിലെ ഒരു പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ എത്തി നിന്നു. വാതിൽ താനേ തുറന്നു. റോഹൻ പുറത്തിറങ്ങി. നഗരത്തിലെങ്ങും മൃദലമായ ഒരു സംഗീതം കേൾക്കാമായിരുന്നു, കാറ്റത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ. അവിടെ മനുഷ്യരെപ്പോലുള്ള ചിലരെ അവൻ കണ്ടു, പക്ഷേ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ നക്ഷത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് നെയ്തെടുത്തതുപോലെ തിളങ്ങിയിരുന്നു. അവരുടെ ചർമ്മം നേരിയ വെളിച്ചം പുറപ്പെടുവിച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ശാന്തതയും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. അവർ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ വാക്കുകൾ സംഗീതം പോലെ തോന്നി.

ഒരു വൃദ്ധനായ മനുഷ്യൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ താടി നക്ഷത്രവെളിച്ചം പോലെ വെളുത്തിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മുഴുവൻ അറിവും തെളിഞ്ഞുകാണാമായിരുന്നു. “സ്വാഗതം, റോഹൻ,” അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ നല്ല മനസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടിയാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ തീവണ്ടി നിങ്ങളെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്. ഈ നക്ഷത്രനഗരം സ്നേഹവും ദയയും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചതാണ്. ഇവിടെ നിങ്ങൾ ചിലരെ സഹായിക്കണം, അങ്ങനെ നിങ്ങൾ പുതിയ ചില പാഠങ്ങൾ പഠിക്കും.”

റോഹൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു: “ഞാൻ ഇവിടെ എന്തിനാണ് വന്നത്? എന്താണ് ഞാൻ പഠിക്കേണ്ടത്?”

വൃദ്ധൻ ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിച്ചു: “ഈ നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടം ഇപ്പോൾ വാടിയിരിക്കുകയാണ്. അവിടുത്തെ പൂക്കൾക്ക് ജീവൻ നൽകാൻ നിങ്ങൾ സഹായിക്കണം. പക്ഷേ ഇവയെ നനയ്ക്കാൻ വെള്ളം പോരാ. ഇവിടെ, അറിവിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും അരുവിയാണ് ആ പൂന്തോട്ടത്തെ നനയ്ക്കുന്നത്.”

റോഹൻ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. അവിടെ ഒരു ചെറിയ അരുവി ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് ഒട്ടും ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിന്റെ അടിയിൽ നക്ഷത്രപൊടികൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന പാറകൾ മാത്രമായിരുന്നു. “ഈ അരുവി എങ്ങനെയാണ് ഒഴുകാതിരിക്കുന്നത്?” റോഹൻ ചോദിച്ചു.

“ഇവിടെയുള്ള കുട്ടികൾ പരസ്പരം സഹായിക്കാതെയാകുമ്പോൾ ഈ അരുവി വറ്റിവരണ്ടുപോകും,” വൃദ്ധൻ വിശദീകരിച്ചു. “അതുകൊണ്ട്, ഈ നഗരത്തിലെ എല്ലാ കുട്ടികളും ഒത്തുചേരുമ്പോൾ മാത്രമേ ഇതിൽ വെള്ളം വരൂ. ഓരോ നല്ല പ്രവൃത്തിയും ഒരു തുള്ളിവെള്ളമാണ്. എല്ലാ തുള്ളികളും ഒരുമിക്കുമ്പോൾ അരുവി നിറയും.”

റോഹൻ നഗരത്തിലെ മറ്റ് കുട്ടികളെ അന്വേഷിച്ച് നടന്നു. അവൻ ഒരു ചെറിയ കുറുമ്പ് കാട്ടുന്ന കുട്ടിയെ കണ്ടു, ‘അലക്സ്’ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ പേര്. അവൻ തന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് കൊടുക്കാൻ മടിച്ചു. മറ്റൊരു കുട്ടിയായ ‘ലീന’ എന്നും പേരുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു, ആരോടും സംസാരിക്കില്ല. ഒരുപാട് കളിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ കണ്ടു, ‘സാരംഗ്’, അവനാകട്ടെ തന്റെ സാധനങ്ങൾ കളഞ്ഞുകുളിക്കുമായിരുന്നു. റോഹൻ അവരോടൊക്കെ സംസാരിച്ചു, അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെട്ടു. ചിലർ അവന്റെ സഹായം നിരസിച്ചു, ചിലർ ചിരിച്ചു കളഞ്ഞു. പക്ഷേ റോഹൻ ക്ഷമയോടെ എല്ലാവരോടും ദയ കാണിച്ചു.

അവൻ അലക്സിനെ അവന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ ക്രമീകരിക്കാൻ സഹായിച്ചു, ഒപ്പം അവ പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. ലീനയെ അവൻ കൂടെ കളിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു, അവൾ ആദ്യം മടിച്ചെങ്കിലും റോഹന്റെ സ്നേഹം അവളെ ആകർഷിച്ചു. സാരംഗിനെ അവന്റെ കളഞ്ഞുകുളിച്ച സാധനങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ സഹായിച്ചു, ഉത്തരവാദിത്വത്തെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

ഒടുവിൽ, അവൻ ഒരു ചെറിയ പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെ തേടുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ കണ്ടു. ‘മിയ’ എന്നായിരുന്നു അവളുടെ പേര്. പൂച്ചക്കുഞ്ഞ് ഒരു ഉയർന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്നു. മിയ കരയുകയായിരുന്നു. റോഹൻ അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു, ഒപ്പം കെട്ടിടത്തിൽ കയറാൻ സഹായിക്കാൻ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി. അലക്സും ലീനയും സാരംഗും റോഹന്റെ ദയ കണ്ടപ്പോൾ അവരെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. അവർ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ച് ഒരു നീണ്ട കയർ കെട്ടി, പതിയെ പതിയെ പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെ താഴെയെത്തിച്ചു.

അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ, അവർ പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെ താഴെയെത്തിച്ച നിമിഷം, പൂന്തോട്ടത്തിലെ അരുവിയിൽ വെള്ളം നിറയാൻ തുടങ്ങി! ചെറിയ തുള്ളികളായി തുടങ്ങിയ വെള്ളം പതിയെ ശക്തമായ ഒരു നീർച്ചാലായി മാറി, കല കല ശബ്ദത്തോടെ ഒഴുകി. വാടിപ്പോയ പൂക്കൾക്ക് ജീവൻ വെച്ചു. അവയെല്ലാം വർണ്ണാഭമായി വിരിഞ്ഞു, നഗരമാകെ സുഗന്ധം പരന്നു. റോഹനും അവന്റെ പുതിയ കൂട്ടുകാരായ അലക്സും ലീനയും സാരംഗും ആ കാഴ്ച കണ്ട് സന്തോഷിച്ചു.

വൃദ്ധനായ മനുഷ്യൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ കണ്ടോ റോഹൻ? ദയയും സഹായമനോഭാവവും ഒത്തുചേരലും എത്ര പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന്? ഒരു ചെറിയ പ്രവൃത്തി പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും. ഓരോ ദയയും ഒരു നക്ഷത്രമാണ്, അവ ഒരുമിക്കുമ്പോൾ ഈ നഗരം പ്രകാശിക്കും.”

നക്ഷത്രനഗരത്തിൽ റോഹൻ ദിവസങ്ങളോളം താമസിച്ചു. അവൻ കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചു. അവൻ തന്റെ പുതിയ കൂട്ടുകാരുമായി സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു, നക്ഷത്രരൂപങ്ങളുള്ള പായസം കഴിച്ചു, വെളിച്ചത്തിൽ നിർമ്മിച്ച വീടുകളിൽ കിടന്നുറങ്ങി. അവൻ മനസ്സിലാക്കി, സ്നേഹമാണ് ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയെന്ന്. നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കാൻ ഓരോരുത്തരുടെയും ഉള്ളിൽ ദയയുടെ ഒരു തിരിയുണ്ടെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഒരു ദിവസം രാത്രി, തീവണ്ടിയുടെ ചൂളംവിളി അവൻ വീണ്ടും കേട്ടു, ഒരു യാത്രയയപ്പ് ഗാനം പോലെ. അവന്റെ യാത്രയുടെ സമയം ആയിരിക്കുന്നു. അവൻ വൃദ്ധനായ മനുഷ്യനോടും മറ്റ് നക്ഷത്രവാസികളോടും പുതിയ കൂട്ടുകാരായ അലക്സിനോടും ലീനയോടും സാരംഗിനോടും യാത്ര പറഞ്ഞു. അവർ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു നക്ഷത്ര ചുംബനം നൽകി, ആ ചുംബനം ഒരു സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയായി അവന്റെ മനസ്സിൽ തങ്ങിനിന്നു.

തീവണ്ടിയിൽ കയറി, അവൻ വീണ്ടും നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഭൂമിയിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി. അവൻ കണ്ട കാഴ്ചകളും കേട്ട പാഠങ്ങളും അവന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിന്നു. രാവിലെ അവൻ അവന്റെ കട്ടിലിൽ ഉണർന്നു. ജനലിലൂടെ സൂര്യരശ്മികൾ മുറിയിലേക്ക് വീഴുന്നു. എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ?

അവൻ കിടക്കയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ജനലിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. പുഴയുടെ അരികിൽ ആ തീവണ്ടി ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു ചെറിയ തിളങ്ങുന്ന കല്ല് കിടക്കുന്നു. അത് ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം പോലെ തോന്നി. റോഹൻ അത് എടുത്തുനോക്കി. അത് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആ നക്ഷത്രനഗരത്തിലെ ഓർമ്മകൾ നിറച്ചു. അതിന്റെ നേരിയ തിളക്കം അവനൊരു സന്തോഷം നൽകി.

അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല. ദയയുള്ള ഹൃദയമാണ് നക്ഷത്രനഗരത്തിലേക്കുള്ള അവന്റെ ടിക്കറ്റ് എന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരോട് സ്നേഹവും ദയയും കാണിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു മാന്ത്രികലോകം തുറന്നു കിട്ടുമെന്ന് റോഹൻ മനസ്സിലാക്കി. ആ പാഠം അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എന്നന്നേക്കുമായി പതിഞ്ഞു. അവൻ എല്ലാ ദിവസവും ദയയുടെ ടിക്കറ്റ് ഉപയോഗിച്ച് പുതിയ മാന്ത്രിക യാത്രകൾ കണ്ടെത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.